ตอนที่ 64 — เครื่องหมายบนอะไหล่

วันที่แปดมกราคม เยว่ชิงขึ้นรถของหน่วยพร้อมช่างเกากับฟางไห่เซิง

รายการไปตรวจโรงงานคู่ค้าได้รับการยืนยันแล้วเมื่อวันก่อน หน้าที่ของเธอยังคงเป็นผู้ช่วย เตรียมบันทึก อ่านส่วนที่ผู้ดูแลให้ตรวจ และส่งผลให้คนรับผิดชอบ ไม่ใช่เดินเข้าไปเลือกเครื่องที่ตนสนใจเอง

สองวันหลังเริ่มงาน เธอได้ฝึกอ่านแบบอีกครั้ง ช่างเกาตรวจส่วนที่เคยกลับด้าน ฟางไห่เซิงยังพูดเร็ว แต่เว้นช่วงให้เธอชี้ตำแหน่งกลับก่อนลงค่า

วันนี้ชื่อหลินเยว่ชิงอยู่ในรายการผู้เข้าพื้นที่

นางเก็บสำเนาเรื่องพ่อไว้ที่ห้องเช่า นำเพียงของที่ต้องใช้ในงานมาด้วย

โรงงานเครื่องกลตงเหออยู่พ้นย่านที่เธอเดินทุกวัน อาคารเตี้ยด้านหน้าเงียบกว่าโรงงานของหน่วย แต่ด้านในมีเสียงคนขนถาดโลหะผ่านทางเดิน ช่างประจำมารับคณะ ตรวจรายการแล้วพาไปยังพื้นที่ซึ่งจัดไว้

เครื่องชุดหนึ่งหยุดอยู่ ฝาครอบบางส่วนถูกเปิดตามงานที่ช่างประจำเตรียมไว้ ชิ้นที่ถอดแล้วอยู่ในถาดแยกพร้อมแผ่นกำกับ ไม่มีใครให้เยว่ชิงวางกล่องแล้วเริ่มหมุนนอตโดยไม่ถาม

ช่างเกาบอกให้ดูตำแหน่งกับรายการที่ต้องเทียบก่อน

ฟางไห่เซิงรับงานบันทึกส่วนหนึ่ง นางอ่านช่องที่ตนได้รับ ชี้ทิศของแบบกับเครื่องจริงให้ผู้ดูแลตรวจ แล้วจึงเดินเข้าไปใกล้ถาด

ในถาดมีปลอกประคองเพลาเหล็กชิ้นสั้น ผิวด้านนอกหม่น ขอบบ่ายื่นออกมาเล็กน้อย

รอยสองเส้นอยู่ใต้ขอบนั้น

เยว่ชิงหยุดหายใจไปชั่วครู่

มันเป็นรอยสั้นเฉียง ไม่ได้ขนานเรียบร้อยเหมือนคนจับเครื่องมือครั้งเดียวแล้วตอกพร้อมกัน เส้นหนึ่งลึกกว่าอีกเส้น ปลายรอยด้านตื้นจบก่อนถึงขอบ

ตอนเด็ก เธอเคยนั่งมองพ่อจัดของในร้าน พ่อทำรอยคู่ไว้บนงานบางชิ้นเพื่อให้รู้ว่าด้านใดผ่านมือของร้านแล้ว แต่ไม่ได้ทำกับทุกชิ้น และไม่ได้บอกว่าคนอื่นห้ามใช้รอยแบบเดียวกัน

เยว่ชิงจำเสียงเขาเคาะเครื่องมือเบา ๆ ได้ชัดกว่าจำวันที่เรียนเรื่องนั้น

มือขวาของนางขยับไปทางถาดแล้วหยุด

“ขอดูด้านใต้ขอบอีกนิดได้ไหมคะ”

ช่างประจำขยับถาดให้โดยไม่ส่งชิ้นส่วนมาใส่มือเธอ

ใต้รอยคู่ยังมีรหัสชิ้นงานบางส่วน เยว่ชิงมองจนแยกตำแหน่งได้ แล้วขอให้แสงตกเฉียงอีกทาง ไม่ใช้ผ้าเช็ดรอยเก่าเพื่อทำให้สิ่งที่อยากเห็นชัดขึ้น

