ขบวนสุดท้ายที่ยังรอเธอ — เรื่องเดียวจบ

เรื่องแต่งต้นฉบับและภาพประกอบสร้างด้วย AI สำหรับ STORY.RED ตัวละครและเหตุการณ์เป็นเรื่องสมมติ

อีวาไม่ได้กลับบ้านเจ็ดปี ตอนพ่อเสียเธอส่งเงินช่วยงานแล้วอยู่ต่อที่โซล เธอบอกแม่ว่าเที่ยวบินแพง ซึ่งเป็นความจริงเพียงครึ่งเดียว อีกครึ่งคือเธอยังจำวันที่พ่อวางกระเป๋าเธอไว้หน้าประตูได้

“อยากไปนักก็ไป” เขาพูดวันนั้น เธอจึงไปโดยไม่หันกลับ

ในวัยยี่สิบเก้า อีวาพบกล่องขนมเก่าในพัสดุที่แม่ส่งมา ข้างในมีตั๋วรถไฟสถานีเล็กนอกโซลกับเทปคาสเซ็ต มันเป็นวันที่เธอมาถึงเกาหลีครั้งแรก และหลังตั๋วมีลายมือพ่อเขียนชื่อเธอ

เธอโทรถามแม่แต่ไม่กล้าถามจนจบ แม่จึงบอกเพียงว่า “ลองฟังเทปก่อนลูก” อีวาไม่มีเครื่องเล่น เทปเล็ก ๆ จึงหนักอยู่ในฝ่ามือตลอดคืนนั้น

สถานีบนตั๋วจะปิดในอีกห้าวัน อีวาเดินทางไปพร้อมกล่องขนมและความคิดว่าจะกลับทันทีถ้าคำตอบทำให้เจ็บกว่าเดิม

โด ยุนเป็นชายวัยสามสิบสองที่กำลังจัดห้องเก็บเสียงประกาศ เขาหยิบเครื่องเล่นเก่าออกจากชั้น

“เทปเก่าไม่ควรลองกับเครื่องที่สายพานติดครับ มันอาจถูกกิน”

เธอรอระหว่างที่เขาเช็ดหัวอ่าน ความใจเย็นนั้นทำให้เธอเล่าเรื่องตั๋วออกมา ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจ

เมื่อเสียงดังขึ้น มันไม่ใช่คำประกาศ แต่เป็นเสียงพ่ออ่านประโยคภาษาเกาหลีอย่างติดขัด ก่อนหัวเราะแล้วพูดไทยว่า “ลูกช่วยอ่านป้ายให้พ่อหน่อยนะ พ่อมาหาแล้ว”

อีวากดหยุด มือสั่นจนโด ยุนต้องช่วยรับเครื่องไว้

พ่อเคยมาถึงเกาหลีสองวันหลังเธอ เขาตั้งใจขอโทษ แต่โทรศัพท์ที่เธอเปลี่ยนซิมติดต่อไม่ได้ และที่อยู่หอเป็นที่อยู่เก่าของบริษัทจัดหางาน

อีวากับโด ยุนพบใบฝากข้อความในแฟ้มของที่ตกค้าง ชื่อพ่อสะกดผิดไปตัวหนึ่ง จดหมายจึงไม่เคยส่งถึงเธอ ด้านในมีเพียงประโยคสั้น ๆ

“พ่อกลัวลูกไปแล้วลำบาก เลยพูดเหมือนไม่อยากให้ลูกมีชีวิตของตัวเอง พ่อพูดผิด”

ไม่มีคำสั่งให้กลับ ไม่มีข้อแม้

อีวายืนบนชานชาลาที่พ่อเคยนั่งรอ เธอโกรธเวลาเจ็ดปีที่คืนไม่ได้ แล้วก็โกรธตัวเองที่คิดว่าเขาไม่เคยเดินตามมา

“ผมจะไม่บอกให้คุณเลิกเสียใจนะครับ” โด ยุนพูด “แต่คุณไม่จำเป็นต้องเข้าใจทุกอย่างให้จบวันนี้”

