ย้อนคืนปี 1978 ครานี้ข้าจะทวงชีวิตคืน · Capítulo 74
ตอนที่ 74 — ใบสั่งที่มีสองฉบับ
Tradução pendente. Exibindo o original tailandês.
คำตอบเรื่องชื่อมาถึงก่อนคำตอบเรื่องเครื่อง
วันที่สองมีนาคม เยว่ชิงกลับจากงานแล้วพบซองจ่าถึงตนที่ห้องเช่า ช่องรับเรื่องของโรงงานชิงเหอตอบคำขอที่นางยื่นไว้วันที่สิบเก้ากุมภาพันธ์ โดยแนบคำคัดเฉพาะรายการผู้รับผิดชอบตรวจงานในช่วงที่ขอ
ชื่อหม่าจื้อเฉิงปรากฏในรายการหัวหน้าชุดตรวจงานซ่อมเครื่องจักรปลายปี 1977 ถึงต้นปี 1978 พร้อมรูปชื่อในทะเบียนซึ่งให้เทียบกับเสียงที่นางระบุ
เยว่ชิงอ่านช้า ๆ แล้วเขียนแหล่งที่มาลงใต้ชื่อในสมุด
ก่อนหน้านี้แม่บอกเสียงที่ได้ยินจากพ่อ จิ้งโจวบอกชื่อที่คนใช้เรียกในงาน วันนี้เอกสารทะเบียนให้ชื่อกับหน้าที่ในช่วงนั้นเพิ่มขึ้นอีกส่วน แต่ไม่ได้บอกว่าทุกสิ่งที่ผ่านฝ่ายจัดซื้อเป็นสิ่งที่คนคนนี้ทำเอง
นางพับหนังสือแยกไว้ ไม่ไปเติมชื่อเขาลงบนช่องลายเซ็นจางของใบส่งงานที่ยังอ่านไม่ได้
จดหมายจากแม่ซึ่งถึงก่อนหน้านี้หนึ่งวันวางอยู่ข้างตะเกียง แม่เขียนว่ายังพักมาก แต่ตารางคนช่วยที่ตกลงกันใช้ได้ มีวันหนึ่งต้องเปลี่ยนเวลาและได้พูดกับคนช่วยแล้ว
เยว่ชิงตอบข่าวของแม่ก่อน ไม่เอาซองเรื่องโรงงานมาทำให้ซองจากบ้านกลายเป็นเพียงของซึ่งเปิดเมื่อว่างจากคดี
สองวันถัดมา คำตอบของงานซ่อม 77–26 เดินทางมาถึง
หนังสือระบุว่าคำขอส่งวันที่ยี่สิบสามกุมภาพันธ์ได้รับแล้ว ผู้ดูแลค้นแฟ้มตามรหัสงานและหนังสือยินยอมของจิ้งโจว อนุญาตให้รับคำคัดกับสำเนารับรองเฉพาะส่วนใบสั่งอะไหล่ประกอบงานซ่อมและทางเก็บเอกสารที่เกี่ยวข้อง ส่วนบันทึกบุคคลกับรายงานอาการบาดเจ็บต้องขอแยกตามขั้นตอน
นางแจ้งจิ้งโจวผ่านจุดติดต่อเดิม แล้วพบเขาหลังงานในค่ำวันที่สี่ที่ร้านน้ำชา
เยว่ชิงวางหนังสืออนุญาตกับรายการเอกสารก่อนวางสำเนาสองแผ่น
“ผู้ดูแลรับรองว่าสำเนาคัดจากแผ่นที่เก็บในแฟ้มเหล่านี้” นางบอก “ต้นฉบับยังอยู่โรงงาน ข้าไม่ได้รับรายงานส่วนตัวของท่านมาด้วย”
จิ้งโจวอ่านขอบเขตจนจบแล้วพยักหน้า
แผ่นแรกเป็นใบสั่งอะไหล่สำหรับงานซ่อม 77–26 เก็บในแฟ้มงานช่าง มีวันที่อนุมัติสิบแปดพฤศจิกายน 1977
แผ่นที่สองใช้เลขใบสั่งเดียวกัน เก็บเป็นสำเนาฉบับใช้งานในฝ่ายจัดซื้อ มีบันทึกจ่ายสำเนาวันที่ยี่สิบหกพฤศจิกายนปีเดียวกัน ใบแนบที่มาแยกวันอนุมัติต้นเรื่องกับวันจ่ายฉบับใช้งานไว้อย่างชัดเจน
เยว่ชิงนำปลายนิ้วเลื่อนตามบรรทัดรายการ
ชื่ออะไหล่กับจำนวนยังเหมือนกัน แบบอ้างยังใช้เลขเดิม แต่ตรงคุณภาพวัสดุของแผ่นยึดมีคำต่างกัน
