สัญญาเช่าหัวใจสามสิบวัน — เรื่องเดียวจบ

เรื่องแต่งต้นฉบับและภาพประกอบสร้างด้วย AI สำหรับ STORY.RED ตัวละครและเหตุการณ์เป็นเรื่องสมมติ

รินาไขกุญแจเข้าห้องเช่าแล้วพบชายคนหนึ่งถือกุญแจแบบเดียวกันอยู่ด้านใน ทั้งสองคนมีสัญญาเช่าและใบจ่ายเงิน ไม่ใช่คนใดคนหนึ่งแอบบุกรุก

ตัวแทนยอมรับการลงรายการผิดและตกลงชดเชย ที่ใหม่ของทั้งคู่จะพร้อมในสามสิบวัน บ้านมีสองห้องนอนแยกกัน พวกเขาจึงเลือกพักชั่วคราวร่วมกันหลังตรวจทางเลือก โดยเก็บข้อตกลงทั้งหมดไว้

โดฮยอน ทนายวัยสามสิบสี่ ขอกำหนดกฎไว้ก่อน รินา นักจัดงานแต่งวัยสามสิบ จึงหยิบกระดาษ

“ของฉันมีหนึ่งข้อ ห้ามออกความเห็นงานคนอื่นถ้าไม่ได้ถาม”

“ของผมก็มีหนึ่งข้อ ห้องนอนใครเป็นพื้นที่ส่วนตัว ต้องเคาะและรอคำตอบ”

กระดาษติดบนตู้เย็น ความสุภาพนั้นไม่ได้ทำให้รักกันทันที แต่ทำให้คืนแรกนอนหลับได้

รินาทำงานกลับดึก โดฮยอนตื่นเช้า พวกเขาตกลงเวลาครัวและแบ่งของใช้โดยไม่ตรวจอาหารในตู้กันทุกวัน

เย็นหนึ่งเขาพบเธอนั่งร้องไห้หน้าคอมพิวเตอร์ เขาถามว่าอยากให้ฟังหรืออยากได้ความเห็น

“ฟังก่อนค่ะ”

เธอกำลังจัดงานให้เจ้าสาวที่อยากเลื่อนพิธี แต่ครอบครัวบอกว่าเสียเงินไปมากแล้ว อีกฝ่ายถูกเร่งให้เซ็นเอกสารที่อ่านไม่ครบ

โดฮยอนไม่ดึงเอกสารจากจอ เขาถามว่าเจ้าสาวอยากพบผู้ให้คำปรึกษาที่เป็นอิสระไหม และอธิบายว่าตนมีผลประโยชน์ขัดกันกับบริษัทที่ดูแลฝ่ายคู่หมั้น

รินาจำคำว่าเป็นอิสระไว้ เธอเริ่มเห็นว่าคนซึ่งพูดเรื่องสัญญาเป็นประจำอาจไม่ได้ต้องการให้ทุกคนเซ็นเสมอไป

เจ้าสาวเลือกปรึกษาผู้เชี่ยวชาญคนอื่น และตัดสินใจเลื่อนงาน รินาตรวจค่าใช้จ่ายจริง ไม่ขอเก็บเงินที่ยังไม่เกิดเพียงเพราะทำได้ตามข้อความ

บริษัทของโดฮยอนต้องการให้เขากลับไปเจรจาฝ่ายคู่หมั้น เขาปฏิเสธงานที่มีความขัดแย้งและบันทึกเหตุผลไว้ แรงกดดันทำให้เขากลับบ้านเงียบหลายคืน

รินาไม่ได้ถามสิ่งที่เขาบอกลูกความไม่ได้ เธอวางข้าวไว้แล้วระบุว่าทำเผื่อ ถ้าไม่อยากกินก็เก็บได้

เมื่อเขาขอบคุณ เธอตอบว่าไม่ต้องใช้ข้าวเป็นหนี้บุญคุณ

“คุณพูดเหมือนผมตลอดเลย”

“ก็ฉันเรียนรู้จากคู่สัญญาที่อยู่ห้องข้าง ๆ ค่ะ”

