ย้อนคืนปี 1978 ครานี้ข้าจะทวงชีวิตคืน · Глава 1
ตอนที่ 1 — เสียงนาฬิกาที่เดินย้อนกลับ
Перевод ещё не готов. Показан тайский оригинал.
เข็มวินาทีหยุดตรงเลขสิบสองในคืนที่หลินเยว่ชิงรู้ว่าตนเองกำลังจะตาย
ฝนปี 1998 ตีแผ่นสังกะสีเหนือห้องเก็บของเป็นจังหวะถี่ กระจกหน้าต่างแตกร้าวจนลมพัดเข้ามาได้ แต่ไม่มีใครคิดจะย้ายหญิงวัยสี่สิบสี่ปีไปยังห้องที่อุ่นกว่านี้แล้ว ร้านซ่อมนาฬิกาที่พ่อทิ้งไว้ให้กลายเป็นโกดังของบริษัทสวีเหวินเต๋อ ส่วนเจ้าของร้านตัวจริงนอนอยู่บนเตียงพับหลังตู้เหล็ก
เธอพยายามดึงผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่ นิ้วกลับไม่มีแรง
เสียงรองเท้าสองคู่หยุดอยู่หน้าประตู
“เอกสารส่วนที่เหลืออยู่ไหน” เหวินเต๋อถาม
ยี่สิบปีก่อน น้ำเสียงเดียวกันนี้เคยขอให้เธอเชื่อใจ เขาวางดอกไม้ลงบนโต๊ะซ่อมของพ่อ บอกว่าเมื่อแต่งงานกันแล้วจะช่วยดูแลกิจการ เธอเชื่อเขาจนแม้แต่วันที่เงินหายจากโรงงาน เธอยังยอมลงชื่อรับผิดเพื่อรักษาหน้าของคู่หมั้น
“นายค้นร้านนี้ไปหมดแล้ว” เธอตอบ
หลินชิวอิงก้าวตามเขาเข้ามา เสื้อคลุมขนสัตว์ของญาติผู้พี่ดูแปลกตาในห้องที่มีแต่กลิ่นสนิม หล่อนถือกล่องไม้เล็ก ๆ มาด้วย กล่องที่เยว่ชิงจำได้ทันทีว่าอยู่ใต้เตียงของพ่อในวันเกิดอุบัติเหตุ
เหวินเต๋อเปิดกล่อง ข้างในว่างเปล่า
“สมุดปกน้ำเงินอยู่กับเธอใช่ไหม”
เยว่ชิงมองกล่อง แล้วมองหน้าคนทั้งสอง ความกลัวที่เคยกดอยู่ในอกพลันเปลี่ยนเป็นความหนาวชนิดหนึ่ง
“พ่อฉันตายก่อนเงินโรงงานหายตั้งสามเดือน พวกนายต้องการอะไรจากสมุดของเขา”
ชิวอิงขยับปาก แต่เหวินเต๋อยกมือห้าม
มันเป็นท่าทางเล็กน้อย ทว่าทำให้เยว่ชิงเห็นภาพที่เคยมองข้ามมาตลอด คนสองคนนี้ไม่เคยเพิ่งร่วมมือกัน พวกเขาร่วมมือกันก่อนที่เธอจะเซ็นเอกสารฉบับแรกเสียอีก
“ลายมือพ่อเธออ่านยาก” เขาพูด “เธออ่านได้คนเดียว”
เขาวางแผ่นกระดาษบนผ้าห่ม กระดาษเหลืองตามอายุ มีแถวตัวเลขสิบสองแถวและภาพวงกลมคล้ายหน้าปัดนาฬิกา เยว่ชิงจำรอยขีดใต้เลขเจ็ดได้ เป็นรอยที่พ่อทำทุกครั้งเมื่อเขียนข้อความที่ไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจ
พ่อไม่ได้ทิ้งเพียงร้านไว้ให้เธอ
พ่อทิ้งบางอย่างที่ทำให้คนสองคนนี้รอได้ถึงยี่สิบปี
เธอหลับตา ฟังเสียงฝน เสียงที่หายไปจากห้องนี้กลับไม่ใช่เสียงฝีเท้า แต่เป็นเสียงนาฬิกาบนข้อมือเธอ นาฬิกาทองเหลืองที่พ่อซ่อมให้ก่อนเสียชีวิต หน้าปัดร้าวตั้งแต่วันที่เธอถูกคนในโรงงานผลักตกบันได และเธอไม่มีเงินซื้อกระจกใหม่อีกเลย
“ถ้าฉันอ่านให้” เธอถาม “นายจะคืนร้านหรือเปล่า”
“ได้” เหวินเต๋อตอบเร็วเกินไป
ชิวอิงหันมองเขาในเสี้ยววินาทีเดียว
เยว่ชิงหัวเราะ เสียงแหบพร่าจนคล้ายไอ เธอใช้มือที่ยังขยับได้ปิดกระดาษ แล้วบอกเขาด้วยน้ำเสียงชัดที่สุดในคืนนั้น
“แม้แต่คำโกหก นายก็ยังไม่คิดจะเปลี่ยน”
เธอกระชากแผ่นกระดาษเข้าหาตะเกียงข้างเตียง เหวินเต๋อคว้าข้อมือเธอทัน แต่ชายกระดาษสัมผัสเปลวไฟไปแล้ว สีดำลามขึ้นมุมกระดาษ ควันม้วนตัวผ่านใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธของเขา
คำสุดท้ายที่เยว่ชิงได้ยินคือเสียงชิวอิงร้องว่าอย่าทำให้นาฬิกาเสีย
เธอไม่เข้าใจ
แล้วเข็มที่หยุดอยู่ตรงเลขสิบสองก็เดินหนึ่งครั้ง
ถอยหลัง
“เยว่ชิง! ยังไม่ตื่นอีกหรือ วันนี้ต้องไปโรงงานนะ!”
