ตอนที่ 122 — เด็กฝึกงานกับสปริงชิ้นแรก

คืนก่อนวันที่สองกันยายน เยว่ชิงเอาชุดฝึกของตนออกมาตรวจอีกครั้ง

มันเป็นกลไกเก่าที่นางซื้อมาเพื่อสอน ไม่ใช่นาฬิกาซึ่งลูกค้าฝากซ่อม ชิ้นส่วนที่ยังอาจมีแรงสะสมถูกเก็บอยู่ในชุดครอบสำหรับสาธิต นางตรวจสภาพและขอบเขตที่ใช้ได้ก่อนวางลงในถาด ส่วนชิ้นที่ไม่พร้อมใช้ถูกแยกออก ไม่มีคำว่าเอาไปลองก่อนติดอยู่บนมัน

บนแผ่นเตรียมสอน นางเขียนชื่อสปริงไว้ แล้วเว้นช่องข้างใต้

ตอนเขียนครั้งแรก เยว่ชิงคิดว่าจะใช้ช่องนั้นบันทึกว่าจ้าวหนิงทำได้มากเพียงใด ครั้นมองชุดครอบที่ปิดสนิท นางกลับขีดเส้นใหม่อีกช่องหนึ่ง

สิ่งใดที่ยังไม่ให้ผู้เรียนทำ

นางวางดินสอ พรุ่งนี้จ้าวหนิงไม่ได้มาพิสูจน์ว่าตนกล้ากว่าชิ้นโลหะ เด็กสาวมารู้จักงานที่ยังไม่รู้จัก และคนซึ่งเตรียมงานให้นางต้องรู้เสียก่อนว่าขอบเขตอยู่ตรงไหน

เวลาเรียนสองชั่วโมงของวันนั้นเริ่มจากการเตรียมพื้นที่ตามที่ตกลง จ้าวหนิงมาถึงตรงเวลา วางห่ออาหารกลางวันไว้บนชั้นของใช้ส่วนตัว แล้วหยุดมองถาดที่ต่างจากครั้งแรก

“วันนี้ข้าจะได้จับสปริงหรือ”

“วันนี้เจ้าจะรู้ว่าทำไมบางชิ้นจึงยังจับไม่ได้”

เยว่ชิงชี้ชุดฝึก นางอธิบายว่าสิ่งที่ดูนิ่งไม่ได้หมายความว่าไม่มีแรงอยู่ข้างใน จากนั้นบอกส่วนที่จะแสดงให้ดู ส่วนที่ใช้สังเกตเท่านั้น และส่วนซึ่งยังไม่อยู่ในการฝึกของจ้าวหนิง

เด็กสาวก้มมอง ไม่ยื่นมือเข้าไป

“ถ้าข้าไม่รู้ว่าแรงยังเหลืออยู่หรือไม่ ข้าควรเริ่มตรงไหน”

เยว่ชิงไม่ได้ตอบด้วยชื่อเครื่องมือ

“เริ่มจากบอกว่าเจ้ายังไม่รู้ แล้วหยุดไว้ให้ข้าตรวจ”

จ้าวหนิงเงยหน้าขึ้น “ข้าเกรงว่าถ้าถามทุกอย่าง ท่านจะเห็นว่าข้าเรียนช้า”

“คำถามทำให้ข้ารู้ว่าเจ้าติดอยู่ตรงไหน ความเงียบทำไม่ได้”

เยว่ชิงยกตัวอย่างสิ่งที่มองผ่านชุดครอบได้ โดยไม่เปิดชิ้นที่มีแรงให้ผู้เรียนจัดการเอง เด็กสาวดูอยู่นาน ก่อนถามว่ารอยบนโลหะบอกอายุของมันได้แน่นอนหรือไม่

“ไม่แน่นอน รอยอย่างเดียวไม่บอกว่ามันเคยถูกใช้อย่างไร”

“เช่นนั้นข้าจะเขียนว่าเห็นรอย แต่ยังไม่ทราบสาเหตุ”

“เขียนเช่นนั้นได้”

คำตอบทำให้จ้าวหนิงคลายไหล่ลง นางเคยเห็นผู้ใหญ่พูดถึงของเก่าอย่างมั่นใจจนคนฟังไม่กล้าถามว่าเอาความมั่นใจนั้นมาจากไหน วันนี้รอยเล็กบนชิ้นส่วนยังคงเป็นรอยเล็ก ไม่ต้องกลายเป็นเรื่องราวยาวเพียงเพราะคนสอนอยากให้บทเรียนดูเต็ม