เขาหัวเราะ และความเงียบในบ้านก็เปลี่ยนความหมายไปเล็กน้อย

คืนวันที่ยี่สิบสาม ฝนทำให้ทั้งสองต้องอยู่บ้าน รินาถามตรง ๆ ว่าเขาดูแลทุกคนแบบนี้หรือไม่

“ผมเริ่มอยากดูแลคุณมากกว่าคนอื่นครับ แต่ไม่อยากให้คุณรู้สึกว่าต้องตอบ เพราะยังใช้บ้านเดียวกัน”

เธอนิ่งก่อนบอกว่าตนรู้สึกเหมือนกัน ทั้งสองตกลงจะไม่ใช้เวลาที่เหลือเป็นข้อผูกมัด และยังย้ายตามแผนเดิม

รินาขอจับมือเขา เขาถามอีกครั้งว่าแน่ใจไหม เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วเป็นฝ่ายยื่นมือ

พวกเขานั่งคุยถึงชีวิตหลังบ้านหลังนี้ ไม่มีใครขอให้อีกคนทิ้งงานหรือให้สัญญาว่าจะไม่มีวันเปลี่ยนใจ ก่อนแยกกลับห้อง รินาจูบแก้มเขาโดยขออนุญาตก่อน

คืนนั้นเธอนอนหลับดี ไม่ใช่เพราะมีคำรับรองอนาคต แต่เพราะพูดความต้องการของตนออกมาแล้ว

วันที่สามสิบ รินาแพ็กของและส่งกุญแจคืน โดฮยอนช่วยยกเฉพาะกล่องที่เธอขอ ไม่ซ่อนกุญแจหรืออ้างว่าตนคงเหงาเพื่อรั้งเธอไว้

ตัวแทนคืนเงินตามข้อตกลงและทั้งสองเก็บหลักฐานปิดเรื่อง บ้านกลับมาว่างตามกำหนด

รินาย้ายไปห้องของตัวเอง จัดโต๊ะทำงานและพักจากการดูแลความรู้สึกคนอื่น โดฮยอนปรับบทบาทงานให้จัดการความขัดแย้งอย่างเปิดเผยได้มากขึ้น

พวกเขาส่งข้อความหากัน แต่ไม่ได้บังคับให้อีกคนตอบทันที รินาพบว่าตนยังคิดถึงเขาในวันที่ไม่ต้องขอให้ใครแบ่งค่าเช่า

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เธอเป็นฝ่ายชวนเดต “วันเสาร์ร้านกาแฟเดิมไหมคะ คราวนี้ไม่มีเหตุผลด้านที่พัก”

เขาตอบว่าตกลง แล้วถามเวลาที่เหมาะกับเธอ

รินามาถึงก่อนและเลือกโต๊ะริมกระจก เมื่อโดฮยอนเดินเข้ามา เขามีดอกไม้เล็กหนึ่งช่อ ไม่มีกระดาษสัญญา

“ผมอยากขอคบกับคุณครับ” เขาพูด “คุณไม่ต้องตอบวันนี้ก็ได้”

“ฉันอยากตอบวันนี้ค่ะ ตกลง”

เขายิ้มจนเธอเห็นว่าคนที่ชอบวางกฎไว้ก่อนก็ประหม่าเป็น ทั้งสองเล่าเรื่องห้องใหม่ หัวหน้าคนใหม่ และเจ้าสาวซึ่งเลือกกำหนดวันพิธีเองหลังได้อ่านสิ่งที่จำเป็นครบ

รินาจับมือเขาข้ามโต๊ะโดยไม่ต้องถามว่าเหลืออีกกี่วัน

หลังจากนั้นพวกเขายังคบกันโดยอยู่คนละบ้าน วันใดอยากพบก็นัด วันใดต้องพักก็บอก สามสิบวันไม่ได้กลายเป็นสัญญารักตลอดชีวิต มันเป็นเพียงเวลาที่สอนให้ทั้งสองรู้ว่าอยู่ด้วยกันอย่างเคารพได้ และเมื่อเลือกได้จริง ๆ ก็ยังอยากเดินมาหากัน

จบบริบูรณ์