ตอนที่ 45 — บุรุษผู้ไม่เคยปรากฏในภาพ

เยว่ชิงมาถึงศูนย์เก็บเอกสารงานเครื่องจักรในเช้าวันที่ยี่สิบเอ็ดพฤษภาคมตามช่วงที่เจ้าหน้าที่ให้ไว้

นางจ่ายค่าที่พักหนึ่งคืนแล้ว คืนห้องและเก็บของเรียบร้อย ถุงเอกสารอยู่ข้างขา ห่อข้าวสำหรับทางกลับอยู่ในถุงอีกใบ หากงานค้นยังไม่จบวันนี้ นางจะขอทางรับภายหลังตามแผน ไม่ต่อคืนเพียงเพราะคำตอบยังอยู่หลังประตู

หญิงรับเรื่องคนเดิมนำใบคำขอเมื่อวานมาเทียบ ก่อนวางกระดาษสามแผ่นบนโต๊ะ

สำเนารับรองส่วนที่อนุญาตจากทะเบียนรับเข้าชุดหนึ่ง ส่วนรายการงานที่เกี่ยวข้องจากสมุดปกน้ำเงินอีกส่วน และแถวแยกแฟ้มประกอบตามที่นางขอไว้

เยว่ชิงตรวจชื่อชุด ช่วงเวลา วันที่ และจำนวนแผ่นต่อหน้า ไม่ถือว่ากระดาษมีตราแล้วไม่ต้องอ่านว่าเป็นสำเนาของสิ่งใด

“สำเนาเหล่านี้ไม่ได้เป็นสำเนาใบตรวจทุกแผ่นที่ทะเบียนอ้างนะคะ” เจ้าหน้าที่บอก

“ค่ะ ฉันเห็นว่ายังต้องตามแฟ้มประกอบ”

หล่อนยื่นส่วนที่ค้นเพิ่มมาให้ดู เป็นสำเนาหนังสือส่งการแยกแฟ้มจากฝ่ายจัดซื้อ ลงวันที่สิบเก้ามกราคม เอกสารต้นทางยังเก็บอีกแห่ง ส่วนที่ศูนย์มีเป็นสำเนาประกอบการจัดเก็บ

ในหนังสือมีข้อความให้รวบรวมใบตรวจและข้อท้วงซึ่งเกี่ยวกับงานจัดซื้อไว้ในแฟ้มแยก การชี้แจงต่อบุคคลภายนอกให้ส่งเรื่องผ่านฝ่ายจัดซื้อก่อน

ท้ายหนังสือมีผู้ลงนามในฐานะผู้ปฏิบัติงานแทนตามการมอบหมาย ชื่อเฉียวหงปรากฏในส่วนอ้างหัวหน้าฝ่าย ไม่ได้เป็นลายเซ็นที่เยว่ชิงจะชี้ได้ว่าเขาลงด้วยมือตนเอง

นางอ่านข้อความซ้ำช้า ๆ

สมุดที่อยู่ในห้องหนึ่งบอกให้ไปหาแฟ้มอีกห้อง แฟ้มอีกห้องอยู่ในชุดซึ่งการตอบคำถามต้องย้อนกลับไปฝ่ายจัดซื้อ คนลงรับ คนจัดเก็บ และคนลงนามส่งเป็นคนละส่วนกัน

ชื่อหัวหน้าฝ่ายอยู่เหนือทางเดินเหล่านั้น แต่คนมาตามเรื่องไม่จำเป็นต้องพบเขาสักครั้ง

“การส่งเรื่องผ่านฝ่ายจัดซื้อ หมายความว่าไม่ให้ฉันอ่านเลยหรือคะ”

หญิงรับเรื่องส่ายหน้า “ต้องขอส่วนที่อยู่กับฝ่ายนั้นตามขั้นตอน หนังสือนี้ไม่ได้เป็นคำตอบปฏิเสธคำขอของคุณวันนี้ แต่ศูนย์ไม่มีแฟ้มเต็มจะให้เปิดแทน”

“ใครเป็นผู้ตอบเรื่องที่ส่งผ่านฝ่ายนั้น”

“ต้องดูหนังสือมอบหมายและผู้รับผิดชอบปัจจุบัน ไม่ใช่ทุกแผ่นลงชื่อหัวหน้าฝ่ายเอง”

เยว่ชิงถามถึงใบส่งและใบรับแฟ้มประกอบ เจ้าหน้าที่บอกว่ายังตามไม่ครบ มีทางอ้างส่งต่อ แต่ไม่มีชุดลงรับครบที่จะยืนยันว่าแฟ้มทุกแผ่นถึงมือคนใด นางจึงไม่คัดคำว่าแฟ้มอยู่กับเฉียวหงลงเป็นข้อเท็จจริง

หล่อนยังไม่รู้ว่ากระดาษของหลิววันที่สิบแปดเข้าไปในแฟ้มแยกหรือไม่ รายการที่ดูได้เพียงอ้างบันทึกภายหลัง ไม่ได้เปิดให้เห็นสิ่งที่แนบอยู่ทั้งหมด