ช่างเกามองหน้าเธอ

“ตรงนี้มีสิ่งที่ต้องลงเพิ่มหรือ”

“รอยคล้ายงานที่ร้านฉันเคยทำค่ะ ฉันอยากตรวจที่มาก่อนเรียกว่าของร้าน”

เธอพูดได้เรียบกว่าความรู้สึกในอก

ช่างประจำดูแผ่นกำกับแล้วบอกว่าชุดนี้มีรายการซ่อมเก่าอยู่ ต้องให้คนดูแลทะเบียนนำส่วนที่เกี่ยวข้องมาเทียบ ไม่ใช่ทุกสิ่งในเครื่องจะถูกเปลี่ยนพร้อมกันในครั้งเดียว

ช่างเกาให้เธอลงเพียงตำแหน่ง รหัสที่อ่านได้ และคำว่าพบรอยคู่ใต้ขอบ ส่วนที่มารอเอกสาร

เยว่ชิงรับดินสอมาอีกครั้ง

คำว่าเหมือนกำลังผลักให้นางข้ามช่องว่างไปถึงพ่อ แต่กระดาษยังมีพื้นที่ให้เขียนเพียงสิ่งที่เห็น

คนดูแลทะเบียนนำสมุดซ่อมกับเอกสารประกอบมาในช่วงสาย

ฟางไห่เซิงช่วยอ่านรหัสจากแผ่นกำกับเทียบหัวรายการ ช่างเกาให้เยว่ชิงบอกว่าตรงกันส่วนใดและยังอ่านไม่ออกส่วนใด ไม่ปล่อยให้รอยคุ้นตาแทนการเทียบรหัสทั้งหมด

สมุดระบุรายการรับปลอกเหล็กกลับหลังส่งแต่งผิวรอง เมื่อวันที่ยี่สิบเก้าธันวาคม ปี 1977

ช่องแหล่งงานเขียนว่าร้านหลิน ชิงเหอ

เยว่ชิงมองบรรทัดนั้นอยู่นาน

วันดังกล่าวอยู่ก่อนพ่อเสียชีวิต ไม่ใช่วันที่สิบหกซึ่งมีคูปองคืนเฟืองสองชิ้น และไม่ใช่ตัวอย่างหนึ่งชุดที่หลานโจวลงรับวันที่สิบเก้ามกราคมแล้วส่งกลับชิงเหอวันที่ยี่สิบสี่

เธอขออ่านรายการให้จบก่อน

เส้นทางในเอกสารประกอบระบุว่าฝ่ายจัดซื้อของโรงงานตงเหอส่งงานผ่านจุดประสานงานช่างไปยังร้านหลิน แล้วรับกลับมาตามรหัสในบัตร ไม่มีชื่อผู้ขับรถ ไม่มีเลขเงินสามพัน และไม่มีข้อความบอกว่าพ่ออยู่ที่โรงงานนี้ตอนปลอกถูกติดตั้ง

รหัสส่วนที่อ่านได้บนชิ้นงานตรงกับรายการ ส่วนอักษรที่เลือนอยู่ถูกบันทึกว่าอ่านไม่ครบ ช่างประจำเปิดช่องงานประกอบให้เทียบตำแหน่งที่ชิ้นนี้ใช้อยู่กับการแก้ในครั้งก่อน

“แปลว่าชิ้นนี้ทำที่ร้านเรา” เยว่ชิงเผลอพูด

ช่างเกายกมือแตะขอบสมุด ไม่แตะตัวเธอ

“รายการนี้เขียนว่าอย่างไร”

นางอ่านออกเสียงช้าลง

“ส่งแต่งผิวรองค่ะ ไม่ได้เขียนว่าผลิตทั้งชิ้น”

“งั้นลงตามนั้นก่อน”

เยว่ชิงเม้มปากแล้วขีดเส้นบนข้อความในบันทึกของตนให้ยังอ่านคำเดิมได้ เขียนใหม่ว่าเกี่ยวข้องกับงานแต่งผิวรองของร้านหลิน ตามทะเบียนวันที่ยี่สิบเก้าธันวาคม

