ดอกไม้ที่บานหลังเที่ยงคืน — เรื่องเดียวจบ

เรื่องแต่งต้นฉบับและภาพประกอบสร้างด้วย AI สำหรับ STORY.RED ตัวละครและเหตุการณ์เป็นเรื่องสมมติ

ฮานาจำกลิ่นซุปของแม่ได้ แต่จำเสียงแม่ไม่ได้ แม่จากไปเมื่อเธอยังเล็ก และความกลัวว่าแม้แต่ใบหน้าจะเลือนหายทำให้หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดเดินกลับจากงานผ่านตรอกเดิมทุกคืน

คืนนั้นมีประตูเพิ่มขึ้นระหว่างร้านสองร้านที่เคยติดกัน ดอกไม้สีฟ้าในหน้าต่างค่อย ๆ คลี่กลีบเมื่อเข็มนาฬิกาผ่านเที่ยงคืน

มินโฮ คนขายดอกไม้วัยสามสิบเอ็ด ถามว่าเธออยากจำอะไร

“เสียงแม่ค่ะ”

เขาวางดอกหนึ่งลงในถ้วยน้ำ “แตะกลีบแล้วหลับตา คุณจะได้ฟังหนึ่งนาที”

ฮานาได้ยินเสียงเรียกกินข้าวจริง ๆ เธอร้องไห้ทันที ความทรงจำสั้นเท่าที่เขาบอก แต่เธอรู้แล้วว่าจะกลับมา

ทุกคืนฮานาซื้อดอกสีฟ้าหนึ่งดอก คืนหนึ่งเป็นเพลงที่แม่ร้อง คืนหนึ่งเป็นเสียงหัวเราะหลังทำข้าวไหม้ มินโฮไม่ยอมขายให้เกินครั้งละดอก แม้เธอเสนอเงินเพิ่ม

“ความคิดถึงทำให้เราคิดว่าเอาเท่าไรก็ไม่พอ” เขาบอก

เธอเริ่มอยู่ช่วยรดน้ำหลังดอกหมด มินโฮพูดถึงสวนหลังร้านเหมือนพูดถึงคนที่กำลังป่วย แต่ไม่เคยยอมพาเธอไปดู

คืนที่ห้า ฮานาจำทางกลับบ้านผิด เธอคิดว่าเหนื่อย คืนที่หก เธอจำไม่ได้ว่าเพื่อนสนิทชอบชาอะไร

มินโฮพบเธอยืนร้องไห้หน้ารูปถ่าย เขามองภาพ แล้วมือที่ยื่นมาหยุดกลางอากาศ เหมือนรู้คำตอบอยู่แล้ว

รูปถ่ายวัยเรียนของฮานามีใบหน้าเพื่อนคนหนึ่งเลือนลง มินโฮจึงยอมเปิดสมุดบัญชี ทุกดอกที่คืนความทรงจำหนึ่งชิ้นจะนำความทรงจำใหม่หนึ่งชิ้นไปเป็นอาหารให้ต้นแม่

“คุณรู้แล้วปล่อยให้ฉันซื้อ?”

“ผมคิดว่าหนึ่งนาทีมีค่าพอสำหรับคนที่กลับมา” เขาตอบ ก่อนก้มหน้า “แต่ผมไม่มีสิทธิ์ตัดสินว่าคุณควรเสียอะไร”

ฮานาขอชื่อความทรงจำที่ถูกเอาไป เขาชี้รายการที่เธออ่านแล้วนึกไม่ออก น้ำตาที่ออกมาครั้งนี้มีความโกรธอยู่ด้วย

เธอพบว่ามินโฮเองใช้ดอกไม้คืนเสียงพ่อมาหลายปี จนลืมคนที่เคยรัก

“เราไม่ได้รักษาความทรงจำ” ฮานาพูด “เรากำลังสลับคนที่ต้องถูกลืม”

ฮานาไม่กลับมาซื้ออีก แต่กลับมาพร้อมแผนสวนสาธารณะเก่าในหอจดหมายเหตุ เธอพบว่าต้นแม่เคยอยู่กลางสวน ไม่ได้กินความทรงจำจนเจ้าของร้านคนก่อนถอนรากมาขังในขวด

มินโฮยอมเปิดประตูหลังร้าน รากหนาทึบพันขวดแก้วซึ่งบรรจุเมล็ดเรืองแสงนับร้อย

“ถ้าปลูกคืน ร้านแบบนี้จะหายไป” เขาบอก “รวมถึงเสียงที่ผมเก็บไว้ด้วย”

ฮานาไม่บอกว่าเขาควรเลือกอะไร เธอวางพลั่วหนึ่งด้ามไว้แล้วรอ

นานกว่าจะได้ยินเขาพูดว่า “พ่อคงไม่อยากให้ผมจำได้แค่พ่อ”

ทั้งสองยกรากออกจากกระถาง งานหนักจนมือพอง มินโฮทำแผลให้เธอ และครั้งนี้บอกทุกสิ่งที่เขารู้ก่อนลงมือ

พวกเขาปลูกต้นแม่คืนในสวนร้างก่อนฟ้าสาง ฮานาเทเมล็ดออกจากขวด กลีบดอกสีฟ้าลอยขึ้นเหนือหลังคา ไม่ใช่ความทรงจำที่เพิ่มเข้ามา แต่เป็นความทรงจำที่เคยถูกเอาไปและกำลังกลับคืนเจ้าของ

เธอจำเสียงเพื่อนหัวเราะได้ จำชาถ้วยโปรดของเขาได้ ส่วนเสียงแม่ที่ยืมมาก็ค่อย ๆ เบาลง

ฮานาร้องไห้ แต่มือไม่หยุดกลบดิน

มินโฮฟื้นความทรงจำของหญิงชราที่เคยสอนเขาปลูกต้นไม้ และรู้ว่าตลอดหลายปีเขาเดินผ่านเธอโดยไม่ทัก

เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น ร้านในตรอกหายไป เหลือเพียงผนังว่าง มินโฮถือถุงเมล็ดธรรมดาอยู่ข้างฮานา ไม่มีดอกใดเรืองแสงอีก

ฮานาหาภาพเก่าจากญาติ เขียนเรื่องที่ยังจำได้ลงสมุด และยอมรับว่าบางเสียงไม่กลับมา แต่แม่ยังมีอยู่ในสิ่งที่เธอทำและคนที่เธอเลือกดูแล

มินโฮขอโทษลูกค้าเก่าทุกคนที่ตามหาได้ เขาร่วมกับเทศบาลดูแลสวนโดยไม่เรียกเงิน แล้วเปิดร้านเล็กที่ขายดอกไม้ธรรมดา

วันที่ร้านเปิด ฮานานำกระถางดอกสีขาวมาให้

“ดอกนี้ทำอะไรได้บ้างครับ” เขาถาม

“บาน ร่วง แล้วคุณต้องปลูกใหม่ค่ะ”

เขาหัวเราะ เธอจับมือเขาแล้วบอกว่าอยากลองรู้จักกันโดยไม่ซื้ออดีตของใครมาแทน

มินโฮตอบตกลง ก่อนชวนเธอกินข้าวเช้า ฮานาจำกลิ่นซุปของแม่ไม่ได้ชัดทุกวันอีกแล้ว แต่ในเช้าวันนั้น เธอจำกลิ่นดินใหม่และความอุ่นของมือเขาได้ครบถ้วน

จบบริบูรณ์