ตอนที่ 60 — หิมะแรกเหนือป้ายร้าน

ปลายเดือนมิถุนายน เยว่ชิงได้รับหนังสือยืนยันจากหลานโจวก่อนถึงวันออกเดินทาง

หน่วยงานตอบเรื่องค่าทำงาน ที่พัก และค่าเดินทางครบตามที่เธอถาม ระบุผู้ดูแลช่วงทดสอบกับทางติดต่อเมื่อไปถึง เธอคัดไว้ในสมุดส่วนตัว แล้วแจ้งแม่ว่าจะไปถึงก่อนเริ่มงานวันที่ห้ากรกฎาคมและกลับหลังสิ้นช่วงทดสอบ

แม่ หลิว และหานซิ่วตกลงหน้าที่ ช่วงเวลา และค่าช่วยงานเป็นลายลักษณ์อักษร แม่ส่งคืนของกับรับค่าตามใบงาน หลิวตรวจภายนอกและทำฐานไม้ หานซิ่วตรวจบัญชีหลังเลิกงานตามวันนัด งานเปิดเครื่องที่ยังไม่เสร็จแจ้งเจ้าของให้เลือกรอหรือรับกลับ

ทั้งสี่นับของร่วมกันก่อนแม่รับกุญแจประตูหน้าและตู้ส่งคืน ส่วนตู้เอกสารของพ่อแยกไว้ ไม่มีใครกลายเป็นเจ้าของร้านเพราะช่วยงานสิบวัน

เยว่ชิงหยุดชุดทดลองของตนหลังจดผล ไม่ปล่อยเครื่องฝึกเดินข้ามวันที่ไม่มีผู้ตรวจ เพื่อให้มันดูเหมือนทำงานได้ยาวกว่าความจริง

ก่อนออกเดินทาง เธอยังยื่นคำขอให้โรงงานชิงเหอค้นใบรับกลับของตัวอย่างเลขสอศูนย์หนึ่งหนึ่งสี่ทับเจ็ด อ้างวันส่งกลับยี่สิบสี่มกราคมจากคำคัดที่หลานโจวส่งมา ได้ใบรับคำขอใหม่มาเก็บกับรายการเดิม

วันที่ยี่สิบเก้า แม่มาที่ร้านพร้อมซองคำตอบเรื่องโรงพยาบาล

หนังสือถึงเยว่ชิงโดยอ้างคำขอวันที่สี่พฤษภาคมกับหนังสือติดตามเดือนนี้ แม่รับฝากซองที่ยังปิดไว้แล้วนำมาให้ลูกเปิด ไม่ถือว่าตนรู้คำข้างในเพียงเพราะเป็นคนจ่ายเงินครั้งนั้น

คำคัดรับรองส่วนทะเบียนรับผู้บาดเจ็บระบุวันที่สิบหกมกราคม เวลายี่สิบสองนาฬิกาสามสิบห้านาที ชื่อพ่ออยู่ในแถวรับเข้าตอนกลางคืน ช่องผู้พามาในส่วนที่คัดไม่ครบถ้วน ผู้ดูแลยังต้องค้นเอกสารประกอบ

แม่อ่านข้อความถึงเวลานั้นแล้ววางนิ้วบนโต๊ะ

“แม่ไม่รู้ว่าเขามาถึงกี่โมง แม่รู้แค่ว่าตอนจ่ายเงินเขาอยู่ข้างในแล้ว”

เยว่ชิงเลื่อนสำเนาใบรับเงินฝากของแม่มาเทียบ วันที่สิบหกตรงกัน ต้นฉบับยังเก็บอยู่บ้านตามเดิม

ใบแจ้งเหตุที่ครอบครัวได้รับกลับบอกเช้าวันที่สิบเจ็ดก่อนเริ่มงาน โรงพยาบาลตอบว่าใบแจ้งนั้นไม่ได้ออกจากทะเบียนรับผู้บาดเจ็บของตน ต้องตามต้นทางที่ส่งข้อความให้ครอบครัวต่างหาก

เธอจึงมีเวลารับเข้าที่ตรวจที่มาได้เพิ่มหนึ่งจุด แต่ยังไม่มีชื่อผู้พามา เหตุบาดเจ็บ หรือเหตุที่ใบแจ้งใช้เวลาอีกแบบหนึ่ง