เมื่อเปลี่ยนไปดูตัวอย่างชิ้นส่วนที่เตรียมไว้สำหรับจับ เยว่ชิงยื่นถาดให้นาง ทั้งสองพูดถึงรูปทรงและหน้าที่เท่าที่มองเห็นได้ จ้าวหนิงแยกสิ่งที่ตนลองด้วยมือออกจากสิ่งที่เพียงดูครูสาธิต

ครั้นถึงบันทึกท้ายช่วง นางหยุดดินสอ

“ในแผ่นของท่านเขียนว่าฝึกจัดชิ้นส่วน แต่ถาดแรกข้าเพียงดู ท่านหมายถึงรวมกันหรือ”

เยว่ชิงรับแผ่นมาดู หัวข้อที่นางเขียนเมื่อคืนใช้คำกว้างเกินไป หากลงชื่อใต้แผ่นนี้โดยไม่แยก คนอ่านภายหลังอาจเข้าใจว่าจ้าวหนิงจัดการชุดสปริงแล้ว

“ข้าเขียนไม่ชัด”

นางแก้หัวข้อ แยกการสังเกตชุดครอบออกจากการจัดตัวอย่างที่อนุญาตให้จับ แล้วให้จ้าวหนิงอ่านอีกครั้ง รอยแก้ยังอยู่ ไม่ถูกทำให้ดูเหมือนทั้งสองรู้ตรงกันตั้งแต่แรก

“ข้าทำให้ท่านเสียเวลาหรือไม่”

“เจ้าทำให้บันทึกตรงกับสิ่งที่เกิดขึ้น”

จ้าวหนิงอ่านต่อจนจบ ก่อนลงชื่อในส่วนของตน เยว่ชิงลงชื่อรับผิดชอบการสอนของนางเอง จากนั้นจึงจ่ายค่าตอบแทนตามเวลาที่ตกลง รวมช่วงเตรียมและเก็บพื้นที่ซึ่งอยู่ในงานฝึกวันนั้น

ไม่มีใครเรียกเวลาที่ใช้แก้ข้อความว่าเวลาของเด็กเรื่องมาก

หลังจ้าวหนิงกลับ เยว่ชิงนำแผ่นเตรียมสอนเดิมมาวางข้างบันทึกที่แก้แล้ว นางเคยโกรธคนซึ่งใช้คำครอบสิ่งที่ไม่ได้ตรวจ วันนี้ความโกรธนั้นไม่ได้ช่วยให้นางเขียนทุกประโยคถูกโดยอัตโนมัติ

ต้องมีคนอ่าน ต้องมีช่องให้ถาม และต้องยอมแก้เมื่อคำของตนกว้างกว่าการกระทำ

นางปิดชุดฝึก เก็บแยกจากถาดลูกค้า แล้วกลับบ้านตามเวลาที่จัดไว้

จิ้งโจวกำลังหั่นผักสำหรับอาหารเย็น เสียงมีดบนเขียงดังสม่ำเสมอ เขาเหลือบมองภรรยาเมื่อเห็นนางวางสมุดแล้วนั่งนิ่ง

“วันนี้สอนเป็นอย่างไร”

“เด็กถามถึงคำหนึ่งที่ข้าเขียนไว้ ข้าจึงได้แก้ก่อนมันกลายเป็นคำที่นางต้องรับผิด”

เขาหยุดมือชั่วครู่ “นางยังอยากเรียนต่อหรือ”

“นางนัดครั้งหน้าเหมือนเดิม แต่ข้าไม่อยากใช้การที่นางกลับมาเป็นหลักฐานว่าทุกอย่างที่ข้าทำดีแล้ว”

จิ้งโจวพยักหน้า แล้วถามว่าจะกินผักที่หั่นไว้ก่อนหรือรอให้อีกจานเสร็จ เยว่ชิงเลือกช่วยตั้งชาม บทเรียนของวันนั้นไม่จำเป็นต้องกินเวลาทั้งค่ำจนงานในบ้านตกอยู่กับคนเดียว

สัปดาห์ถัดมา ฝนตกตั้งแต่เช้า

วันที่เก้ากันยายน จ้าวหนิงมาถึงพร้อมชายกางเกงชื้น นางเช็ดรองเท้าก่อนเข้าพื้นที่ฝึก เมื่อเยว่ชิงถามว่าทางกลับจะลำบากหรือไม่ เด็กสาวบอกว่าถนนหลักยังผ่านได้ แต่จะไม่แวะซื้อของเพิ่มหลังเลิก