ฉบับอนุมัติระบุเหล็กชุบแข็งตามแบบ ร–26 ส่วนฉบับใช้งานระบุเหล็กธรรมดาไม่ชุบ และมีข้อความใช้แทนตามเดิมต่อท้าย บรรทัดการตรวจก่อนจ่ายงานยังอ้างแบบเดิม ไม่ได้มีผลตรวจสิ่งที่ใช้แทนแนบให้เห็น
นางหยุดมือ
จิ้งโจวโน้มมาดูอีกครั้ง ตรวจว่าพวกเขาไม่ได้อ่านข้ามไปยังรายการข้างเคียง
“ตรงกันทั้งรหัสงานกับเลขใบสั่ง” เขาพูด “แต่บรรทัดนี้ไม่เหมือนกัน”

เยว่ชิงคัดคำทั้งสองฉบับลงคนละช่อง ไม่ย่อให้เหลือคำว่าอะไหล่ถูกเปลี่ยนโดยหัวหน้าหม่า
ในช่องผู้ตรวจงานของฉบับแรกมีชื่อหม่าจื้อเฉิงกำกับอยู่ สิ่งนั้นบอกว่าชื่อเขาเกี่ยวข้องกับการตรวจใบสั่งฉบับอนุมัติ แต่แผ่นที่สองไม่ได้มีคำชี้ชัดว่าใครแก้บรรทัดวัสดุ หรือมีผู้อนุมัติให้ใช้แทนหลังจากนั้นอย่างไร
ไม่มีใบอนุญาตเปลี่ยนวัสดุแนบมากับสำเนาที่ได้รับ
“ไม่มีอยู่ในชุดที่ส่งมา” เยว่ชิงบอก “ยังไม่ได้แปลว่าไม่มีในทุกแฟ้ม”
จิ้งโจวมองชื่อบนแผ่นแรกอยู่นาน
“ตอนข้าจัดฝาครอบ ข้าไม่รู้ว่าฝ่ายจัดซื้อมีข้อความแบบนี้อยู่ด้วย”
“ท่านเคยเห็นใบสั่งฉบับใดในงานครั้งนั้นหรือไม่”
“ข้าเห็นหัวใบงานกับส่วนที่ให้ทำ ไม่ได้อ่านใบสั่งอะไหล่ทั้งชุด ข้าไม่อยากเลือกฉบับที่เห็นในวันนั้นจากสิ่งที่เพิ่งมาถึงวันนี้”
เยว่ชิงรับคำ
พอพบกระดาษสองแผ่น นางเกือบเห็นภาพต่อเองว่าคนหนึ่งเปลี่ยนของ อีกคนถูกโยนผิด และพ่อถูกทำร้ายเพราะรู้เรื่องเดียวกัน แต่ภาพนั้นยังมีระยะหลายเดือน มีเครื่องหลายชุด และมีคนที่ยังไม่เคยได้ถาม
วันที่จิ้งโจวบาดเจ็บยังระบุได้เพียงปลายพฤศจิกายน การจ่ายสำเนาวันที่ยี่สิบหกจึงยังไม่บอกว่าแผ่นยึดในเหตุของเขามาจากฉบับนี้จริงหรือไม่
“ข้าต้องขอดูทางจ่ายอะไหล่กับผลตรวจ ไม่ใช่หยุดที่ใบสั่ง” นางพูด
“และต้องรู้ว่าของที่เข้าหน้างานเป็นอะไร” เขาเสริม
นางพยักหน้า ความกลัวของเขาในปีนั้นกับความต่างของกระดาษในวันนี้ควรช่วยตั้งคำถามให้ตรง ไม่ควรช่วยทำให้คำตอบซึ่งยังไม่รู้ดูครบขึ้น
เยว่ชิงถามจิ้งโจวว่าจะยินดีให้เมิ่งหลานช่วยอ่านเฉพาะรายการวัสดุกับแบบอ้างหรือไม่ วิศวกรที่หลานโจวอาจช่วยแยกว่าคำสองคำต่างกันในทางงานอย่างไร แต่นางจะไม่ส่งร่างคำอธิบายของเขาหรือคำพูดหลังทำแผลให้ไปด้วย
เขาขออ่านส่วนที่จะให้ดูและถามว่าจะใช้ความเห็นนั้นที่ใด
“เพื่อให้ข้าเขียนคำขอถัดไปได้ตรงก่อนเจ้าค่ะ ยังไม่เอาความเห็นของหล่อนทำเป็นผลตรวจชิ้นส่วนหรือคำวินิจฉัยเหตุบาดเจ็บ ถ้าต้องใช้ต่อเป็นเอกสารทางการ เราจะขอวิธีรับรองตามงานอีกครั้ง”
