ตอนที่ 68 — บัญชีของอีกโรงงาน

เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์รับซองสองฉบับไปคนละช่อง

เยว่ชิงรอจนตรวจที่อยู่เรียบร้อย จึงเก็บหลักฐานส่งไว้ในสมุด ซองหนึ่งถึงแม่ อีกซองถึงหานซิ่ว กระดาษที่พับอยู่ในห้องเมื่อคืนออกเดินทางจริงในเช้าวันที่สิบสองมกราคมแล้ว

นางไม่ได้กลับถึงหน่วยพร้อมคำตอบ

วันนั้นยังมีขั้นฝึกเดิมให้ทำ ช่างเกาให้เธอทวนการปลดแรงกดก่อนปรับ แล้วจึงตรวจตำแหน่งที่ตั้งใหม่ ฟางไห่เซิงรับผลในส่วนที่ใช้จัดงาน ไม่ได้เปลี่ยนหน้าที่ของเธอให้เป็นผู้ตรวจสุดท้ายเพราะครั้งนี้ทำถูก

เยว่ชิงจดงานที่ทำได้กับส่วนที่ยังต้องมีคนดูตามจริง

หลังส่งงาน นางเปิดสมุดติดตามเรื่องพ่อ ลงวันส่งคำขอข้างแถวที่ยังไม่มีทะเบียนมาเทียบ แล้วปิดมัน ไม่มีประโยชน์ที่จะเขียนคำขอเดิมอีกสิบครั้งเพียงเพราะรู้สึกว่ารอนาน

วันที่สิบเจ็ดมาถึงพร้อมความหนาว

พ่อเสียชีวิตครบหนึ่งปีแล้ว เยว่ชิงกลับจากหน่วยมานั่งที่โต๊ะโดยยังไม่เปิดซองเอกสาร นางคิดถึงเสียงพ่อเคาะฝุ่นออกจากผ้าปูโต๊ะก่อนเริ่มงาน คิดถึงคำที่แม่ชอบถามว่ามือเปื้อนหรือยังแล้วค่อยหยิบถ้วย

ในชีวิตเดิม เธอเคยนับการจากไปของพ่อเหมือนประตูที่ปิดแล้ว จนมองไม่เห็นคนอีกคนซึ่งยังอยู่หลังประตูบ้าน

คืนนี้เธอหยิบกระดาษเขียนเรื่องที่จำได้ถึงแม่ ไม่ใช้วันครบรอบบังคับให้ตารางต้องให้คำตอบเพิ่ม นางเก็บฉบับสั้นไว้ส่งพร้อมข่าวงานครั้งถัดไป

วันที่ยี่สิบ จดหมายตอบจากแม่มาถึงมือ

แม่ลงวันที่เขียนไว้วันที่สิบสี่มกราคมปีนี้ บอกว่าร้านยังรับงานตามขอบเขตที่ตกลงกัน หานซิ่วแจ้งเวลาที่ช่วยได้ ช่างหลิวไม่ยกของเกินกำลังเข่า และลูกค้าที่ต้องรอเยว่ชิงกลับมาดูเองได้รับการบอกก่อนฝากของ

แม่ยังบ่นเรื่องลูกเขียนข่าวงานน้อยกว่ารายการเอกสาร แล้วกำชับให้กินอาหารตรงเวลา

เยว่ชิงอ่านบรรทัดนั้นสองครั้ง ยิ้มก่อนจะร้องไห้เล็กน้อย

แม่ไม่ได้อยู่ในห้องนี้ และข่าวที่เขียนวันที่สิบสี่ก็ไม่ใช่คำรับรองทุกวันที่ตามมา แต่ในวันซึ่งแม่เขียน เธอมีเรื่องของตนให้เล่า ไม่ได้มีเพียงหน้าที่เก็บหลักฐานของลูก

นางลงวันที่ได้รับจดหมาย เก็บซองไว้กับฉบับเดิม แล้วเขียนตอบเรื่องชุดฝึกที่ทำซ้ำได้ดีขึ้นในขอบเขตที่ตรวจแล้ว

ปลายเดือน เยว่ชิงรับค่าแรงรอบแรกตามรายการวันทำงานที่หน่วยตรวจไว้ นางทวนยอดก่อนลงชื่อ แยกเงินค่าห้องกับค่าอาหาร และเงินสำหรับภาระร้านตามที่รับไว้

