เจ้าชายที่ขอเป็นคนธรรมดา — เรื่องเดียวจบ

เรื่องแต่งต้นฉบับและภาพประกอบสร้างด้วย AI สำหรับ STORY.RED ตัวละครและเหตุการณ์เป็นเรื่องสมมติ

ในอาณาจักรสมมติที่ล้อมด้วยภูเขา ยุนเป็นช่างเย็บผ้าวัยยี่สิบเก้าซึ่งถูกเรียกเข้าไปแก้ฉลองพระองค์ของเจ้าชายจิน เสื้อพิธีงดงาม แต่คนใส่ยืนนิ่งเหมือนถูกมัด

“ท่านยกแขนหน่อยค่ะ ไม่อย่างนั้นจะรัดเวลารับตรา”

“ถ้ารัดจนรับไม่ได้ คงช่วยข้าได้มาก”

ยุนไม่หัวเราะ เจ้าชายวัยยี่สิบแปดจึงถอนหายใจแล้วทำตาม

การแต่งตั้งรัชทายาทจะเกิดในอีกสิบวัน ทั้งที่พระพี่นางบริหารบ้านเมืองมานานหลายปีเพราะพระบิดาประชวร

ขณะเลาะตะเข็บ ยุนพบผ้าซับในเย็บปิดสิ่งที่ไม่ใช่กระดาษเสริมทรง นางหยุดแล้วถามว่าจะให้แกะหรือไม่ จินตอบว่าแกะได้ เขาไม่คิดว่าเสื้อซึ่งตนต้องใส่จะเก็บความผิดของคนอื่นไว้

ข้างในเป็นบัญชีภาษีตลาดกับแผนย้ายพ่อค้าออกจากประตูเมือง ชื่อที่รับเงินตรงกับเสนาบดีผู้ผลักดันให้จินขึ้นเป็นรัชทายาท

ยุนจำชื่อร้านของแม่ได้ แม่ตัดเย็บเสื้อให้ชาวตลาดก่อนย้ายเข้าเมือง ค่าเช่าที่เพิ่มทุกปีเคยถูกอ้างว่าเป็นพระบัญชา

“ถ้าท่านหนีไปเฉย ๆ คนที่คิดแทนท่านก็ยังอยู่” นางพูด

จินเคยอยากออกจากวังโดยไม่ให้ใครรู้ แต่คำของนางทำให้การหนีดูไม่เหมือนอิสรภาพอีกแล้ว

ทั้งสองนำสำเนาบัญชีไปเทียบตราหลวง เจ้าหน้าที่ผู้เก็บหนังสือยืนยันว่าคำสั่งย้ายตลาดไม่เคยผ่านการพิจารณา เสนาบดีเพียงรอใช้ตราใหม่ของเจ้าชายทำให้มันถูกต้องย้อนหลัง

จินนำหลักฐานไปหาพระพี่นาง นางอ่านแล้วถามว่าเขาต้องการให้จัดการปัญหาและรับภาระต่อไปเหมือนทุกครั้งหรือ

“ข้าไม่เหมาะกับบัลลังก์ แต่ข้าควรรับผิดชอบที่ปล่อยให้เขาใช้ชื่อข้า”

ยุนเสนอให้เปิดรับคำให้การจากชาวตลาดโดยไม่บังคับให้ลงชื่อเปิดเผย พระพี่นางรับข้อเสนอและจัดผู้ตรวจซึ่งไม่มีผลประโยชน์กับเสนาบดี

ระหว่างการตรวจ จินไปตลาดด้วยตนเอง เขาฟังแม่ค้าด่าวังโดยไม่บอกให้ใครหยุด

ยุนเห็นเขาจดคำบอกเล่าอย่างตั้งใจ ตอนกลับนางจึงยื่นผ้าเช็ดหน้าที่เย็บเองให้

“วันนี้ไม่ต้องใช้เสื้อพิธี ท่านก็ดูเหมือนคนที่ทำงานได้” นางบอก เขาเก็บผ้าไว้โดยไม่สั่งให้ใครถือแทน

