เสียงเปียโนจากห้อง 704 — เรื่องเดียวจบ

เรื่องแต่งต้นฉบับและภาพประกอบสร้างด้วย AI สำหรับ STORY.RED ตัวละครและเหตุการณ์เป็นเรื่องสมมติ

แจเคาะห้อง 704 ตอนเกือบตีหนึ่ง เขาตั้งใจขอให้หยุดเล่นโน้ตสามตัวซ้ำไปมา แต่เมื่อประตูเปิด ชายวัยยี่สิบเก้าตรงหน้ามีขอบตาแดงและมือขวาอยู่ในอุปกรณ์พยุง

“ขอโทษครับ ผมจะหยุด” อึนพูดก่อนแจจะทันอ้าปาก

แจเป็นช่างปั้นวัยสามสิบ เขามองมืออีกฝ่ายแล้วบอกว่าพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน จากนั้นกลับห้องไปโดยยังไม่ถามชื่อ

เช้าวันต่อมา แจแขวนถ้วยชาที่ทำเองไว้หน้าประตูพร้อมกระดาษว่าเขายินดีตกลงเวลาเล่นเปียโน อึนนำถ้วยมาคืนพร้อมชาร้อน

“ถ้วยไม่ต้องคืนครับ” แจบอก

“อย่างนั้นผมต้องเอาอะไรตอบแทน”

“บอกชื่อก็ได้”

อึนมองเขาเหมือนคำขอนั้นง่ายเกินไป ก่อนตอบช้า ๆ แล้วเป็นฝ่ายถามชื่อเขากลับ

อึนเคยเล่นอาชีพ ก่อนอุบัติเหตุทำให้มือขวาใช้งานได้จำกัด การรักษายังดำเนินอยู่ แต่ไม่มีใครบอกได้ว่าจะกลับไปเล่นแบบเดิมหรือไม่

เขาเก็บจดหมายยกเลิกการแสดงไว้ในลิ้นชัก และเปิดอ่านทุกวันที่ตนทำโน้ตผิด

แจไม่ได้บอกว่าจะหายแน่ หรือว่าความรักจะรักษามือให้ได้ เขาถามเพียงว่าอยากให้พาถ้วยชามาเวลาไหน

อึนเริ่มกำหนดเวลาเล่นให้เพื่อนบ้านรู้ ส่วนแจกลับมานั่งฟังหลังเลิกงานพร้อมดินที่ต้องนวด

“คุณไม่เบื่อหรือครับ”

“ผมเบื่อตอนคุณไม่ยอมดื่มชาจนเย็น” แจตอบ อึนหัวเราะเล็กน้อย

วันหนึ่งเขาเล่นเพลงสั้นด้วยมือซ้ายจนจบ แจปรบมือ แล้วถามว่าเรียนอีกครึ่งหนึ่งได้ไหม

แจอ่านโน้ตไม่ออกและกดหนักจนเสียงดังเกินไป อึนสอนทีละประโยคโดยเผลอหงุดหงิด

“ผมขอโทษครับ ผมโกรธที่ตัวเองเล่นอีกครึ่งไม่ได้ ไม่ได้โกรธคุณ”

แจหยุดและถามว่าควรพักหรือไม่ พวกเขาพักจริง ๆ ไม่ฝืนให้บทเพลงกลายเป็นการสอบ

หลายสัปดาห์ผ่านไป ส่วนมือซ้ายของอึนกับมือขวาของแจเริ่มประสานกัน เขาเรียบเรียงใหม่ให้ส่วนของแจไม่เกินสิ่งที่ทำได้ แทนการยัดเพลงเก่าทั้งหมดลงไป