แม่ไม่ร้องไห้ทันที นางมองปากกาที่ลูกถืออยู่ราวกับสิ่งเล็กนั้นจะหนักเกินนิ้ว

“ถ้าเราอ่านแผ่นนี้ตั้งแต่วันนั้น…”

เยว่ชิงวางปากกาลง

“ตอนนั้นแม่กำลังรอคนข้างในค่ะ แม่ไม่ได้เป็นคนเขียนทะเบียน”

นางหลุบตา ก่อนถามว่าลูกจะไปเมืองไกลทั้งที่ยังมีช่องว่างนี้อยู่หรือ

“ฉันจะตามต่อค่ะ แต่ถ้าต้องรอจนกระดาษทุกแผ่นตอบครบถึงยอมทำงาน ฉันคงไม่ได้ไปไหนอีกเลย”

แม่เลื่อนถ้วยน้ำมาให้

“งั้นจดทางติดต่อให้แม่ไว้ด้วย ถ้ามีซองมา แม่จะส่งตามที่เราตกลง ไม่เปิดหาคำตอบแทนลูก”

เยว่ชิงเขียนที่พักช่วงทดสอบให้ โดยบอกชัดว่าเป็นที่พักสิบวัน ไม่ใช่ที่อยู่ถาวร แม่เก็บกระดาษไว้ข้างสมุดรายจ่ายของตน

คำคัดคูปองคลังกับแถวทะเบียนซึ่งมาถึงในช่วงเดียวกันยืนยันสิ่งที่เจ้าหน้าที่เคยให้ดู ชื่อร้านหลิน เฟืองส่งกำลังสองชิ้น ผู้รับรอตรวจโจวเซิ่ง และการลงทะเบียนวันที่สิบเจ็ด แต่ผลตรวจรับที่เธอถามยังไม่พบในชุดนั้น

แฟ้มโอนรถซึ่งตามมาให้ขอบเขตการเปลี่ยนทะเบียนเดือนกุมภาพันธ์เพิ่ม ไม่ได้มีใบสั่งใช้รถคืนวันที่สิบหกอยู่ด้วย เยว่ชิงถามต่อไปยังหน่วยเก็บใบสั่งใช้ ไม่เอาท้ายรถที่เปลี่ยนแล้วไปแทนชื่อคนขับ

เธอจัดคำตอบใหม่กับใบรับติดตามก่อนออกเดินทาง

เช้าวันที่สิบกรกฎาคม ที่ห้องงานช่างหลานโจว เยว่ชิงยืนหน้าโต๊ะตรวจเครื่องมือจับระยะ

เธอมาถึงตามนัด พักในห้องที่หน่วยจัดให้และเริ่มงานตั้งแต่วันที่ห้า จดเวลาปฏิบัติจริงทุกวัน ข้อเท้าดีขึ้นตามช่วงพักและการใช้งานที่ระวัง ไม่มีอาการบวมใหม่หลังเดินในโรงงาน แต่เธอยังขอเก้าอี้เมื่องานต้องตรวจอยู่ตำแหน่งเดิมนาน

ช่างประจำวางฐานจับระยะเก่าไว้บนโต๊ะ บอกให้เธอเทียบค่าจากตำแหน่งที่ระบุ แล้วชี้สมุดบันทึก

“เมื่อวานเจ้าใช้เวลามากกว่าคนอื่นกับชุดนี้ วันนี้อย่าเริ่มทุกอย่างใหม่จนไม่มีค่าให้ดู”

เยว่ชิงเห็นว่าปลายผิวรองด้านหนึ่งมีคราบแข็งอยู่ เธอหยุดมือก่อนวางตัวเทียบ

“คราบตรงนี้รวมเป็นผิวที่ต้องใช้วัดหรือเปล่าคะ”

“เจ้าคิดว่าอย่างไร”

เธอไม่ได้ตอบว่าสกปรกเพราะมันดูเก่า ขอตรวจหัวข้อการใช้กับตำแหน่งรองรับ ช่างยื่นแบบที่อนุญาตให้ใช้ในงานวันนี้ให้ดู