ทั้งสองตกลงว่าจะจบตามเวลาเดิม

ช่วงนั้นใช้ชิ้นส่วนธรรมดาที่เตรียมให้ผู้เรียนจัดและสังเกต จ้าวหนิงจำชื่อได้มากขึ้น แต่ยังสับสนสองชิ้นที่รูปทรงใกล้กัน นางหยิบผิดถาดแล้วเห็นเองก่อนครูทัก

“ข้าเลือกเพราะมันดูเหมือนรูปในสมุด”

“แล้วตอนนี้เจ้าจะทำอย่างไร”

เด็กสาววางมันลงในถาดของเดิม “ถามก่อนว่าเป็นชิ้นเดียวกันหรือไม่”

เยว่ชิงให้ดูความต่างที่มีอยู่จริง แล้วให้จ้าวหนิงบอกสิ่งที่ตนยังไม่อาจสรุป นางไม่จัดการกับชุดสปริงที่ยังต้องให้ครูควบคุม และไม่ถูกส่งไปลองกับนาฬิกาของลูกค้าเพียงเพราะมือเริ่มนิ่ง

ตรงหน้าต่างมีเสียงเคาะ

ชายซึ่งเคยมาถามเวลารับงานยืนอยู่ด้านนอก เขาต้องการนาฬิกาให้เสร็จก่อนวันหยุด แต่ช่วงซ่อมที่เยว่ชิงรับไว้เต็มแล้ว

“เด็กคนนี้ไม่ช่วยท่านหรือ ให้ทำของง่ายสักเรือนก็ได้”

จ้าวหนิงหันไปมองครู

เยว่ชิงตอบผ่านช่องประตูว่า “นางกำลังเรียนตามขอบเขตที่ตกลง ยังไม่ได้รับงานเรือนของท่าน ข้ารับเพิ่มให้ทันวันที่ขอไม่ได้”

“แค่เปลี่ยนของนิดเดียวเอง”

“ข้ายังไม่ได้ตรวจ จึงบอกไม่ได้ว่านิดเดียวหรือไม่”

ชายผู้นั้นไม่พอใจนัก แต่รับนาฬิกาของตนกลับไป เยว่ชิงไม่เรียกเด็กสาวมาขอโทษที่ทำให้ร้านเสียงาน

เมื่อนั่งต่อ จ้าวหนิงถามว่า “ถ้าข้าเสนอช่วย ท่านจะให้ทำหรือ”

“ความอยากช่วยไม่ทำให้เจ้ารู้จักเรือนที่ยังไม่ได้ตรวจ และข้าต้องรับผิดชอบการรับงานของร้านเอง”

เด็กสาวมองชั้นถาดฝึกของตน ต่อจากนั้นนางย้ายถาดกลับที่เดิมโดยไม่วางปะปนกับของลูกค้า

เยว่ชิงเห็นว่าจ้าวหนิงจำตำแหน่งได้แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้นางยิ้มคือเด็กสาวเลือกวางมันไว้ในที่ซึ่งบอกขอบเขตของตัวเองได้ชัดเจน

วันที่สิบหก เยว่ชิงนำบันทึกงานของตนมาเล่าเฉพาะส่วนที่ใช้เป็นตัวอย่างได้ นางไม่เอาเอกสารของลูกค้าหรือคดีครอบครัวมาให้เด็กอ่าน แต่กล่าวถึงครั้งหนึ่งในหน่วยงาน เมื่อมกราคมปีเจ็ดสิบเก้า

“ข้าเคยฝืนอุปกรณ์จับยึดทั้งที่มันไม่ควรถูกฝืน”

จ้าวหนิงฟังเงียบ

“ชิ้นส่วนของอุปกรณ์เสีย เกาเหวินซิงสั่งหยุด ข้าจึงเขียนรายงานสิ่งที่ข้าทำทั้งหมด ก่อนถึงเวลาอาหารกลางวัน หลังจากนั้นจึงมีการเปลี่ยนตามขั้นตอนของหน่วยงาน”

“ท่านกลัวหรือไม่”

“กลัว”

คำตอบสั้นจนเด็กสาวเงยหน้า

“ข้ากลัวถูกตำหนิ กลัวคนเอาความผิดครั้งนั้นไปกล่าวเกินจากสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ความกลัวไม่ได้ทำให้ชิ้นส่วนที่ข้าทำเสียกลับมาดี และไม่ได้ทำให้ข้ามีสิทธิ์เขียนว่าข้าหยุดก่อนลงมือ”

