ตอนที่ 1 — เสียงนาฬิกาที่เดินย้อนกลับ

เข็มวินาทีหยุดตรงเลขสิบสองในคืนที่หลินเยว่ชิงรู้ว่าตนเองกำลังจะตาย

ฝนปี 1998 ตีแผ่นสังกะสีเหนือห้องเก็บของเป็นจังหวะถี่ กระจกหน้าต่างแตกร้าวจนลมพัดเข้ามาได้ แต่ไม่มีใครคิดจะย้ายหญิงวัยสี่สิบสี่ปีไปยังห้องที่อุ่นกว่านี้แล้ว ร้านซ่อมนาฬิกาที่พ่อทิ้งไว้ให้กลายเป็นโกดังของบริษัทสวีเหวินเต๋อ ส่วนเจ้าของร้านตัวจริงนอนอยู่บนเตียงพับหลังตู้เหล็ก

เธอพยายามดึงผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่ นิ้วกลับไม่มีแรง

เสียงรองเท้าสองคู่หยุดอยู่หน้าประตู

“เอกสารส่วนที่เหลืออยู่ไหน” เหวินเต๋อถาม

ยี่สิบปีก่อน น้ำเสียงเดียวกันนี้เคยขอให้เธอเชื่อใจ เขาวางดอกไม้ลงบนโต๊ะซ่อมของพ่อ บอกว่าเมื่อแต่งงานกันแล้วจะช่วยดูแลกิจการ เธอเชื่อเขาจนแม้แต่วันที่เงินหายจากโรงงาน เธอยังยอมลงชื่อรับผิดเพื่อรักษาหน้าของคู่หมั้น

“นายค้นร้านนี้ไปหมดแล้ว” เธอตอบ

หลินชิวอิงก้าวตามเขาเข้ามา เสื้อคลุมขนสัตว์ของญาติผู้พี่ดูแปลกตาในห้องที่มีแต่กลิ่นสนิม หล่อนถือกล่องไม้เล็ก ๆ มาด้วย กล่องที่เยว่ชิงจำได้ทันทีว่าอยู่ใต้เตียงของพ่อในวันเกิดอุบัติเหตุ

เหวินเต๋อเปิดกล่อง ข้างในว่างเปล่า

“สมุดปกน้ำเงินอยู่กับเธอใช่ไหม”

เยว่ชิงมองกล่อง แล้วมองหน้าคนทั้งสอง ความกลัวที่เคยกดอยู่ในอกพลันเปลี่ยนเป็นความหนาวชนิดหนึ่ง

“พ่อฉันตายก่อนเงินโรงงานหายตั้งสามเดือน พวกนายต้องการอะไรจากสมุดของเขา”

ชิวอิงขยับปาก แต่เหวินเต๋อยกมือห้าม

มันเป็นท่าทางเล็กน้อย ทว่าทำให้เยว่ชิงเห็นภาพที่เคยมองข้ามมาตลอด คนสองคนนี้ไม่เคยเพิ่งร่วมมือกัน พวกเขาร่วมมือกันก่อนที่เธอจะเซ็นเอกสารฉบับแรกเสียอีก

“ลายมือพ่อเธออ่านยาก” เขาพูด “เธออ่านได้คนเดียว”

เขาวางแผ่นกระดาษบนผ้าห่ม กระดาษเหลืองตามอายุ มีแถวตัวเลขสิบสองแถวและภาพวงกลมคล้ายหน้าปัดนาฬิกา เยว่ชิงจำรอยขีดใต้เลขเจ็ดได้ เป็นรอยที่พ่อทำทุกครั้งเมื่อเขียนข้อความที่ไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจ

พ่อไม่ได้ทิ้งเพียงร้านไว้ให้เธอ

พ่อทิ้งบางอย่างที่ทำให้คนสองคนนี้รอได้ถึงยี่สิบปี

เธอหลับตา ฟังเสียงฝน เสียงที่หายไปจากห้องนี้กลับไม่ใช่เสียงฝีเท้า แต่เป็นเสียงนาฬิกาบนข้อมือเธอ นาฬิกาทองเหลืองที่พ่อซ่อมให้ก่อนเสียชีวิต หน้าปัดร้าวตั้งแต่วันที่เธอถูกคนในโรงงานผลักตกบันได และเธอไม่มีเงินซื้อกระจกใหม่อีกเลย

“ถ้าฉันอ่านให้” เธอถาม “นายจะคืนร้านหรือเปล่า”

“ได้” เหวินเต๋อตอบเร็วเกินไป

ชิวอิงหันมองเขาในเสี้ยววินาทีเดียว

เยว่ชิงหัวเราะ เสียงแหบพร่าจนคล้ายไอ เธอใช้มือที่ยังขยับได้ปิดกระดาษ แล้วบอกเขาด้วยน้ำเสียงชัดที่สุดในคืนนั้น