ผิวรองบนแบบไม่มีส่วนยกสูงนั้น

เยว่ชิงจดภาพตำแหน่งคราบ ขออนุญาตทำความสะอาดเฉพาะส่วนที่ไม่ใช่ผิวทำงาน แล้วเทียบก่อนกับหลังด้วยวิธีเดิม ช่างประจำยืนตรวจข้างโต๊ะ ไม่ให้เธอแก้ฐานด้วยตะไบตามความมั่นใจของร้านเล็ก

ค่าที่อ่านได้เปลี่ยนไป

เธอตรวจตำแหน่งรองอีกด้านแล้วให้ผู้ดูแลอ่านผลซ้ำ ก่อนลงข้อสรุป

“วันนี้เจ้าได้ค่าช้ากว่าเขาอีก” ช่างกล่าว

เยว่ชิงกำดินสอแน่นขึ้นนิดหนึ่ง

เขาเลื่อนบันทึกก่อนและหลังมาเทียบ

“แต่ข้ารู้ว่าค่าของเจ้าเริ่มจากสภาพไหน เอาหน้านี้เก็บในงาน ไม่ต้องเขียนเพิ่มว่าเครื่องทุกชุดใช้ได้แล้ว”

เธอปล่อยนิ้วให้คลาย

สิ่งที่เรียนจากนาฬิกาห้องเย็บผ้าเดินทางมาถึงโต๊ะอีกแบบหนึ่งได้ แต่ไม่ได้ทำให้เธอข้ามการเรียนงานที่ยังไม่เคยทำ

นอกเวลาทำงาน เธอไปตามนัดฝ่ายเอกสารเพื่อดูแผ่นผลตรวจเทียบของงานพ่อ

ผู้ดูแลนำส่วนที่เกี่ยวข้องมาให้เทียบกับคำคัดเดิม แผ่นนั้นบันทึกผลตรวจระยะของตัวอย่างหนึ่งชุด และมีช่องงานที่ยังไม่รับรองใช้เดินเครื่อง เยว่ชิงขอสำเนารับรองเฉพาะส่วนที่ได้ดู ไม่ถือว่าตนมีสิทธิ์ถอดเครื่องทุกตัวในห้องเพราะชื่อพ่อปรากฏบนงานเก่า

ชื่อร้านหลินในเอกสารทำให้เธออยากถามต่อไปถึงชิ้นส่วนจริง แต่รายการส่งกลับวันที่ยี่สิบสี่ยังต้องตามผู้รับทางชิงเหอ ไม่มีตัวอย่างเก่าวางอยู่ต่อหน้าให้เธอหยิบเทียบกับกล่องแม่

เธอส่งคำถามเรื่องรายละเอียดรายการคืนตามช่องทางเอกสารอีกครั้ง แล้วกลับไปทำงานที่ได้รับในวันรุ่งขึ้น

วันที่สิบสี่ ผู้ดูแลอ่านผลช่วงทดสอบกับเธอ มีส่วนที่ผ่านและส่วนที่ต้องฝึกเพิ่ม เธอรับค่าทำงานตามวันจริงกับค่าเดินทางตามหลักฐานที่ยื่น ตรวจยอดก่อนลงชื่อรับ ไม่ลงชื่อในกระดาษว่าจะตอบแทนด้วยการทำงานให้ตลอดไป

หน่วยให้เก็บทางติดต่อไว้ หากมีรอบงานเหมาะกับระดับที่ตรวจแล้วจะส่งคำชวนใหม่มา

วันที่สิบเจ็ดกรกฎาคม เยว่ชิงกลับถึงชิงเหอ

แม่เปิดร้านในช่วงที่ตกลง หลิวมีเพียงงานในขอบเขตของตน หานซิ่วเก็บบันทึกส่วนที่ตรวจไว้ให้เธออ่าน มีลูกค้าคนหนึ่งมารับของเร็วกว่านัด แม่จึงเก็บใบรับที่ลูกค้าลงชื่อไว้ อีกคนต้องการงานเปิดเครื่องด่วนและเลือกรับกลับไปหาช่างอื่น

เยว่ชิงจ่ายค่าช่วยงานให้ครบ นับกุญแจคืน แล้วนั่งแก้ช่องที่คนรับของยังสับสนกับหานซิ่ว ร้านไม่ได้เสียศักดิ์ศรีเพราะยอมบอกว่าทำไม่ทัน