วันรับตราถูกเลื่อนจนผลตรวจครบ เสนาบดีถูกปลดและเข้าสู่กระบวนการพิจารณาความผิด ภาษีที่เก็บเกินถูกคืนตามบัญชีที่ตรวจได้ ไม่ใช่คำประกาศสวยงามเพียงอย่างเดียว

จินวางตราที่เตรียมให้ตนลงต่อหน้าสภา และเสนอเปลี่ยนกฎสืบตำแหน่งซึ่งกีดกันพระพี่นางทั้งที่นางทำหน้าที่ได้

การถกเถียงกินเวลาหลายเดือน เขาอยู่เข้าประชุมทุกครั้งแทนการออกเดินทางทันที

เมื่อกฎใหม่ผ่านและพระพี่นางรับตำแหน่งรัชทายาท จินจึงขอออกไปทำงานนอกวัง โดยไม่รับสิทธิ์ยกเว้นภาษีหรือใช้คนของราชสำนัก

“เจ้าต้องรู้ว่าชีวิตธรรมดาไม่ได้แปลว่าชีวิตง่าย” พระพี่นางบอก

เขาตอบว่าอยากลองเรียนรู้โดยไม่ให้ผู้อื่นจ่ายแทน

ยุนเปิดร้านนอกกำแพงด้วยเงินเก็บของตน จินขอทำงานรับส่งผ้าในค่าจ้างเท่าคนอื่น เขาทำบัญชีผิดจนต้องนับใหม่ และครั้งแรกที่ส่งผ้าทำลูกค้ารอนานเพราะหลงทาง

นางไม่ได้เรียกเขาว่าองค์ชายเพื่อปลอบ เขาขอโทษลูกค้าแล้วจดเส้นทางไว้ วันต่อมาก็ทำได้ดีขึ้น

ในคืนปิดบัญชี ยุนพบว่าร้านพออยู่ได้แต่ยังรับคนเพิ่มไม่ได้ จินจึงทำงานแปลเอกสารช่วงเย็นด้วย

“ข้าไม่ได้ช่วยเจ้าเปิดร้านเพราะหวังให้เจ้ารักนะ” เขาพูดอย่างยากลำบาก

“ดีค่ะ เพราะถ้าท่านหวังอย่างนั้น ข้าคงไม่จ้าง”

เขาหน้าเสียจนเธอต้องยิ้ม “แต่หลังเลิกงาน ข้าอยากชวนท่านกินข้าว เหตุผลนั้นไม่อยู่ในบัญชีค่าจ้าง”

หนึ่งปีต่อมา ร้านมีลูกค้าประจำและผู้ช่วยเพิ่มหนึ่งคน จินเลิกทำงานสองกะทุกวัน ส่วนยุนแบ่งเวลาสอนเด็กฝึกแทนการเย็บคนเดียวจนดึก

ทั้งสองแต่งงานในสวนบ้านแม่ของยุน พระพี่นางเสด็จมาโดยไม่ให้ปิดถนน และซื้อเสื้อจากร้านในราคาเดียวกับลูกค้าทุกคน

จินใส่เสื้อเรียบที่ยุนวัดให้ แขนไม่รัดอีกแล้ว

“เสื้อพิธีตัวนั้นเลิกแก้ตั้งแต่วันไหน” เขาถาม

“วันที่ท่านบอกว่าจะอยู่แก้ปัญหาก่อนออกจากวังค่ะ”

หลังงาน ทั้งสองเดินกลับร้านด้วยกัน จินถามว่ามีสิ่งใดต้องทำพรุ่งนี้ ยุนตอบว่ามีผ้าที่ต้องตัด มีข้าวต้องซื้อ และมีค่าเช่าต้องจ่าย

เขาพยักหน้าอย่างคนที่เข้าใจรายการนั้นทุกข้อ แล้วจับมือนางไว้ก่อนเปิดประตูบ้าน

จบบริบูรณ์