“แม้แต่คำโกหก นายก็ยังไม่คิดจะเปลี่ยน”

เธอกระชากแผ่นกระดาษเข้าหาตะเกียงข้างเตียง เหวินเต๋อคว้าข้อมือเธอทัน แต่ชายกระดาษสัมผัสเปลวไฟไปแล้ว สีดำลามขึ้นมุมกระดาษ ควันม้วนตัวผ่านใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธของเขา

คำสุดท้ายที่เยว่ชิงได้ยินคือเสียงชิวอิงร้องว่าอย่าทำให้นาฬิกาเสีย

เธอไม่เข้าใจ

แล้วเข็มที่หยุดอยู่ตรงเลขสิบสองก็เดินหนึ่งครั้ง

ถอยหลัง

---

“เยว่ชิง! ยังไม่ตื่นอีกหรือ วันนี้ต้องไปโรงงานนะ!”

กลิ่นข้าวฟ่างร้อนลอยผ่านประตูเข้ามา แทนกลิ่นกระดาษไหม้

เธอลืมตา เหนือศีรษะเป็นมุ้งฝ้ายที่มีรอยปะรูปสี่เหลี่ยม แสงเช้าส่องผ่านหน้าต่างไม้ ไม่มีตู้เหล็ก ไม่มีผนังเปียก ไม่มีความปวดในข้อกระดูกที่ทรมานเธอมานานหลายปี

มือที่วางบนผ้าห่มเรียวเล็กและปราศจากจุดด่าง

เยว่ชิงลุกเร็วเกินไปจนศีรษะกระแทกขอบเตียงชั้นบน ความเจ็บทำให้เธอรู้ว่าไม่ได้ฝัน เธอเปิดนาฬิกาข้อมือ กระจกยังใส ไม่มีรอยร้าว เข็มวินาทีเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ

ที่ผนังมีปฏิทินเดือนเมษายน ปี 1978

วันที่สิบเจ็ดถูกวงด้วยดินสอแดง

วันเดียวกับที่เธอถูกเรียกไปห้องบัญชีเพื่อรับรองเงินสามพันหยวนที่หายไปจากตู้เซฟ

เยว่ชิงยืนมองตัวเลขนั้นนานจนเสียงเรียกข้างนอกดังขึ้นอีกครั้ง

“ถ้ายังอืดอาด พี่เหวินเต๋อเขาจะรอเอานะ!”

เสียงชิวอิง

คราวก่อนเธอรีบล้างหน้า คิดแต่จะไม่ให้คู่หมั้นรอ เธอไม่เคยสงสัยว่าเหตุใดญาติผู้พี่จึงรู้ว่าเขารออยู่ทั้งที่โรงงานอยู่คนละฝั่งเมือง

คราวนี้เธอไม่รีบ

เธอหยิบเสื้อผ้าฝ้ายสีเขียวหม่นจากตะขอ เก็บผมเป็นเปียต่ำ แล้วเปิดกล่องเข็มด้ายที่พ่อเคยใช้ซ่อนกุญแจสำรอง ท้องกล่องยังมีผ้าสีน้ำเงินพับไว้ กุญแจทองเหลืองอยู่ข้างใต้จริง ๆ

ลมหายใจของเธอสั่นเพียงครั้งเดียว

พ่อยังตายไปแล้วสามเดือน เธอกลับมาไม่ทันช่วยเขา

แต่ร้านยังเป็นชื่อของเธอ เธอยังไม่ลงนามรับหนี้ และกระดาษที่ถูกเผาในคืนนั้นอาจยังมีสำเนาเหลืออยู่

เธอเปิดประตู ชิวอิงยืนถือชามข้าวอยู่ตรงทางเดิน เสื้อไหมพรมสีเลือดหมูยังใหม่ หล่อนยิ้มเหมือนไม่เคยขังใครไว้หลังตู้เหล็ก

“กินก่อนสิ ฉันใส่น้ำตาลให้ด้วย”

เยว่ชิงรับชามมาดมช้า ๆ แล้ววางลงบนโต๊ะ

“พี่กินเถอะ ฉันจะไปซื้อขนมที่หัวมุม”

รอยยิ้มชิวอิงแข็งไปเล็กน้อย

“บ้านเราไม่ได้ร่ำรวยจนกินของข้างนอกทุกวันนะ”

“ก็จริง” เยว่ชิงสอดกุญแจเข้ากระเป๋า “เพราะฉะนั้นเรื่องบัญชีร้าน ฉันจะตรวจเองตั้งแต่วันนี้”