อีวานั่งบนม้านั่งเดิมแล้วโทรหาแม่ คราวนี้เธอไม่ถามเรื่องเอกสาร

“แม่หนูขอโทษที่ไม่กลับ”

ปลายสายเงียบ ก่อนแม่ถามว่าเธอกินข้าวหรือยัง คำถามธรรมดาทำให้อีวาร้องไห้หนักกว่าตอนฟังเทป

เธอไม่ได้ขอให้แม่บอกว่าทุกอย่างไม่เป็นไร แม่เองก็ไม่ได้พูดแบบนั้น ทั้งสองเล่าถึงวันที่เจ็บและวันที่ยังติดต่อกันได้แต่เลือกเงียบ จากนั้นจึงตกลงวันเดินทางกลับ

โด ยุนรออยู่ห่าง ๆ เมื่อเธอวางสาย เขาส่งแก้วชาร้อนให้และถามว่าอยากอยู่คนเดียวไหม

“ไม่ค่ะ” เธอตอบ “ช่วยนั่งด้วยอีกสักพักได้ไหม”

เขานั่งจนรถขบวนสุดท้ายผ่านไป โดยไม่พยายามเติมความเงียบ

สถานีปิดตามกำหนด ไม่มีใครเปลี่ยนแผนรถไฟเพราะเรื่องของเธอ แต่โด ยุนขอใช้ห้องเล็กในห้องสมุดเทศบาลเก็บประวัติของสถานี อีวาช่วยแปลเสียงเล่าและทำคำบรรยาย

พวกเขาขออนุญาตเจ้าของเสียงทุกคน เทปของพ่อมีป้ายกำกับว่าเป็นข้อความส่วนตัว อีวาเก็บต้นฉบับไว้และเลือกเปิดเฉพาะเสียงหัวเราะที่แม่ยินยอม

คืนเปิดห้องฟังเสียง เธอเห็นคนชรานั่งฟังชื่อสถานีที่คุ้นเคยแล้วจับมือคู่ของตนแน่นขึ้น

โด ยุนถามว่าจะกลับมาช่วยครั้งหน้าไหม อีวาบอกว่าจะกลับมาทั้งเพราะงานและเพราะอยากพบเขา

“ผมหวังเหตุผลข้อหลังอยู่ครับ” เขาตอบ หน้าแดงจนเธอหัวเราะได้เป็นครั้งแรกในสัปดาห์

สองเดือนต่อมา อีวากลับจากเยี่ยมแม่พร้อมรูปครอบครัวใหม่ซึ่งมีที่ว่างสำหรับรูปพ่อ เธอไม่ได้หายเสียใจ แต่เลิกคิดว่าความเสียใจบังคับให้ชีวิตหยุด

โด ยุนรอรับที่สถานีใหม่ ในมือมีตั๋วสองใบ เขาชวนไปเที่ยวเมืองริมทะเลวันหยุด เธอตอบตกลงแล้วเป็นฝ่ายจับมือเขาก่อน

บนรถไฟ อีวาวางกล่องขนมบนตัก เปิดดูตั๋วเก่า แล้วปิดฝาช้า ๆ

“คราวนี้บอกแม่หรือยังครับ” เขาถาม

“บอกแล้วค่ะ แม่ฝากให้คุณถ่ายรูปฉันตอนยิ้มกลับไปด้วย”

เขายกโทรศัพท์ เธอหัวเราะกับความจริงจังของเขา ภาพแรกสั่นจนใช้ไม่ได้ ภาพที่สองมีแสงเช้าบนแก้มเธอพอดี

อีวาส่งภาพให้แม่ทันที แล้วพิงไหล่คนที่กำลังเดินทางไปกับเธอ รถไฟขบวนนี้ไม่ได้พาเธอกลับไปแก้อดีต มันกำลังพาเธอไปข้างหน้า

จบบริบูรณ์