เธออยากรู้ว่าพ่อจับมันอยู่เมื่อใด อยากถามคนที่ยืนข้างโต๊ะว่าเห็นมือของเขาหรือไม่ แต่คนดูแลสมุดเพิ่งมาทำหน้าที่ในช่วงหลัง เขารับรองได้เพียงว่าหน้านี้อยู่ในทะเบียนที่หน่วยเก็บ ไม่ได้เป็นพยานตอนนำปลอกเข้าเครื่อง

ความรู้สึกซึ่งเพิ่งอุ่นขึ้นเพราะเห็นชื่อร้านจึงมีส่วนที่ต้องเย็นลงอีกครั้ง

ช่างเกาไม่ได้ห้ามเธอถามต่อ เขาถามว่างานวันนี้ยังมีส่วนไหนที่ต้องส่งให้คณะก่อนพัก

เยว่ชิงหันกลับไปดูรายการ ตรวจส่วนที่ได้รับให้ครบแล้วส่งบันทึกผลของตนให้เขาอ่านก่อนคุยเรื่องคำขออื่น

ชิ้นส่วนยังอยู่ในถาดของโรงงานตงเหอ

ไม่มีเหตุให้ของที่มีรอยร้านหลินกลายเป็นของที่นางหยิบกลับได้

พอถึงเวลาพัก นางแจ้งช่างเกาว่ากำลังตามงานเก่าของพ่อ เรื่องนี้อาจทำให้ตนอยากอ่านสิ่งที่สอดคล้องกับความหวังมากเกินไป หากต้องเทียบรายการส่วนนี้ต่อ ขอให้มีคนอื่นตรวจร่วมด้วย

ฟางไห่เซิงเงยหน้าจากถ้วยน้ำ

“เจ้ากำลังตามเรื่องอะไร”

“เส้นทางงานของพ่อก่อนเสียชีวิตค่ะ มีหลายรายการซึ่งยังตรวจไม่ครบ แต่ไม่จำเป็นต้องเปิดเรื่องส่วนตัวทั้งหมดเพื่ออ่านปลอกชิ้นนี้”

ช่างเกาถามว่ามีคำคัดจากงานอื่นซึ่งจะนำมาอ้างหรือไม่

“มีสำเนาที่ห้องค่ะ ถ้าจะใช้ ฉันจะยื่นคำขอแยกจากบันทึกงานวันนี้และบอกที่มา ไม่ใส่ตัวเลขที่จำเอาลงในสมุดของโรงงาน”

เขาพยักหน้า

“ข้าจะให้คนรับผิดชอบขอบเขตการเทียบดูด้วย ส่วนงานของคณะยังต้องส่งตามที่ได้รับ”

เยว่ชิงฟังจนจบ ความโล่งใจไม่ได้มาจากมีคนรับปากจะช่วยจับผู้ทำร้ายพ่อ แต่จากการไม่ต้องซ่อนว่าตนเกี่ยวข้องกับสิ่งที่กำลังดูอยู่

หลังพัก เจ้าหน้าที่นำใบแนบอีกแผ่นมาให้

ในช่องสภาพเมื่อส่งกลับมีข้อความว่ามีรายการเปลี่ยนคู่ประกอบ แต่แผ่นที่กล่าวถึงไม่ได้แนบอยู่กับสมุดบนโต๊ะ หมายเลขอ้างไปยังแฟ้มงานอีกชุด

เยว่ชิงจดเลขอ้างตามที่เห็น แล้วถามว่าแผ่นนั้นอยู่ที่ใคร

คำตอบคือยังต้องค้นตามแฟ้ม ไม่อาจยืนยันได้จากคนถือสมุดเพียงคนเดียว

รอยบนปลอกเกี่ยวข้องกับร้านหลินตามรายการเก่าได้ แต่ชิ้นที่ประกอบคู่กับมันในเครื่องวันนี้ไม่จำเป็นต้องเป็นชิ้นเดิมซึ่งออกจากร้านพร้อมกัน