ความผิดเรื่องชิ้นกดอยู่ในบันทึกวัสดุของหน่วย ไม่ได้ถูกลบด้วยการรับค่าแรง และไม่ได้ทำให้เธอเสนอจ่ายเงินซึ่งยังไม่รู้รายการอีกครั้ง

การรอคำตอบจึงมีชีวิตจริงคั่นอยู่ มีงานที่ต้องเรียน อาหารที่ต้องซื้อ และคนที่เธอต้องเขียนถึงโดยไม่ถามแต่เรื่องซึ่งตนอยากรู้

จดหมายของหานซิ่วมาถึงวันที่สองกุมภาพันธ์

เยว่ชิงกลับถึงห้องหลังเลิกงาน จึงเปิดซองที่จ่าถึงตน แผ่นแรกเป็นจดหมาย แผ่นต่อมาเป็นคำคัดจากบัญชีอีกโรงงาน มีบอกส่วนที่คัด แหล่งเก็บต้นฉบับ และบันทึกการเทียบอยู่ด้วย

นางไม่ได้เริ่มอ่านจากชื่อร้านหลิน

เริ่มจากว่าหานซิ่วได้กระดาษนี้มาอย่างไร

เพื่อนเขียนว่าได้รับคำขอแล้วจึงยื่นผ่านผู้รับผิดชอบงานของตน ส่วนของโรงงานชิงเหอช่วยชี้ทางประสานไปยังฝ่ายเก็บเอกสารซวงเหอ เมื่อได้รับอนุญาตในส่วนที่เกี่ยวกับรายการขอ หานซิ่วจึงนัดเข้าไปเทียบคำคัดกับสมุดต้นฉบับต่อหน้าผู้ดูแล ไม่ใช่รับกระดาษจากคนส่งของแล้วเขียนว่าตรวจแล้ว

หานซิ่วได้รับคำขอวันที่สิบแปด นัดเทียบต้นฉบับวันที่ยี่สิบสาม และส่งคำคัดที่ตรวจแล้ววันที่ยี่สิบห้ามกราคมปีนี้ การค้นกับการส่งผ่านหลายวัน ไม่ใช่คืนเดียวที่เพื่อนอ่านคำขอแล้วหาบัญชีได้ทันที

เยว่ชิงวางจดหมายข้างซอง

หานซิ่วเขียนถึงเรื่องส่วนตัวของตนด้วย

ข้ามีงานประจำที่ต้องส่งให้ทัน จึงนัดดูได้ในช่วงที่หน่วยอนุญาต ไม่ได้ไปค้นทุกวัน ถ้าจะขอเพิ่มให้ระบุส่วนก่อน อย่าเพิ่งส่งรายชื่อตัวเลขทั้งสิบสองแถวมาให้ข้าหาแทนทั้งหมด

เยว่ชิงหัวเราะเบา ๆ ด้วยความโล่งใจที่เพื่อนบอกข้อจำกัดมาได้

ถ้าไม่มีข้อความนี้ เธออาจเผลอเห็นกระดาษที่ส่งมารวดเดียวเป็นผลของมือที่พร้อมทำทุกอย่างให้เสมอ ไม่เห็นวันที่อีกคนต้องกันงานของตนไว้และเลือกเวลาจริงสำหรับการช่วย

หานซิ่วไม่ได้ขอให้เลิกตามเรื่องพ่อ เพียงไม่ยอมให้การตามนั้นกลืนชีวิตของคนซึ่งอยู่ปลายทางจดหมาย

นางอ่านบันทึกเทียบต่อ

หัวสมุดเป็นบัญชีส่งงานและชิ้นเทียบของห้องซ่อมสอง โรงงานเครื่องจักรซวงเหอ ช่วงปลายปี 1977 ถึงต้นปี 1978 ผู้ดูแลคัดเฉพาะรายการที่เกี่ยวกับร้านหลินและกลุ่มอ้างซึ่งขอไว้ รายการของลูกค้ารายอื่นถูกเว้นพร้อมคำแจ้งขอบเขต

หานซิ่วระบุส่วนที่ตนเห็นบนต้นฉบับ ตำแหน่งรายการ และส่วนซึ่งหมึกจางจนยังอ่านไม่ได้ ไม่ใส่ตัวที่เดาให้ครบช่อง