“ฉันขอคัดส่วนนี้และขอสำเนารับรองหนังสือกับทางรับส่งที่ยังขาดค่ะ”

เจ้าหน้าที่รับคำขอต่อให้ เยว่ชิงคัดข้อความที่อนุญาตจากสำเนาหนังสือ ระบุชัดว่าอ่านจากสำเนาที่ศูนย์แสดง ไม่ใช่ต้นฉบับจากฝ่ายจัดซื้อ และไม่ทำให้คำคัดในสมุดของตนกลายเป็นกระดาษรับรองเพราะวางข้างสามแผ่นที่เพิ่งได้รับ

เมื่ออ่านกลับ หล่อนแก้คำว่าให้อนุมัติก่อนในประโยคที่เยว่ชิงเผลอสรุป เป็นส่งเรื่องผ่านฝ่ายก่อนตามถ้อยคำในหนังสือ

ความต่างเล็กนั้นสำคัญ นางจะถามอำนาจอนุมัติได้ แต่ไม่ควรอ้างว่าหนังสือเขียนคำนั้นไว้แล้ว

เยว่ชิงเตรียมคำขอถึงฝ่ายจัดซื้อให้ค้นแฟ้มประกอบตามชื่อชุดและเลขอ้างที่อ่านได้ ถามหนังสือมอบหมายผู้ลงนาม การรับใบตรวจ ข้อท้วง และคำชี้แจงซึ่งเคยออกโดยใช้รายการจากเล่มหลัก

นางไม่ได้เขียนว่าเฉียวหงทำลายเอกสาร หากเริ่มด้วยข้อกล่าวหาที่ตนยังไม่มีหลักฐาน คำถามเรื่องแผ่นที่ยังไม่พบอาจถูกกลืนหายไปในการโต้เถียงเรื่องชื่อคน

หญิงรับเรื่องให้ทางยื่นคำขอผ่านศูนย์ไปยังฝ่ายเจ้าของชุด เยว่ชิงเลือกยื่นไว้และรับใบรับคำขอเพิ่ม แทนถือสำเนาไปเดินเคาะทุกห้องโดยไม่รู้ว่าใครมีสิทธิ์เปิดอะไร

คำถามถึงหวังซื่อเฉิงที่ย้ายไปเมืองอันโจว นางเตรียมแยกต่างหาก ถามส่วนที่เขาเคยตรวจและทางตามเอกสาร ไม่เอาชื่อเฉียวหงไปวางในประโยคให้เขาต้องเลือกเห็นด้วยก่อนตอบ

นางฝากส่งตามทางหน่วยงานที่ศูนย์แจ้งไว้ ได้รายการรับส่งคำถามเก็บเป็นที่มา ยังไม่มีคำตอบจากหวังในเช้านี้ และไม่ได้ถือว่าเขาตกลงให้ใช้คำใดแล้ว

เจ้าหน้าที่เก็บสำเนาหนังสือวันที่สิบเก้าซึ่งเปิดให้ดูไว้ที่ศูนย์ ส่วนเยว่ชิงเก็บสามแผ่นรับรอง คำคัดของตน และใบรับคำขอแต่ละเรื่อง ตรวจของก่อนลุก

“หากส่วนที่ขอเพิ่มเติมเสร็จ จะตามจากที่ใด”

หล่อนให้ทางตามเลขคำขอและการรับสำเนาภายหลัง เยว่ชิงจดไว้ ไม่ขอให้คนหลังโต๊ะรับรองว่าปลายทางจะส่งครบภายในวันที่นางเปิดร้าน

นอกอาคาร แดดเริ่มร้อน นางหยุดใต้ร่มไม้ กินข้าวที่เตรียมไว้และดื่มน้ำ ก่อนเดินกลับสถานี

ระหว่างรอซื้อบัตรขากลับ เยว่ชิงมองคนซึ่งเดินผ่านลาน แต่ไม่ได้หวังว่าหนึ่งในนั้นจะมีใบหน้าที่อธิบายชื่อเฉียวหงได้ทันที

ในชีวิตก่อน คนที่ยืนต่อหน้านางบ่อยที่สุดคือเหวินเต๋อ คนที่พูดเรื่องหนี้ งานแต่ง และร้านหลินก็เป็นเขา นางจึงเคยคิดว่าทุกสิ่งที่ทำให้นางไม่มีทางเลือกต้องเริ่มและจบที่ชายคนนั้น

ครั้งนี้กระดาษทำให้เห็นว่าคนซึ่งควบคุมทางผ่านของข้อมูลอาจไม่เคยยืนอยู่ในภาพที่นางจำเลย

มันยังไม่ได้ลบความรับผิดของเหวินเต๋อ และยังไม่ได้พิสูจน์ว่าทั้งสองทำงานร่วมกัน แต่นางจะไม่ปล่อยให้ใบหน้าที่มองเห็นง่ายที่สุดบังคำถามถึงอำนาจอีกชั้นหนึ่ง