เยว่ชิงกลับมองตำแหน่งประกอบบนแบบ แทนมองรอยคู่เพียงจุดเดียว

มีช่องว่างอีกส่วนซึ่งไม่ใช่ช่องผู้รับบนใบคืนเงิน ไม่ใช่ช่องผู้พาพ่อเข้าโรงพยาบาล แต่หากรีบเติมด้วยคำตอบเดียวกันทุกช่อง เธออาจทำให้เส้นทางที่ต่างกันกลายเป็นเรื่องเดียวเพราะตนอยากให้มันง่าย

ช่างประจำจัดชิ้นส่วนกลับเข้าที่เก็บซึ่งรับผิดชอบตามงานของตน ผู้ดูแลรับรายการส่งต่อ คณะยังไม่ได้อนุมัติเดินเครื่องเพราะเยว่ชิงจำเครื่องหมายได้

ก่อนออก ช่างเกาช่วยถามช่องทางขอคำคัดเฉพาะส่วนที่เกี่ยวข้อง เจ้าหน้าที่ให้เธอเขียนวัตถุประสงค์ ระบุรายการที่ต้องการ และส่วนที่จะให้ผู้รับผิดชอบตรวจเงื่อนไข

เธอไม่เขียนว่าขอดูทะเบียนทุกหน้า

นางขอส่วนรับกลับวันที่ยี่สิบเก้าธันวาคม รายการงานแต่งผิวรอง และเลขอ้างใบแนบเปลี่ยนคู่ประกอบ ระบุว่าจะใช้ติดตามงานของร้านกับตรวจเส้นทางเอกสาร ซึ่งแยกจากผลตรวจของคณะในวันนี้

หลังผู้ดูแลตรวจส่วนที่อนุญาต เจ้าหน้าที่คัดให้โดยลงที่มาจากหน้าเดิมและวันรับคำคัดไว้ ส่วนใบแนบที่ยังหาไม่พบเขียนชัดว่าไม่ได้คัดแนบมา

เยว่ชิงอ่านทวนแล้วรับกระดาษนั้น

เธอได้สำเนาที่ตรวจที่มาได้เพิ่มหนึ่งชุด ไม่ได้ได้ปลอก ไม่ได้ได้สมุดต้นฉบับ และไม่ได้ได้คำรับรองว่ารอยทุกเส้นบนโลหะมาจากมือพ่อเพียงคนเดียว

ช่างเกาพับใบส่งงานของหน่วยเก็บ แล้วบอกว่าวันรุ่งขึ้นจะให้วิศวกรที่รับผิดชอบการเทียบชุดประกอบอ่านข้อสงสัยร่วมด้วย

ชื่อที่เขาบอกคือเมิ่งหลาน

เยว่ชิงยังไม่เคยพบหล่อน ช่างเกาไม่ได้บอกว่าเป็นคนที่จะยืนยันทุกข้อให้นาง

“ถ้ามีส่วนที่เจ้าข้ามไป เขาจะถาม” เขาพูด “เตรียมตอบจากสิ่งที่เห็นกับเอกสาร อย่าเตรียมแต่เหตุที่อยากให้เขาเห็นด้วย”

เธอจดนัดตามช่องทางของงาน วางคำคัดส่วนตัวแยกจากใบส่งผลคณะ แล้วขึ้นรถกลับพร้อมช่างเกาและฟางไห่เซิง

ถนนขากลับยังมีหิมะตามขอบเหมือนตอนเช้า แต่นางจำภาพมือพ่อที่เคาะรอยได้จนเสียงรถกลบไม่หมด

ฟางไห่เซิงนั่งอีกฝั่งของรถ เขามองสมุดของตนก่อนพูดว่า

“ที่เจ้าแก้คำว่าทำทั้งชิ้น ข้าเห็นแล้ว”

เยว่ชิงหันไป

“ตอนเห็นชื่อร้าน ฉันรีบเกินไปค่ะ”

“อย่างน้อยไม่ได้เอาคำแรกไปให้คนอื่นลงรับรอง”