จึงมีทั้งคำรับรองกับช่องว่างอยู่บนแผ่นเดียวกัน

กลุ่มอ้างรายการ 3176 ปรากฏบนคำคัด

เยว่ชิงวางมือจากกระดาษทันที

มันอยู่ในช่องอ้างงาน ไม่ใช่ช่องหมายเลขเครื่องจักร บัญชีลงหัวข้องานเกี่ยวกับชุดเทียบของห้องซ่อมสองและการส่งถึงร้านหลิน ชิงเหอ ในช่วงปลายเดือนธันวาคมก่อนพ่อเสียชีวิต

วันที่ยี่สิบเจ็ดธันวาคมปี 1977 ที่อ่านได้ทำให้เธอนึกถึงภาพซึ่งแม่เก็บไว้

แต่ภาพนั้นมีปลอกทองเหลืองกับไม้สองรู ส่วนคำคัดตรงนี้ยังไม่ได้บอกรูปของทุกชิ้นละเอียดพอให้ประกาศว่าของในกล่องแม่คือชุดเดียวกันแน่นอน

นางเปิดตารางที่คัดเอง เปรียบแถวซึ่งมีกลุ่ม 3176 ตามวิธีที่ทวนกับเมิ่งหลาน

หัวงานกับตำแหน่งกลุ่มอ้างเข้ากับหน้าที่ของช่องที่ถอดไว้ได้แล้ว ครั้งนี้มีทะเบียนซึ่งระบุร้านกับงานมาให้ไล่ต่อ ไม่ใช่เพียงตัวเลขบนป้ายเรือนนาฬิกาที่ตรงกัน

เยว่ชิงเขียนชื่อสมุดกับตำแหน่งรายการลงในช่องแหล่งเทียบ

ช่องซึ่งเคยมีคำถามว่าหมายเลขอ้างทะเบียนใดได้รับคำตอบในส่วนนี้แล้ว แต่คำถามว่าเกี่ยวกับนาฬิกาของถังเซิงอย่างไรยังอยู่ เลขสี่หลักบนป้ายของลูกค้าไม่ได้เปลี่ยนเป็นเลขอ้างงานห้องซ่อมสองโดยอัตโนมัติ

เธอไม่ต้องทิ้งสิ่งที่พบในเดือนเมษายน เพียงต้องไม่บังคับให้มันทำหน้าที่ที่ยังไม่มีแหล่งมาเชื่อม

ส่วนถัดไปของคำคัดกล่าวถึงการจัดทางส่งคืนในวันที่สิบสี่มกราคมปี 1978

เยว่ชิงอ่านวันที่อีกครั้ง พ่อยังมีชีวิตอยู่ในวันนั้น

ในช่องทางรับคืน ข้อความเดิมให้ไปจุดตรวจรับ ส่วนหมายเหตุให้ผ่านจุดรับคืนของฝ่ายจัดซื้อชิงเหอก่อนส่งต่อไปตรวจ มีตัวอักษรย่อข้างหมายเหตุ แต่หานซิ่วเขียนชัดว่าอ่านเป็นชื่อผู้สั่งไม่ได้

สำเนานี้เป็นรายการในบัญชีส่งงาน ไม่ใช่บันทึกคำสั่งเปลี่ยนทางฉบับที่เธอขอค้น และไม่มีลายเซ็นของเฉียวหงให้เห็น

นางนั่งนิ่งนานกว่าตอนพบเลข 3176

เส้นทางผ่านฝ่ายจัดซื้อซึ่งเคยเห็นในจดหมายรับเรื่องหลังพ่อเสีย ไม่ได้เริ่มปรากฏในกระดาษหลังการเสียชีวิตเท่านั้น บัญชีอีกโรงงานบันทึกทางนั้นไว้ก่อน

แต่บันทึกการจัดทางยังไม่บอกว่าใครนำของไปจริง และไม่มีช่องรับปลายทางให้ยืนยันว่าการเดินทางเกิดตามนั้นครบทุกขั้น

เยว่ชิงวาดเส้นบนกระดาษของตน แล้วหยุดเส้นไว้ที่ช่องรับจริงซึ่งยังไม่มีหลักฐาน

เธอเกือบเขียนว่าของถูกย้ายก่อนเกิดอุบัติเหตุแล้ว แต่สิ่งที่อ่านอยู่รับรองการลงทางส่งคืน ยังไม่รับรองมือคนขนหรือเวลาที่ปลายทางรับของ