จิ้งโจวตกลงให้ดูสำเนาทางเทคนิคสองแผ่นตามส่วนที่ระบุ เยว่ชิงเขียนขอบเขตเพิ่มเติมกับวันที่ไว้ให้เขาทวน แล้วเก็บร่างส่วนตัวของเขาออกจากเรื่องที่จะนำไปถาม
หลังแยกกัน นางกลับห้องเช่าและอ่านชื่อวัสดุอีกครั้ง
สิ่งที่เห็นจริงมีน้ำหนักพอจะทำให้นางนั่งตรงขึ้น ใบอนุมัติเดิมกำหนดอย่างหนึ่ง แต่สำเนาที่จ่ายออกภายหลังเปลี่ยนเป็นอีกอย่าง โดยยังอ้างเลขอนุมัติเดิม
คำว่าใช้แทนตามเดิมไม่บอกว่าผู้ใช้ได้ตรวจความต่างนั้นแล้ว
คืนวันที่ห้า เยว่ชิงติดต่อเมิ่งหลานหลังงาน ถามว่าหล่อนพอจะช่วยอ่านส่วนทางเทคนิคสั้น ๆ ในวันถัดไปได้หรือไม่ พร้อมบอกว่าเป็นงานเก่าต่างหน่วยงานซึ่งเธอมีสำเนาได้รับอนุญาต ไม่ใช่เอกสารที่จะให้หล่อนค้นระบบของที่ทำงานโดยไม่มีเหตุ
เมิ่งหลานรับเฉพาะช่วงที่ตนจัดได้ ให้ใช้โต๊ะอ่านแบบซึ่งได้รับอนุญาตให้นั่งหลังเลิกงาน ไม่เอาเวลาและเครื่องมือที่เบิกสำหรับงานของหน่วยมาทดลองของที่ไม่มีอยู่ในมือ
ค่ำวันที่หก สำเนาสองแผ่นวางอยู่ห่างจากถ้วยน้ำ เมิ่งหลานอ่านหัวกระดาษกับรายการที่มาจนจบก่อนถามว่ามีแบบ ร–26 มาด้วยหรือไม่
“ยังไม่มีเจ้าค่ะ มีเพียงการอ้างในใบสั่ง”
วิศวกรวางดินสอลง “เช่นนั้นบอกได้ว่าคำกำหนดวัสดุต่างกัน แต่ยังบอกไม่ได้ว่าชิ้นจริงตัวใดผ่านหรือไม่ผ่านแบบ”
เยว่ชิงเลื่อนสมุดมารับคำถาม
“เหล็กธรรมดากับเหล็กชุบแข็งแทนกันได้หรือไม่เจ้าคะ”
“ต้องดูว่าหน้าที่ของแผ่นยึดเป็นอะไร ขนาด จุดรับแรง และการตรวจในแบบกำหนดอย่างไร คำว่ารูปร่างเหมือนกันไม่ทำให้คุณสมบัติเท่ากัน และคำว่าชุบแข็งก็ไม่ได้บอกว่าชิ้นนั้นทำถูกวิธีครบแล้ว”
เมิ่งหลานร่างรูปแผ่นยึดอย่างง่ายเพื่ออธิบายตำแหน่งที่ต้องอ่านจากแบบ ไม่วาดให้กลายเป็นชิ้นของงานนี้ซึ่งตนยังไม่เห็น
“ฉบับอนุมัติให้ตรวจตามแบบก่อนจ่ายงาน ส่วนฉบับใช้งานยังอ้างแบบเดิมแต่เปลี่ยนคำวัสดุ” หล่อนบอก “เจ้าควรถามว่าใครอนุญาตให้เปลี่ยน ใช้ผลทดสอบหรือความเห็นใด และมีการตรวจซ้ำสำหรับสิ่งที่ใช้แทนหรือไม่”

เยว่ชิงจดตามคำถาม ไม่เขียนว่าหล่อนพิสูจน์ได้แล้วว่าแผ่นยึดธรรมดาทำให้ฝาครอบกระแทกจิ้งโจว
นางมองคำว่าใช้แทนตามเดิมอีกครั้ง “ถ้าชื่อผู้ตรวจยังอยู่บนฉบับแรก คนอ่านฉบับหลังอาจคิดว่าได้อนุมัติวัสดุแบบหลังแล้ว”
“อาจคิดเช่นนั้น ต้องดูว่าเขาเห็นอะไรและใช้ฉบับไหนจริง”
เมิ่งหลานหยิบกระดาษที่มาคืนให้นาง
“อย่าส่งแต่บรรทัดที่ต่างจนตัดเลขฉบับกับวันจ่ายออก สิ่งที่จะทำให้คนตรวจต่อเข้าใจคือมันอ้างอะไร เมื่อใด และเจ้ารับมาจากแฟ้มไหน”