เยว่ชิงซื้อบัตรเที่ยวกลับช่วงบ่าย ได้ที่นั่งซึ่งไม่มีเหตุให้ต้องเปลี่ยนแผนค้างเพิ่ม รถออกตามเที่ยวที่ยืนยันวันนี้ นางไม่อาศัยเวลาในตารางเก่ามารับรองว่าได้ขึ้นแล้ว

ถุงเอกสารอยู่บนตักเหมือนตอนขามา แต่ด้านในหนักขึ้นด้วยกระดาษสามแผ่น และด้วยคำถามที่มีทางส่งเฉพาะของมันเอง

นางไม่เปิดแฟ้มกลางรถเพื่อเอาลายเซ็นผู้ปฏิบัติแทนไปลองเทียบกับชื่อเฉียวหงที่ไม่มีตัวอย่างลายมือให้ดู นางปิดตาพักช่วงหนึ่ง ให้เสียงเครื่องยนต์พาออกจากความคิดที่วนอยู่กับช่องส่งต่อ

เมื่อถึงชิงเหอในเย็นวันที่ยี่สิบเอ็ด เยว่ชิงกลับร้าน ตรวจประตูและตู้ซึ่งล็อกไว้ แล้วเก็บเอกสารขึ้นชั้นโดยยังไม่เปิดรับงานก่อนวันที่ติดป้าย

ไม่มีสมุดปกน้ำเงินอยู่ในถุง ต้นฉบับเล่มนั้นยังอยู่ศูนย์เหอผิง แต่นางนำส่วนที่ได้รับอนุญาตคัดและรับรองกลับมาตามจริง ไม่ต้องเรียกการเดินทางว่าล้มเหลวเพราะไม่ได้นำของที่ไม่มีสิทธิ์ยืมกลับมาด้วย

คืนนั้นนางกินอาหารง่าย ๆ และพักก่อนทำรายการใหม่ การกลับถึงร้านไม่ได้ทำให้ขาและสายตาหายเหนื่อยทันที

เช้าวันที่ยี่สิบสอง เยว่ชิงเปิดบานหน้าตามเวลาในป้าย

นางแยกสามแผ่นรับรองจากคำคัดหนังสือฝ่ายจัดซื้อ วางใบรับคำขอต่อไว้ด้านหน้า ส่วนคำถามที่ฝากส่งถึงหวังอยู่ในรายการอีกชุด ไม่ปะปนกับคำตอบที่ยังไม่ได้มา

ชื่อเฉียวหงปรากฏในหน้าที่เขียนใหม่ ข้างชื่อมีเพียงตำแหน่ง แหล่งที่อ่าน และเอกสารที่ต้องขอต่อ ไม่มีรูปใบหน้าให้วง ไม่มีคำว่าเป็นผู้ก่อเหตุอยู่บนบรรทัดเดียวกัน

แต่เยว่ชิงเข้าใจสิ่งหนึ่งชัดขึ้นแล้ว

คนที่แยกข้อมูลเป็นหลายชุดไม่จำเป็นต้องโกหกด้วยตนเองทุกครั้ง เขาอาจมีทางทำให้คนหนึ่งเห็นเพียงรายการ อีกคนตอบได้เพียงการรับเข้า และอีกคนต้องขอผ่านฝ่ายก่อนเปิดแผ่นซึ่งทำให้รายการเดิมเปลี่ยนความหมาย

หากเฉียวหงใช้ทางเหล่านั้นเพื่อปกปิดสิ่งใด นางต้องตามแต่ละช่วงจนรู้ว่าใครทำอะไรตามคำสั่งใด ไม่ใช่เพียงพูดชื่อเขาดังขึ้นแล้วรอให้ทุกคนยอม

เยว่ชิงเก็บแฟ้มก่อนมีลูกค้าเข้ามา ไม่ทำให้โต๊ะซ่อมนาฬิกากลายเป็นโต๊ะแสดงข้อสงสัยของครอบครัวแก่ทุกคน

คนแรกที่แวะมาถามเพียงเวลารับงานหลังวันหยุด นางบอกตามที่เปิด ไม่มีเรือนใหม่ฝากไว้จากคำถามนั้น

ไม่นานหลังจากเขาเดินออก มีเสียงเคาะกรอบประตูสองครั้ง

ชายคนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอกพร้อมห่อผ้าที่มีมุมแข็งดันออกมา เขาบอกว่ามีงานนาฬิกาซึ่งอยากให้ทำอย่างรวดเร็ว และยอมจ่ายมากกว่างานธรรมดา

เยว่ชิงยังไม่ให้คำตอบเรื่องราคา นางเลื่อนพื้นที่หน้าร้านให้วางของได้ก่อน

“ขอดูอาการกับงานที่ต้องการค่ะ”

ชายคนนั้นวางห่ออย่างระวัง มือยังจับปมผ้าไว้ขณะที่เงยขึ้นมองหน้าเธอ

“ก่อนทำให้เดิน มีอีกอย่างที่อยากให้จัดการด้วย”

เยว่ชิงวางดินสอข้างสมุดรับงาน รอฟังว่าอีกอย่างนั้นคืออะไร

กลับสารบัญนิยาย

นิยายและภาพประกอบสร้างขึ้นใหม่ ภาพประกอบสร้างด้วย AI