“แล้วท่านเล่าให้ข้าฟังทำไม”

เยว่ชิงมองมือของตน “เพราะเจ้ากำลังเรียนกับคนที่เคยทำผิด ถ้าข้าปิดเรื่องนั้นแล้วใช้แต่คำว่าระวัง เจ้าจะคิดว่าความผิดเป็นเรื่องของคนอื่นทั้งหมด”

นางไม่ได้ให้จ้าวหนิงถือว่าตนมีสิทธิ์ทำเสียได้ทุกอย่าง การรับผิดยังต้องมีอยู่ เพียงแต่เด็กสาวไม่ต้องเลือกระหว่างปิดบังกับยอมรับคำกล่าวหาที่เกินจริง

วันนั้นจ้าวหนิงจัดตัวอย่างผิดลำดับอีกครั้ง นางหยุด บอกสิ่งที่ตนทำ แล้วถามว่าจะทบทวนจากตรงไหน ไม่อ้างว่าครูเคยผิดจึงไม่ควรตรวจตน

เยว่ชิงให้ย้อนดูบันทึกของช่วงนั้น ทั้งสองพบว่าจ้าวหนิงจำหน้าที่ได้ แต่ข้ามคำอธิบายของชิ้นหนึ่งเพราะกลัวทำช้า

“ข้าอยากให้ท่านเห็นว่าข้าจำได้แล้ว”

“ข้าเห็นว่าเจ้าจำบางอย่างได้แล้ว และยังต้องถามอีกบางอย่าง สองอย่างนี้อยู่ด้วยกันได้”

เด็กสาวหัวเราะเบาเป็นครั้งแรกในบ่ายนั้น นางอ่านส่วนที่ข้ามใหม่ แล้วบันทึกจุดที่ต้องทบทวนด้วยคำของตน

ในวันที่ยี่สิบสาม จ้าวหนิงมาพร้อมคำถามเรื่องเวลางาน หากวันหนึ่งนางได้รับงานเองแล้วพบว่าสิ่งที่รับไว้เกินกว่าความสามารถ จะเสียหน้าหรือไม่ถ้าต้องคืน

เยว่ชิงให้ทั้งสองลองพูดเป็นคนรับและคนฝากงาน โดยใช้สถานการณ์สมมุติ ไม่มีของลูกค้าถูกนำมาเป็นเดิมพัน

ครั้งแรกจ้าวหนิงตอบยาว นางเริ่มจากขอโทษหลายครั้ง แล้วลงท้ายว่าจะพยายามให้เสร็จ

“เจ้าทราบว่าจะเสร็จหรือ” เยว่ชิงถาม

“ไม่ทราบ”

“ถ้าเช่นนั้นคนฝากของได้ยินอะไรจากคำตอบของเจ้า”

จ้าวหนิงนั่งคิด ก่อนลองพูดใหม่

“ข้ายังรับงานส่วนนี้ไม่ได้ จะไม่ลงมือเพิ่มโดยไม่ตกลงกับท่านก่อน ขอให้ท่านเลือกว่าจะรับของกลับหรือยอมให้ส่งตรวจตามทางที่ระบุ”

ประโยคครั้งใหม่ยังติดขัดอยู่ แต่คนฟังไม่ต้องเดาว่าสิ่งใดเกิดขึ้นแล้ว สิ่งใดเพียงจะพยายามทำ

ตอนบ่ายคล้อย เด็กสาวถามถึงสปริงที่ดูในครั้งที่สองอีกครั้ง

“ข้ายังไม่ได้จัดการมันเองเลย เช่นนั้นข้าล้าหลังหรือไม่”

“เราตกลงกันว่าจะเรียนพื้นฐานหกครั้ง ไม่ได้ตกลงว่าเจ้าต้องผ่านทุกชิ้นเพื่อให้ข้าพอใจ ตอนจบเราจะดูสิ่งที่ทำได้ สิ่งที่ต้องฝึก และเจ้าต้องการเดินต่อหรือไม่”

จ้าวหนิงแตะสมุดของตน “ข้ากลับไปเล่าให้คนที่บ้านฟังว่าได้รู้จักสปริง เขาถามว่าซ่อมได้แล้วหรือ ข้าบอกว่ายัง”

“แล้วเขาว่าอย่างไร”

“เขาถามว่าจ่ายเวลามาเรียนทำไม ข้าตอบไม่เก่งนัก แต่ข้าไม่อยากเอาคำว่ารู้จักไปทำให้เขาเข้าใจว่าข้าซ่อมเป็นแล้ว”