ในช่วงสิงหาคม คำตอบเรื่องเก่าค่อย ๆ เติมแฟ้มบางส่วน

ฝ่ายจัดซื้อส่งคำคัดประกาศกำหนดทบทวนบัญชีกับรายการวงเงินที่เสนอไว้ ยืนยันว่ากำหนดเดือนเมษายนกับยอดสามพันมีที่มาก่อนพ่อเสียชีวิต แต่ยังไม่ใช่ใบจ่ายเงินจริงวันที่สิบหกเมษายน

ศูนย์เหอผิงให้คำคัดหนังสือวันที่สิบเก้ามกราคมกับทางส่งต่อที่เธอขอ อ่านได้ว่าต้องผ่านฝ่ายจัดซื้อก่อน ไม่ได้เขียนให้หัวหน้าฝ่ายมีสิทธิ์รับรองคำของทุกคนแทนการตรวจ

ทางอันโจวตอบรับว่าพบข้อมูลการย้ายหน่วยของหวังซื่อเฉิง ให้ช่องทางนัดถามงานเก่าผ่านหน่วยปัจจุบัน เธอส่งคำขอนัดตามไป ไม่แปลการย้ายงานว่าเขาหนีหรือพร้อมเป็นพยานทุกเรื่องแล้ว

ซวงเหอตอบว่าภาพปลายธันวาคมตรงกับหัวข้องานที่ห้องซ่อมสองเคยขอค้น ระบุให้เทียบรายละเอียดกับทะเบียนอีกชุด เพราะชื่อห้องอย่างเดียวไม่รับรองว่าปลอกกับไม้ที่แม่เก็บคือตัวอย่างที่เดินทางไปหลานโจว

เยว่ชิงขอรายการเพิ่มเติมไปตามเลขอ้างใหม่

ส่วนใบรับกลับตัวอย่างวันที่ยี่สิบสี่มกราคมกับบันทึกเปลี่ยนทางวันที่สิบสี่ยังอยู่ระหว่างค้น เธอได้คำแจ้งส่วนที่พบและส่วนที่ยังหาไม่ได้ จึงรู้ว่าคราวหน้าต้องถามหน้าใด ไม่ใช่ส่งคำว่าเรื่องพ่อไปใหม่ตั้งแต่ต้นทุกครั้ง

ชื่อผู้พามาโรงพยาบาล คนขับรถ และผู้รับเงินสามพันจริงยังเป็นช่องว่างคนละเส้นทาง เธอไม่รวมให้เหลือคำตอบชื่อเดียวเพื่อจะได้เดินทางอย่างสบายใจ

บ่ายวันหนึ่งในเดือนกันยายน หลิววางแผ่นฐานที่ซ่อมตามงานลูกค้าเสร็จลงบนโต๊ะ หานซิ่วมาหลังเลิกงานตามนัด แม่เปิดสมุดส่งคืนไว้ข้างถ้วยน้ำ

เยว่ชิงให้ทุกคนลองรับของตามรายการโดยไม่หันมาถามเธอทุกขั้น

แม่อ่านเลขใบงานกับชื่อผู้รับ ตรวจยอดที่ลูกค้าจ่ายแล้วลงบันทึก หลิวบอกเหตุที่งานของตนยังไม่พร้อมส่งโดยไม่อ้างว่าช่างเจ้าของร้านรับรองแล้ว หานซิ่วตรวจช่องว่างซึ่งคนรับของมักข้าม

“ตรงนี้ต้องมีลายมือใคร” แม่ถาม

เยว่ชิงกำลังจะตอบ แต่มองไปที่หน้าที่ทั้งสามตกลงไว้ก่อน

แม่อ่านซ้ำแล้วพยักหน้า หยิบปากกามาเขียนเอง

เยว่ชิงนั่งลงแทนการยืนเป็นคำตอบทุกข้อของร้าน

เธอแก้ใบรับกับตารางหลายครั้งนับแต่กลับจากหลานโจว บางวันแม่มาได้สาย หลิวต้องพักเข่า หานซิ่วติดปิดบัญชีที่งานประจำ ตารางต้องรองรับชีวิตเหล่านั้นด้วย

งานเปิดเครื่องยังรับตามวันที่เยว่ชิงอยู่ ระหว่างไม่อยู่ ร้านรับคืน ส่งคืน รับนัด และงานในขอบเขตหลิว หากทำงานตรงประเภทไม่ได้ก็แจ้งก่อนรับของ ร้านอาจเสียงานที่เกินกำลัง แต่ไม่ควรได้มันมาด้วยคำที่ทำให้จริงไม่ได้