นางขีดคำแรกออกโดยให้ยังอ่านได้ เติมคำใหม่ว่า บัญชีลงทางส่งผ่านจัดซื้อไว้ก่อนพ่อเสียชีวิต ต้องตามคำสั่งและใบรับจริง

ความตื่นเต้นไม่ได้หายไปเมื่อคำสั้นลง

มันกลับมีที่ยืนชัดกว่าเดิม

คืนนั้น เยว่ชิงเขียนรายการคำถามไว้สามส่วน แหล่งของตัวอักษรย่อ คำสั่งที่บัญชีอ้าง และหลักฐานรับคืนของแต่ละชิ้น เธอไม่จับตัวอย่างชิ้นเดียวที่ส่งกลับจากหลานโจววันที่ยี่สิบสี่มาเติมช่องของรายการนี้ เพราะยังไม่ได้เทียบว่าเป็นของเดียวกัน

ปลอกเหล็กที่ตงเหอก็ยังอยู่ตงเหอ งานแต่งผิววันที่ยี่สิบเก้าธันวาคมไม่ได้รับสิทธิ์ครอบชุดเทียบทั้งหมดจากซวงเหอเพียงเพราะอยู่ในเดือนเดียวกัน

เยว่ชิงเก็บเอกสารเมื่อดึกพอสมควร ไม่เขียนคำขอใหม่ออกไปทันทีโดยไม่ทวน

เช้าวันถัดไปนางทำงานฝึกตามใบงาน ไม่เอาความคืบหน้าในบัญชีมาใช้เร่งมือบนฐาน

หลังส่งงาน เยว่ชิงขอเวลาของเมิ่งหลาน ถามก่อนว่าคำคัดส่วนหัวกับทางส่งคืนซึ่งได้รับมานี้พอให้ช่วยอ่านหน้าที่ช่องได้หรือไม่

หล่อนให้วางเฉพาะส่วนที่เกี่ยวกับคำถาม

นางไม่กางจดหมายส่วนตัวของหานซิ่ว ไม่เปิดข่าวบ้านแม่ และไม่ให้คนทั้งโต๊ะดูรายการอื่นนอกขอบเขตที่จำเป็น

เมิ่งหลานอ่านชื่อบัญชีกับส่วนที่รับรองที่มาก่อนเช่นกัน

“คนคัดเห็นต้นฉบับเองหรือ”

“ผู้ดูแลคัดส่วนที่อนุญาตค่ะ หานซิ่วไปเทียบต่อหน้าผู้ดูแล ลงวันกับตำแหน่งรายการไว้ตรงนี้ แต่ช่องนี้เธอระบุว่าจาง อ่านไม่ได้”

หล่อนพยักหน้าแล้วชี้ไปยังทางส่งคืน

“ตรงนี้เจ้ากำลังแยกผู้ลงรายการ ผู้สั่งให้เปลี่ยนทาง กับคนรับของหรือยัง”

เยว่ชิงเปิดบันทึกของตน

“เมื่อคืนฉันเกือบรวมค่ะ ตอนนี้แยกไว้ แต่ช่องผู้สั่งกับผู้รับจริงยังว่าง”

“ต้องปล่อยให้ว่าง ข้อความว่าผ่านฝ่ายจัดซื้อไม่ใช่ลายเซ็นของหัวหน้าทุกครั้ง และชื่อร้านในช่องปลายทางไม่ได้บอกว่าพ่อเจ้าไปรับด้วยตัวเอง”

เยว่ชิงอ่านช่องซึ่งเธอเคยหยุดดูชื่อร้านอีกครั้ง

คำถามนี้ไม่ทำให้ร้านหลินหายไปจากบัญชี แต่มันแยกคำว่าร้านออกจากมือของคนหนึ่งคน เช่นเดียวกับที่คราวก่อนต้องแยกร้านทำผิวจากร้านผลิตทั้งชิ้น

นางเติมคำถามเรื่องผู้รับจริงใต้ชื่อร้าน โดยไม่เปลี่ยนตัวอักษรในสำเนา

เมิ่งหลานให้เธออ่านสิ่งที่ได้เพิ่มในครั้งนี้ออกเสียง

เยว่ชิงอ่านช้า ๆ ว่ากลุ่มอ้างในตารางเชื่อมถึงบัญชีงานซ่อมอีกโรงงานได้ในรายการซึ่งมีที่มา บัญชีห้องซ่อมสองลงรายการส่งโดยระบุปลายทางร้านหลิน และมีการลงทางผ่านจุดรับคืนฝ่ายจัดซื้อก่อนพ่อเสียชีวิต ส่วนรับถึงจริงต้องมีใบรับมาเทียบ