เยว่ชิงไม่ตัดสินคนที่บ้านของจ้าวหนิงจากคำเล่าสั้นนั้น นางถามเพียงว่าเด็กสาวต้องการให้ช่วยเขียนขอบเขตที่เรียนไว้สำหรับนำไปอธิบายหรือไม่

จ้าวหนิงขอให้นางอ่านฉบับที่ตนจะเขียนเองก่อน

“ถ้าข้าเรียนงานนี้ ข้าก็ควรพูดเรื่องงานของข้าได้ด้วย”

เยว่ชิงเลื่อนกระดาษเปล่าให้ ไม่ถือดินสอเขียนแทน

วันที่สามสิบกันยายนเป็นครั้งที่หก

จ้าวหนิงเข้ามาจัดพื้นที่ตามเวลาที่ตกลง วางชิ้นตัวอย่างบนถาดที่ใช้มาตลอด แล้วอธิบายทีละส่วนด้วยถ้อยคำที่สั้นลงกว่าครั้งก่อน เมื่อถึงส่วนซึ่งยังไม่แน่ใจ นางเว้นไว้และบอกครูตรง ๆ

การทบทวนไม่ถูกจัดให้มีเหตุพลาดน่ากลัวเพื่อวัดความกล้า เยว่ชิงใช้สิ่งที่อนุญาตให้ฝึกจริง ถามเหตุผลที่จ้าวหนิงเลือกและจุดที่ควรหยุด

ครั้นคำถามสุดท้ายจบ นางไม่ได้ประกาศว่ามีช่างใหม่ถือกำเนิดขึ้นแล้ว

“เจ้าจัดพื้นที่และบันทึกแยกได้ รู้จักตัวอย่างที่เราใช้ และบอกเมื่อไม่ทราบได้ ยังต้องเรียนเรื่องกลไกและฝึกภายใต้ขอบเขตที่เหมาะสมอีกมาก”

จ้าวหนิงฟังแล้วถามว่า “คำว่าอีกมากนี่ จะอยู่ในฉบับของข้าด้วยหรือ”

“อยู่ ทั้งสิ่งที่ทำได้และสิ่งที่ยังไม่ได้ทำ”

เด็กสาวอ่านบันทึกทบทวน นางแก้ประโยคหนึ่งซึ่งทำให้การสาธิตดูเหมือนการลงมือเอง จากนั้นจึงรับค่าตอบแทนครั้งสุดท้ายของช่วงทดลอง ตรวจจำนวน และเก็บฉบับของตน

เงินของหกครั้งได้รับครบตามที่ตกลงไว้ ไม่ต้องรอให้ร้านมีรายได้เพิ่ม และไม่มีส่วนใดถูกหักเป็นค่าเสียความรู้ที่ครูถ่ายทอด

ทั้งสองนัดคุยเรื่องต่อไปในวันที่สองตุลาคม โดยไม่เพิ่มงานฝึกแฝงเข้าไปในนัดนั้น

จ้าวหนิงใช้เวลาระหว่างสองวันอ่านสิ่งที่ตนทำไว้ นางกลับมาพร้อมสมุดและถุงผ้าใบเล็กที่เย็บป้ายไว้เรียบร้อย บนหน้าต่างข้างประตู ลมต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดใบไม้แห้งติดอยู่ตามมุม

“ข้าอยากเรียนต่อ” เด็กสาวกล่าว “แต่ข้ารับช่วงเย็นเพิ่มไม่ได้ ที่บ้านยังมีงานของข้า และข้าไม่อยากตอบตกลงแล้วมาขอเลื่อนทุกครั้ง”

เยว่ชิงเปิดสมุดเวลาของร้าน

“ช่วงพักที่เราจัดไว้ยังใช้ได้ แต่ก่อนเริ่มช่วงใหม่ ข้าต้องดูขอบเขตงานกับเวลาของหน่วยงานตามขั้นตอนเดิม และเตรียมค่าใช้จ่ายให้พอ เราจะตกลงใหม่เมื่อรายละเอียดพร้อม”

“ระหว่างนั้นข้าต้องมาช่วยร้านหรือไม่”

“ไม่มีงานที่ตกลงไว้ระหว่างนั้น เจ้าไม่ต้องมารอเพื่อรักษาที่ของตน”