ชิวอิงวางชามแรงจนช้อนกระทบขอบ เธอไม่ทันตอบ เพราะเยว่ชิงเดินผ่านไปแล้ว

เช้านั้น ถนนเมืองชิงเหอเปียกฝนเมื่อคืน รถจักรยานแล่นผ่านร้านขายถ่านหิน เสียงกระดิ่งดังอยู่หลังเธอ ทุกอย่างดูเล็กลงกว่าความทรงจำ หรือบางทีหญิงคนที่เคยเดินอยู่บนถนนสายนี้อาจเติบโตจนไม่พอดีกับกรงเดิมอีกต่อไป

เธอเลี้ยวเข้าร้านซ่อมนาฬิกาแทนการไปโรงงาน

---

ประตูร้านเปิดอยู่

ชายคนหนึ่งนั่งคุกเข่าหน้าโต๊ะทำงานของพ่อ มือข้างหนึ่งถือไขควง อีกข้างยกแผ่นไม้ใต้ลิ้นชัก เยว่ชิงหยุดตรงธรณีประตู แสงจากหน้าต่างตกบนใบหน้าของเขา เผยรอยแผลเล็กที่ตัดผ่านคิ้วขวา

เฉินจิ้งโจว

คราวก่อนเขามาที่ร้านหลังจากเธอถูกจับ คนในโรงงานบอกว่าเขาขโมยเครื่องมือของพ่อไป เธอเกลียดเขาตามที่คนอื่นสั่งให้เกลียด ต่อมาเมื่อพ้นโทษ เธอได้ยินว่าเขาหายตัวไปจากเมืองแล้ว

“วางลง” เธอพูด

เขาเงยหน้า ค่อย ๆ วางไขควงและแผ่นไม้ตามคำสั่ง

“ประตูไม่ได้ล็อก”

“ประตูเปิดไม่ใช่คำอนุญาต”

ชายหนุ่มพยักหน้า ไม่โต้เถียง เขาลุกขึ้น เธอจึงเห็นซองกระดาษที่วางอยู่ใต้แผ่นไม้ ซองนั้นมีชื่อเธอเขียนด้วยลายมือของพ่อ

“คุณรู้ว่ามันอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร”

“พ่อคุณเป็นคนบอก”

“เมื่อไร”

“วันก่อนเกิดอุบัติเหตุ”

เยว่ชิงเอื้อมหยิบซอง เขาก้าวถอยหลังให้เธอโดยไม่พยายามแย่ง ภายในมีแผ่นกระดาษพับอยู่หนึ่งแผ่น เป็นภาพหน้าปัดและแถวตัวเลขที่เธอเพิ่งเผาไปในอีกยี่สิบปีข้างหน้า

แต่ด้านหลังมีประโยคที่เธอไม่เคยเห็น

หากเหวินเต๋อขอให้เจ้าลงชื่อ จงถามเขาก่อนว่าเงินสามพันหยวนเข้าตู้เซฟเวลาใด

เยว่ชิงอ่านข้อความซ้ำ

พ่อรู้เรื่องเงินหายก่อนตายสามเดือน ทั้งที่การโจรกรรมควรจะเกิดขึ้นเมื่อวาน

“คุณอ่านแล้วหรือ” เธอถามจิ้งโจว

“ยัง” เขาตอบ “ผมได้รับคำสั่งให้ส่งซองปิดผนึกให้คุณในวันที่สิบเจ็ด”

“แล้วทำไมคุณมาถึงก่อนฉัน”

เขามองผ่านไหล่เธอไปยังถนน

“เพราะมีคนกำลังมาเอามัน”

เสียงรถจักรยานหยุดตรงหน้าร้าน ตามด้วยเสียงที่เยว่ชิงจำได้แม้หลับตา

“เยว่ชิง เธออยู่ที่นี่เอง ฉันมีเอกสารจะให้ช่วยเซ็น”

เหวินเต๋อยืนในกรอบประตู สวมแว่นกรอบโลหะ ถือแฟ้มสีเทาเหมือนเช้าวันนั้นทุกอย่าง

เยว่ชิงพับจดหมายกลับเข้าซอง เก็บมันลงในกระเป๋าเสื้อ แล้วเลื่อนเก้าอี้ฝั่งลูกค้าออกมาด้วยตัวเอง

“เข้ามาสิ” เธอพูด “วันนี้ฉันมีคำถามให้นายตอบเหมือนกัน”

ข้อมือซ้ายของเธอดังติ๊กเบา ๆ

ครั้งนี้นาฬิกาเดินไปข้างหน้า

และเธอก็เช่นกัน

กลับสารบัญนิยาย

นิยายและภาพประกอบสร้างขึ้นใหม่ ภาพประกอบสร้างด้วย AI