ปลายตุลาคม หนังสือจากหลานโจวมาถึงอีกครั้ง

คราวนี้เป็นงานผู้ช่วยตรวจเทียบระยะซึ่งเริ่มวันที่ห้ามกราคม ปี 1979 มีช่วงประเมินงานกับค่าตอบแทนและทางติดต่อชัดเจน ระดับงานอ้างจากผลทดสอบเดือนกรกฎาคม เธอยังต้องเรียนกับช่างประจำ ไม่ได้ถูกเชิญไปเป็นผู้รับรองเครื่องของทั้งโรงงาน

เยว่ชิงอ่านหนังสือกับรายละเอียดที่ส่งมาจนครบ แล้วตอบรับหลังตกลงรอบช่วยงานของร้านกับทั้งสามคนใหม่

ที่พักช่วงทดสอบเดือนกรกฎาคมใช้ต่อในรอบงานใหม่นี้ไม่ได้ หน่วยแจ้งให้เธอจัดห้องพักตามช่องทางที่แนะนำโดยรับผิดชอบค่าใช้จ่ายของตน เธอเก็บเงินจากงานที่ทำจริงและแยกค่าเดินทางกับค่าเช่าออก ไม่ใช้จำนวนเงินที่จินตนาการว่าตนควรทวงได้เป็นค่ามัดจำ

เฉินจิ้งโจวได้รับคำตอบเรื่องการฝึกงานของตนในเดือนถัดมา หน่วยที่เขาทำงานอยู่อนุญาตให้ไปฝึกงานเครื่องจักรอีกแห่งในหลานโจวตามรอบที่สมัครไว้ ทั้งสองจึงจะไปเมืองเดียวกัน แต่เป็นคนละงาน คนละผู้ดูแล และคนละที่พัก

เขานำกำหนดมาให้ดูเมื่อได้รับ ไม่เก็บไว้รอให้เธอถามเป็นครั้งที่สาม

“ถ้ารอบของฉันเลื่อน เธอยังไปตามของเธอนะ” เยว่ชิงพูด

“ถ้าของข้าเลื่อน ข้าก็จะแจ้ง ไม่ให้เจ้ารออยู่บนชานชาลาโดยไม่รู้เหตุ”

นางยิ้ม นึกถึงวันที่เขาเคยตีความคำของพ่อเคร่งจนไม่เห็นสิ่งที่ควรบอกคนยังมีชีวิต ความผิดนั้นไม่ถูกลบ แต่การแจ้งเรื่องธรรมดาตรงเวลาในวันนี้มีน้ำหนักของมัน

วันที่ยี่สิบแปดธันวาคม หิมะแรกเกาะขอบป้ายร้านหลิน

เยว่ชิงเปิดประตูเข้าไปเป็นคนแรก อากาศเย็นทำให้ไม้ฝืด เธอไม่ฝืนดึงจนขอบบานแตก รอแม่มาถึงแล้วช่วยกันดันตามจุดที่เคยหลวม

บนโต๊ะมีสมุดรับงานเล่มที่ทุกคนใช้ได้จริงแล้ว

แม่รับกุญแจประตูหน้ากับตู้ลูกค้าที่อยู่ในขอบเขต หานซิ่วเก็บสำเนาตารางตรวจบัญชี หลิวอ่านรายการงานที่รับต่อในเดือนหน้าและวงวันที่ตนไม่สะดวก ไม่ลงชื่อรับช่างใหญ่ที่ร้านยังไม่มี

เยว่ชิงแจ้งลูกค้าที่ค้างนัดทุกคนก่อนวันนั้น บางคนรับของคืน บางคนตกลงรอจนเธอกลับตามรอบที่แจ้ง ร้านยังใช้ชื่อเดิม โดยมีชื่อผู้รับผิดชอบแต่ละเรื่องให้ติดต่อได้