ส่วนตัวของในกล่องแม่ ผู้สั่งเปลี่ยนทาง ใครขน ใครรับ และความเกี่ยวข้องกับการบาดเจ็บของพ่อ ยังต้องตามหลักฐานแยกกัน

เมิ่งหลานไม่เติมคำว่าน่าจะเป็นใครลงให้

“ถ้าจะขอเพิ่ม ให้ยกเลขอ้างกับชื่อช่องที่ต้องตรวจ คนรับคำขอจะรู้ว่าต้องเปิดอะไร ไม่ต้องให้เขาเชื่อเรื่องทั้งหมดของเจ้าก่อน”

นางจดคำแนะนำนั้น แต่ไม่ยื่นให้เมิ่งหลานรับรองว่าผู้ใดทำผิด เพียงลงในบันทึกของตนว่าทวนหน้าที่ช่องกับใครและส่วนใด

กลับห้องเย็นวันที่สามกุมภาพันธ์ เยว่ชิงเขียนถึงหานซิ่ว

นางขอบใจเรื่องการเทียบต้นฉบับ และตอบเรื่องงานของเพื่อนก่อนแจ้งคำถามเพิ่มเติม ระบุว่ามีเพียงส่วนทางรับคืนกับเอกสารอ้างที่จำเป็นในขั้นนี้ ไม่ต้องค้นสิบเอ็ดแถวที่เหลือพร้อมกัน

ถ้าต้องยื่นผ่านผู้ดูแลซวงเหอโดยตรง ขอช่องทางที่ถูกต้อง เธอจะยื่นเอง ไม่ให้เพื่อนเป็นคนถือคำขอทุกฉบับตลอดไป

นางบอกด้วยว่าช่องจางยังเว้นตามที่หานซิ่วเขียน ไม่ได้เติมชื่อสวีเหวินเต๋อหรือเฉียวหงเข้าไปเพียงเพราะเป็นคนที่ตนสงสัย

จดหมายฉบับนี้ยังอยู่บนโต๊ะรอทวนก่อนนำไปส่ง

ข้างกันเป็นข่าวจากแม่ที่เขียนตั้งแต่กลางเดือนก่อน เยว่ชิงหยิบมันขึ้นอ่านอีกครั้ง รู้สึกอยากกลับไปเล่าเรื่องตารางด้วยตัวเอง แต่ข่าวงานที่คืบหน้าไม่ได้เป็นเหตุให้ทิ้งงานของวันพรุ่งนี้โดยไม่จัดสิทธิ์หน้าที่

เธอจึงวางคำถามเรื่องวันกลับไว้ในสมุดแผนส่วนตัว ยังไม่มีการลางาน ซื้อตั๋ว หรือข่าวป่วยฉบับใหม่มาถึงมือในคืนนี้

ก่อนนอน นางตรวจว่าต้นฉบับกับคำคัดไม่ได้ถูกเรียกปะปนกันในบันทึก

ต้นฉบับบัญชีซวงเหออยู่กับผู้ดูแลซวงเหอ สมุดปกน้ำเงินอีกชุดอยู่กับฝ่ายที่เก็บมันในชิงเหอ จดหมายกับของซึ่งแม่เก็บยังอยู่บ้านแม่ สิ่งที่อยู่บนโต๊ะเธอเป็นสำเนามีขอบเขต และคำถามซึ่งเธอต้องรับผิดชอบวิธีใช้

เยว่ชิงปิดแฟ้มใหม่โดยไม่วางมันทับแฟ้มข่าวบ้าน

ทางของอะไหล่เริ่มมีรายการจากสองโรงงานให้เทียบกันแล้ว

แต่ชีวิตของคนซึ่งช่วยตามเอกสาร ชีวิตของแม่ที่เขียนข่าวร้าน และชีวิตของเธอที่ต้องกลับไปฝึกงานเช้า ยังเดินอยู่ด้วยกัน ไม่มีอย่างใดควรถูกทำให้เป็นเพียงช่องรับของในบัญชีของอีกคน

กลับสารบัญนิยาย

นิยายและภาพประกอบสร้างขึ้นใหม่ ภาพประกอบสร้างด้วย AI