กลิ่นข้าวฟ่างร้อนลอยผ่านประตูเข้ามา แทนกลิ่นกระดาษไหม้
เธอลืมตา เหนือศีรษะเป็นมุ้งฝ้ายที่มีรอยปะรูปสี่เหลี่ยม แสงเช้าส่องผ่านหน้าต่างไม้ ไม่มีตู้เหล็ก ไม่มีผนังเปียก ไม่มีความปวดในข้อกระดูกที่ทรมานเธอมานานหลายปี
มือที่วางบนผ้าห่มเรียวเล็กและปราศจากจุดด่าง
เยว่ชิงลุกเร็วเกินไปจนศีรษะกระแทกขอบเตียงชั้นบน ความเจ็บทำให้เธอรู้ว่าไม่ได้ฝัน เธอเปิดนาฬิกาข้อมือ กระจกยังใส ไม่มีรอยร้าว เข็มวินาทีเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ
ที่ผนังมีปฏิทินเดือนเมษายน ปี 1978
วันที่สิบเจ็ดถูกวงด้วยดินสอแดง
วันเดียวกับที่เธอถูกเรียกไปห้องบัญชีเพื่อรับรองเงินสามพันหยวนที่หายไปจากตู้เซฟ
เยว่ชิงยืนมองตัวเลขนั้นนานจนเสียงเรียกข้างนอกดังขึ้นอีกครั้ง
“ถ้ายังอืดอาด พี่เหวินเต๋อเขาจะรอเอานะ!”
เสียงชิวอิง
คราวก่อนเธอรีบล้างหน้า คิดแต่จะไม่ให้คู่หมั้นรอ เธอไม่เคยสงสัยว่าเหตุใดญาติผู้พี่จึงรู้ว่าเขารออยู่ทั้งที่โรงงานอยู่คนละฝั่งเมือง
คราวนี้เธอไม่รีบ
เธอหยิบเสื้อผ้าฝ้ายสีเขียวหม่นจากตะขอ เก็บผมเป็นเปียต่ำ แล้วเปิดกล่องเข็มด้ายที่พ่อเคยใช้ซ่อนกุญแจสำรอง ท้องกล่องยังมีผ้าสีน้ำเงินพับไว้ กุญแจทองเหลืองอยู่ข้างใต้จริง ๆ
ลมหายใจของเธอสั่นเพียงครั้งเดียว
พ่อยังตายไปแล้วสามเดือน เธอกลับมาไม่ทันช่วยเขา
แต่ร้านยังเป็นชื่อของเธอ เธอยังไม่ลงนามรับหนี้ และกระดาษที่ถูกเผาในคืนนั้นอาจยังมีสำเนาเหลืออยู่
เธอเปิดประตู ชิวอิงยืนถือชามข้าวอยู่ตรงทางเดิน เสื้อไหมพรมสีเลือดหมูยังใหม่ หล่อนยิ้มเหมือนไม่เคยขังใครไว้หลังตู้เหล็ก
“กินก่อนสิ ฉันใส่น้ำตาลให้ด้วย”
เยว่ชิงรับชามมาดมช้า ๆ แล้ววางลงบนโต๊ะ
“พี่กินเถอะ ฉันจะไปซื้อขนมที่หัวมุม”
รอยยิ้มชิวอิงแข็งไปเล็กน้อย
“บ้านเราไม่ได้ร่ำรวยจนกินของข้างนอกทุกวันนะ”
“ก็จริง” เยว่ชิงสอดกุญแจเข้ากระเป๋า “เพราะฉะนั้นเรื่องบัญชีร้าน ฉันจะตรวจเองตั้งแต่วันนี้”
ชิวอิงวางชามแรงจนช้อนกระทบขอบ เธอไม่ทันตอบ เพราะเยว่ชิงเดินผ่านไปแล้ว
เช้านั้น ถนนเมืองชิงเหอเปียกฝนเมื่อคืน รถจักรยานแล่นผ่านร้านขายถ่านหิน เสียงกระดิ่งดังอยู่หลังเธอ ทุกอย่างดูเล็กลงกว่าความทรงจำ หรือบางทีหญิงคนที่เคยเดินอยู่บนถนนสายนี้อาจเติบโตจนไม่พอดีกับกรงเดิมอีกต่อไป