แฟ้มต้นฉบับที่เธอดูแลถูกตรวจรายการกับแม่แล้วฝากในตู้เอกสารที่บ้าน แม่ยินยอมดูแลเฉพาะการเก็บและรับส่งซองตามที่ตกลง เยว่ชิงนำสำเนาที่จำเป็นกับใบรับคำขอไป ไม่ถือกล่องไม้ ปลอกทองเหลือง หรือเอกสารของหลิวขึ้นรถโดยไม่บอกเจ้าของ

เสื้อสีเทา ใบนำส่งจากชายเสื้อ ห่อผ้า และด้ายที่เลาะถูกตรวจแยกอีกห่อ แม่ตกลงรับเก็บในช่องแห้งที่บ้านด้วย เธอเขียนรายการไว้ให้รู้ว่าจะมาขอยืมสิ่งใด หากจำเป็นต้องนำต้นฉบับไปเทียบอีกครั้ง

สมุดส่วนตัวของหลิวอยู่กับเขา กล่องไม้กับเอกสารต้นฉบับของแม่อยู่ที่บ้าน หานซิ่วเก็บซองนิรนามส่วนของตนเช่นเดิม เธอถามก่อนนำคำส่วนของใครไปให้คนอีกเมืองอ่าน

ตอนแม่พาลูกกลับไปเก็บกระเป๋า แม่หยุดใต้ป้ายร้าน มองหิมะซึ่งเริ่มละลายตรงขอบไม้

“คราวนี้ไม่ใช่ไปสิบวันแล้ว”

เยว่ชิงพยักหน้า

แม่ยกมือจัดปกเสื้อให้ เธอก้มลงนิดหนึ่งเหมือนตอนยังตัวเล็ก เพียงแต่คราวนี้มีตั๋วรถกับเงินค่าเช่าที่หาเองอยู่ในกระเป๋าด้านใน

“ฉันจะคิดถึงแม่ค่ะ” เยว่ชิงพูด

“แม่ก็คิดถึงลูกได้ ไม่ต้องทำให้แม่ดูเก่งจนไม่ต้องการอะไร”

เยว่ชิงหัวเราะทั้งที่ตาร้อนขึ้น แม่บอกเวลาที่อยากให้ส่งข่าวเมื่อไปถึง แล้วถามว่าร้านขายข้าวหน้าสถานีซึ่งเธอเคยพักเดือนกรกฎาคมยังเปิดอยู่ไหม

คำถามเล็กนั้นทำให้เมืองไกลกลับมีทางเดินจริง มีที่ให้กินข้าวและหาที่นอน ไม่ใช่เพียงชื่อซึ่งผู้คนใช้ยกข่มว่าร้านเล็กไปไม่ถึง

เย็นวันที่สามสิบเอ็ด ทั้งสองกินอาหารส่งท้ายปีที่บ้าน เยว่ชิงยังไม่ได้ขึ้นรถในคืนนั้น กำหนดออกชิงเหออยู่ต้นเดือนมกราคมก่อนวันเริ่มงานที่ยืนยันไว้

แม่ถามอีกครั้งว่าเอาเสื้อหนาพอไหม ลูกเปิดกระเป๋าให้ดู แล้วรับผ้าพันคอผืนที่แม่เตรียมโดยไม่พูดว่าตนโตแล้วจึงไม่ต้องรับอะไรจากบ้าน

ก่อนนอน เยว่ชิงเปิดสมุดส่วนตัวหน้าสุดท้ายของปี

ช่องงานมีสิ่งที่ทำเสร็จ สิ่งที่ต้องฝึก และงานที่ยอมคืนลูกค้า ช่องเรื่องพ่อมีเอกสารที่รับแล้วกับคำถามที่ต้องตาม ในหน้าถัดไป เธอเขียนวันเริ่มงานของตน

ปี 1978 ปิดลงทั้งที่ยังหาคำตอบไม่ครบ แต่ประตูร้านเปิดได้โดยไม่ต้องมีเธอเฝ้าคนเดียว แม่ยังอยู่ในบ้านซึ่งมีสิทธิ์บอกว่าคิดถึง และเธอมีทางที่เลือกจะเดินเอง

เยว่ชิงวางสมุดข้างตั๋วรถ เสียงนาฬิกาของบ้านดังอยู่ในความเงียบ ถึงเวลาเตรียมตัวออกเดินทางแล้ว

กลับสารบัญนิยาย

นิยายและภาพประกอบสร้างขึ้นใหม่ ภาพประกอบสร้างด้วย AI