เขาหันกลับไปดูรายการ ไม่พูดต่อว่าตั้งแต่นี้ไปเขาจะเชื่อเธอทุกเรื่อง

เยว่ชิงปล่อยให้ถ้อยคำนั้นจบอยู่เท่าที่พูด

ถึงหน่วยแล้ว นางส่งงานกับคืนเครื่องมือตามรายการ ก่อนกลับห้องของตน

ปลอกเหล็กอยู่ที่โรงงานตงเหอ เครื่องหมายรอยคู่ไม่ได้เดินทางมาด้วย คำคัดที่ได้รับอนุญาตอยู่ในซองอีกส่วนหนึ่งของกระเป๋า

คืนนี้เยว่ชิงเปิดห่อสำเนาเรื่องพ่ออย่างระวัง

เธอวางคำคัดรับตัวอย่างหนึ่งชุดที่ลงหลานโจววันที่สิบเก้ามกราคมกับส่งคืนวันที่ยี่สิบสี่ไว้ทางหนึ่ง คำคัดงานปลอกเหล็กเดือนธันวาคมไว้แยกอีกทาง รหัส ลักษณะงาน และปลายทางไม่เหมือนกัน

แม้อยู่ในเมืองเดียวกันและต่างมีชื่อร้านหลิน ก็ยังไม่ใช่หลักฐานว่าปลอกนี้คือตัวอย่างซึ่งส่งกลับชิงเหอ หรือเป็นเฟืองสองชิ้นในคูปองวันที่สิบหก

นางไม่เปิดจดหมายสิบสองแถวมาจับตัวเลขให้ลงช่องในคืนเดียว สิ่งที่พร้อมสำหรับพรุ่งนี้คือที่มาของคำถาม ไม่ใช่คำตอบของรหัสซึ่งยังไม่เข้าใจ

เยว่ชิงเริ่มเขียนคำขอติดตามใบแนบตามเลขอ้างที่เพิ่งได้รับ จดว่าคำคัดส่วนใดมีอยู่แล้วและส่วนใดไม่ได้มากับมัน จากนั้นเตรียมส่วนซึ่งจะนำไปให้เมิ่งหลานดูตามนัด

กระดาษพอให้หัวใจเย็นลง แต่ไม่ได้ทำให้ความคิดถึงพ่อหายไป

เธอวางดินสอ หลับตาครู่หนึ่ง แล้วนึกถึงมือที่เคยสอนให้นางวางถาดรองใต้ของที่จะซ่อม

วันนี้นางไม่ได้ทำของของพ่อหล่น

และไม่ได้พามันกลับเพียงเพราะอยากเชื่อว่าถ้าอยู่ในมือของตนจะไม่หายอีก

ก่อนนอน เยว่ชิงเก็บซองตามหมวดของมัน

ในช่องสิ่งที่พบ เธอเขียนว่ามีชิ้นส่วนซึ่งเชื่อมถึงงานของร้านหลินตามทะเบียนที่ตรวจแล้ว

ในช่องสิ่งที่ยังไม่รู้ นางเขียนว่ารอยนั้นใครเป็นคนทำ ชิ้นคู่ประกอบเปลี่ยนเมื่อใด และใบแนบซึ่งบอกเรื่องนั้นอยู่ที่ไหน

ทั้งสองช่องมีข้อความของมันเอง

หากพ่อยังอยู่ เยว่ชิงคงยื่นปลอกให้เขาดูแล้วถามโดยไม่ต้องเดินทางผ่านสมุดหลายเล่ม แต่ปีนี้ไม่มีเขานั่งข้างโต๊ะคอยตอบอีกแล้ว

เธอยังคิดถึงคำตอบจากปากพ่อ

ทว่าวันพรุ่งนี้ คนที่รออยู่จะเป็นคนซึ่งมีสิทธิ์ไม่เห็นด้วยกับข้อสรุปของเธอ และเยว่ชิงจะต้องนำกระดาษไปวางให้หล่อนดู แม้จะกลัวว่าความหวังที่เพิ่งได้มาอาจถูกถามจนสั่นอีกครั้ง

กลับสารบัญนิยาย

นิยายและภาพประกอบสร้างขึ้นใหม่ ภาพประกอบสร้างด้วย AI