จ้าวหนิงพยักหน้า แล้วขอถามอีกข้อ

“ถ้าวันหนึ่งข้าอยากไปเรียนกับคนอื่นด้วย ท่านจะคิดว่าข้าไม่เห็นบุญคุณหรือ”

เยว่ชิงมองเด็กสาวที่กอดสมุดอยู่ตรงหน้า ความต้องการของนางไม่ได้เล็กลงเพราะเป็นคำถามที่พูดเบา

“เจ้าบอกข้าให้ชัดว่าเวลาที่เราตกลงกันจะเปลี่ยนอย่างไร ไม่ทิ้งงานที่รับผิดชอบไว้เฉย ๆ ก็พอ ความรู้ที่เจ้าได้ไม่ใช่โซ่ผูกให้เจ้าต้องอยู่ที่นี่ตลอดชีวิต”

เด็กสาวยิ้ม สีหน้าเหมือนคนเพิ่งพบว่าประตูซึ่งใช้เดินเข้ามา ยังใช้เดินออกไปได้ด้วย

ก่อนกลับ นางขออนุญาตนำถุงชุดตัวอย่างส่วนที่เยว่ชิงจัดให้สำหรับการเรียนส่วนตัวกลับไปทบทวน มีรายการของและขอบเขตให้ดู ไม่ได้รวมชุดครอบสปริงหรือของลูกค้า ครูตรวจรายการกับนาง แล้วส่งถุงให้

จ้าวหนิงก้าวพ้นธรณีประตู หันกลับมาโบกมือเพียงครั้งหนึ่ง ก่อนเดินไปทางถนนหลักตามทางกลับของตน

เยว่ชิงยืนมองจนเด็กสาวเลี้ยวพ้นมุมถนน แล้วกลับไปเก็บชุดฝึกที่ยังเป็นความรับผิดชอบของนาง

ในสมุดมีชื่อคนหนึ่งเพิ่มขึ้น ไม่ใช่คนที่เซ็นรับทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่ใกล้ครู แต่เป็นคนที่ถามว่าขอบเขตอยู่ตรงไหน และกล้าขอให้ประโยคตรงกับสิ่งที่ตนได้ทำ

นางนึกถึงวันที่ตนยืนหน้าคนอื่นด้วยคำกล่าวหาที่ไม่อาจแก้ด้วยการบอกว่าเชื่อข้าเถิด

วันนี้ร้านเล็ก ๆ ของนางยังไม่ได้เปลี่ยนโลกทั้งใบ บางคนยังเห็นคำถามเป็นความเชื่องช้า บางงานยังต้องปฏิเสธทั้งที่ต้องการรายได้ และนางเองก็ยังเขียนคำกว้างเกินไปได้

แต่ที่นี่มีคนทักคำนั้นได้ก่อนต้องลงชื่อ

เยว่ชิงปิดสมุดทบทวน หยิบนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาเพียงตามปกติ เข็มทองเหลืองเดินไปข้างหน้า ไม่มีสิ่งใดเรียกร้องให้นางหมุนมันกลับ

ก่อนออกจากร้าน นางเขียนคำถามถึงแม่ไว้ในจดหมายที่เตรียมส่งตามช่วงติดต่อของทั้งสอง

นาฬิกาตั้งโต๊ะเรือนเล็กของพ่อยังอยู่ที่เดิมหรือไม่ หากแม่อยากให้ตรวจกระจก นางจะขอดูในวันที่กลับบ้านตามเวลาที่จัดได้

นางยังไม่เขียนว่าได้ซ่อมแล้ว และไม่เขียนว่าจ้าวหนิงจะรับงานนั้น

จดหมายจบด้วยเรื่องอากาศและคำถามว่าแม่อยากให้ซื้อสิ่งใดกลับไป ไม่ใช่คำสั่งให้แม่เปิดตู้รอ

เมื่อเยว่ชิงล็อกประตูร้าน ถนนเริ่มมีควันอาหารเย็นลอยเหนือหลังคา นางเก็บกุญแจของตนไว้ในกระเป๋า แล้วเดินกลับบ้านซึ่งมีโต๊ะสองตัวและคนที่ต่างมีงานของตัวเองรออยู่

ฤดูใบไม้ร่วงไม่ได้คืนวัยเยาว์ให้ใครอีกครั้ง

มันเพียงเปิดเวลาอีกช่วงหนึ่ง ให้คนที่ยังอยู่เลือกว่าจะใช้มือของตนทำอะไรต่อไป

กลับสารบัญนิยาย

นิยายและภาพประกอบสร้างขึ้นใหม่ ภาพประกอบสร้างด้วย AI