นางตรวจสิ่งที่คัดในสมุด แล้วเพิ่มชื่อแฟ้มสองแห่งกับแหล่งคำคัด ไม่ได้แก้บนสำเนารับรองให้เหมือนเอกสารโรงงานเขียนเพิ่มเอง
การอ่านจบลงตามเวลาที่ตกลง เมิ่งหลานกลับไปจัดธุระของตน เยว่ชิงเก็บกระดาษทุกแผ่นและขอบคุณ ไม่ยกให้วิศวกรต้องเป็นคนรับผิดชอบต่อคดีทั้งเรื่องเพียงเพราะให้คำอธิบายเรื่องวัสดุหนึ่งครั้ง
ระหว่างเดินกลับ นางนึกถึงพ่อที่แม่เล่าว่ากลัวชื่อของตนจะถูกใช้รับรองสิ่งที่ยังไม่ตรวจ
ตอนนี้นางเห็นวิธีหนึ่งซึ่งข้อความเดิมอาจถูกพาไปอยู่ข้างคุณภาพวัสดุที่ต่างออกไป แต่ยังไม่รู้ว่าเรื่องของพ่อเดินผ่านกระดาษชุดเดียวกันหรือไม่
รหัสงาน 77–26 อยู่ในส่วนเรื่องจิ้งโจว เลขอ้างงาน 3176 จากบัญชีห้องซ่อมสองอยู่ในส่วนร้านหลิน ระหว่างสองช่องนั้นยังต้องมีเอกสารเชื่อม ไม่ใช่เส้นที่นางลากด้วยความโกรธ
คืนวันที่เจ็ด เยว่ชิงเขียนคำขอถัดไปที่โต๊ะห้องเช่า
นางขอส่วนอนุญาตเปลี่ยนข้อกำหนดวัสดุหลังการอนุมัติวันที่สิบแปดพฤศจิกายน ขอแบบที่ถูกอ้างและส่วนการตรวจก่อนจ่ายอะไหล่ รวมทั้งทางส่งของจากฝ่ายจัดซื้อเข้าคลังก่อนจ่ายให้หน้างานตามใบแนบฉบับใช้งาน
ทุกข้ออ้างเลขใบสั่งกับรหัสงานที่มีอยู่แล้ว ไม่เอาวันที่พ่อบาดเจ็บมาทำเป็นวันที่จิ้งโจวบาดเจ็บ และไม่เอาหมายเลขทะเบียนรถเก่าที่รู้จากอีกเหตุการณ์มาใส่ในช่องผู้ขนส่งซึ่งใบนี้ไม่ได้ระบุ
นางระบุว่าหากเอกสารส่วนบุคคลหรือส่วนที่ต้องขอสิทธิ์เพิ่มเติมเกี่ยวข้อง ให้แจ้งขั้นตอน ไม่ขอให้คนรับเรื่องส่งทุกแฟ้มกลับมาแทนการตรวจขอบเขต

ก่อนใส่ซอง เยว่ชิงเปลี่ยนประโยคแรกจากเหตุใดจึงลดคุณภาพโดยไม่อนุญาต เป็นขอค้นการอนุญาตเปลี่ยนข้อกำหนดและเหตุผลประกอบ
ส่วนที่นางเห็นพอให้บอกว่าคำวัสดุเปลี่ยนในสำเนาภายหลังการอนุมัติเดิม แต่คำว่าโดยไม่อนุญาตต้องรอคำตอบจากแฟ้มที่ยังไม่ได้รับ
เธอเก็บร่างที่ขีดแก้ไว้และแนบเฉพาะสิ่งตามขอบเขตคำขอ ไม่แนบคำของแม่หรือร่างส่วนตัวจิ้งโจว
เช้าวันที่แปด นางส่งซองก่อนเข้าทำงาน รับใบรับแล้วเก็บไว้ข้างสำเนาข้อความที่ส่ง
สายของเรื่องขยับจากชื่อคนไปถึงฉบับที่ถูกใช้งาน และจากฉบับที่ถูกใช้งานไปถึงของซึ่งควรผ่านคลัง แต่คนถือซองส่งในเช้าวันนี้ยังไม่รู้ว่าใครขับรถ ใครรับลัง และลังนั้นบรรจุของชนิดใดจริง
เยว่ชิงหยุดที่ร้านอาหาร ซื้อของกินสำหรับเช้า แล้วเดินต่อไปยังหน่วยงาน
ใบสั่งสองฉบับอยู่ในห่อสำเนาซึ่งปิดแล้ว ความต่างของบรรทัดยังอยู่ในนั้น ไม่ต้องมีเสียงกล่าวหาทั้งตรอกมาช่วยให้มันอ่านออก
สิ่งที่นางต้องทำต่อคือหาทางซึ่งกระดาษกับของเดินไปจริง
นิยายและภาพประกอบสร้างขึ้นใหม่ ภาพประกอบสร้างด้วย AI