คืนนั้นแจจับมือซ้ายเขาหลังเล่นจบ แล้วถามว่าจะจับอีกสักครู่ได้ไหม

อึนพยักหน้า หัวใจเขาเต้นแรงกว่าตอนรับเสียงปรบมือเสียอีก ทั้งที่ไม่มีใครมองอยู่

อึนเห็นชามใบหนึ่งบนชั้นงานของแจ มีรอยต่อที่มองเห็นชัด เขาคิดว่าเป็นชามพลาด

“เป็นใบที่แม่ใช้ครับ ผมทำตก” แจบอก “ซ่อมให้ใช้ได้ แต่ไม่ใช้ใส่อาหารร้อนแล้ว เก็บของเล็ก ๆ แทน”

ชามไม่ได้ถูกบังคับให้ทำหน้าที่เดิมทุกอย่าง และไม่ได้ถูกโยนทิ้ง

อึนกลับห้องแล้วหยุดอ่านจดหมายยกเลิก เขาเขียนถึงผู้จัดงานที่เคยร่วมงาน บอกตรง ๆ ว่าตนยังเล่นแบบเก่าไม่ได้ แต่อยากเสนอเพลงเรียบเรียงใหม่สำหรับชั้นเรียน

คนแรกปฏิเสธ คนที่สองไม่ตอบ คนที่สามเป็นศูนย์ศิลปะชุมชนซึ่งถามว่าจะมาคุยเมื่อไร

แจไปด้วย แต่ปล่อยให้อึนเล่าเรื่องงานของตัวเองจนจบ

การแสดงทดลองมีผู้ฟังยี่สิบคน อึนขึ้นเวทีพร้อมแจ ผู้ไม่ได้ถูกเรียกว่าแขกรับเชิญลึกลับ แต่ได้รับเครดิตตามส่วนที่เล่นและเวลาที่ซ้อม

กลางเพลงแจพลาดหนึ่งโน้ต อึนไม่ได้หยุด เขาเว้นจังหวะให้แล้วเริ่มประโยคถัดไปพร้อมกัน

เมื่อเสียงสุดท้ายเงียบ ผู้ชมปรบมือ อึนรู้สึกโล่งจนต้องจับขอบเก้าอี้ เด็กคนหนึ่งถามว่าเรียนเล่นเพลงนี้ได้ไหม

“ได้ครับ” เขาตอบโดยไม่เติมคำว่าถ้ามือหายก่อน

หลังเวที แจบอกว่าคงไม่กล้าเล่นต่อถ้าอึนไม่รอ อึนมองเขาแล้วตอบว่าเขาก็ไม่กล้าขึ้นเวทีถ้าอีกฝ่ายไม่มา

“งั้นผมขออยู่ต่อได้ไหมครับ ในฐานะคนที่ชอบคุณ”

อึนตอบตกลงและขอจับมือก่อน

อึนเริ่มสอนสัปดาห์ละสองวัน เขายังไปตามนัดดูแลมือ ยังมีวันที่เหนื่อยและวันที่เล่นไม่ได้ตามหวัง แต่ลิ้นชักเก็บจดหมายยกเลิกไม่ได้เป็นที่ที่เขาเปิดทุกเช้าแล้ว

แจวางถ้วยคู่ใหม่ไว้ข้างหน้าต่างห้อง 704 ในวันครบหนึ่งปีที่เคาะประตู อึนทำอาหารเช้าพลาดจนไข่แตก ทั้งสองหัวเราะแล้วแบ่งกันกิน

“คุณเสียใจไหมที่ไม่ได้เคาะห้องอื่น” อึนถาม

“เสียใจที่ตอนแรกมาด้วยความโมโหครับ แต่เรื่องที่เหลือไม่”

อึนขอจูบ แจตอบว่าได้ เขาจึงแตะริมฝีปากอีกฝ่ายเบา ๆ ก่อนทั้งคู่จะเขินจนหันไปมองหน้าต่าง

บ่ายนั้นมีเสียงเปียโนจากห้อง 704 เป็นเพลงที่เขาเขียนใหม่สำหรับสองคน อึนเล่นด้วยมือซ้าย แจเล่นด้วยมือขวา และครั้งนี้ทั้งสองรู้แล้วว่าจะพักเมื่อไรและรอใคร

จบบริบูรณ์