เธอเลี้ยวเข้าร้านซ่อมนาฬิกาแทนการไปโรงงาน
ประตูร้านเปิดอยู่
ชายคนหนึ่งนั่งคุกเข่าหน้าโต๊ะทำงานของพ่อ มือข้างหนึ่งถือไขควง อีกข้างยกแผ่นไม้ใต้ลิ้นชัก เยว่ชิงหยุดตรงธรณีประตู แสงจากหน้าต่างตกบนใบหน้าของเขา เผยรอยแผลเล็กที่ตัดผ่านคิ้วขวา
เฉินจิ้งโจว
คราวก่อนเขามาที่ร้านหลังจากเธอถูกจับ คนในโรงงานบอกว่าเขาขโมยเครื่องมือของพ่อไป เธอเกลียดเขาตามที่คนอื่นสั่งให้เกลียด ต่อมาเมื่อพ้นโทษ เธอได้ยินว่าเขาหายตัวไปจากเมืองแล้ว
“วางลง” เธอพูด
เขาเงยหน้า ค่อย ๆ วางไขควงและแผ่นไม้ตามคำสั่ง
“ประตูไม่ได้ล็อก”
“ประตูเปิดไม่ใช่คำอนุญาต”
ชายหนุ่มพยักหน้า ไม่โต้เถียง เขาลุกขึ้น เธอจึงเห็นซองกระดาษที่วางอยู่ใต้แผ่นไม้ ซองนั้นมีชื่อเธอเขียนด้วยลายมือของพ่อ
“คุณรู้ว่ามันอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร”
“พ่อคุณเป็นคนบอก”
“เมื่อไร”
“วันก่อนเกิดอุบัติเหตุ”
เยว่ชิงเอื้อมหยิบซอง เขาก้าวถอยหลังให้เธอโดยไม่พยายามแย่ง ภายในมีแผ่นกระดาษพับอยู่หนึ่งแผ่น เป็นภาพหน้าปัดและแถวตัวเลขที่เธอเพิ่งเผาไปในอีกยี่สิบปีข้างหน้า
แต่ด้านหลังมีประโยคที่เธอไม่เคยเห็น
หากเหวินเต๋อขอให้เจ้าลงชื่อ จงถามเขาก่อนว่าเงินสามพันหยวนเข้าตู้เซฟเวลาใด
เยว่ชิงอ่านข้อความซ้ำ
พ่อรู้เรื่องเงินหายก่อนตายสามเดือน ทั้งที่การโจรกรรมควรจะเกิดขึ้นเมื่อวาน
“คุณอ่านแล้วหรือ” เธอถามจิ้งโจว
“ยัง” เขาตอบ “ผมได้รับคำสั่งให้ส่งซองปิดผนึกให้คุณในวันที่สิบเจ็ด”
“แล้วทำไมคุณมาถึงก่อนฉัน”
เขามองผ่านไหล่เธอไปยังถนน
“เพราะมีคนกำลังมาเอามัน”
เสียงรถจักรยานหยุดตรงหน้าร้าน ตามด้วยเสียงที่เยว่ชิงจำได้แม้หลับตา
“เยว่ชิง เธออยู่ที่นี่เอง ฉันมีเอกสารจะให้ช่วยเซ็น”
เหวินเต๋อยืนในกรอบประตู สวมแว่นกรอบโลหะ ถือแฟ้มสีเทาเหมือนเช้าวันนั้นทุกอย่าง
เยว่ชิงพับจดหมายกลับเข้าซอง เก็บมันลงในกระเป๋าเสื้อ แล้วเลื่อนเก้าอี้ฝั่งลูกค้าออกมาด้วยตัวเอง
“เข้ามาสิ” เธอพูด “วันนี้ฉันมีคำถามให้นายตอบเหมือนกัน”
ข้อมือซ้ายของเธอดังติ๊กเบา ๆ
ครั้งนี้นาฬิกาเดินไปข้างหน้า
และเธอก็เช่นกัน
นิยายและภาพประกอบสร้างขึ้นใหม่ ภาพประกอบสร้างด้วย AI