ตอนที่ 120 — วันที่เปิดหน้าต่างทุกบาน

แม่มาถึงหลันโจววันที่สองมิถุนายนตามเวลาที่ตกลง

เยว่ชิงไปรับหลังจัดส่วนงานที่ได้รับอนุญาตไว้แล้ว จิ้งโจวกลับมาพบในเวลาของเขา ไม่กล่าวว่าทั้งสองว่างทั้งวันเพื่อให้การต้อนรับดูพร้อมกว่าความจริง

ที่บ้านใหม่ แม่วางกระเป๋าของตนบนที่ซึ่งลูกถามให้เลือกก่อน จากนั้นมองโต๊ะสองตัวกับทางเดินตรงกลาง

“แม่เดินไปหน้าต่างได้โดยไม่ต้องเก็บของใครใช่ไหม”

“ได้ค่ะ” เยว่ชิงตอบ

แม่ลองเดิน แล้วเลือกเก้าอี้ข้างหน้าต่างที่ไม่บังโต๊ะทำงานของลูก

“ตรงนี้แม่อยากนั่งพักก่อน”

นางรับถ้วยน้ำ ไม่เอื้อมไปจัดห่อเครื่องมือที่เห็นวางอยู่ และเยว่ชิงก็ไม่ยื่นผ้าเช็ดโต๊ะให้แม่เพราะคิดว่าผู้มาเยี่ยมคงอยากช่วยงาน

การมีแม่อยู่ในบ้านสามวันไม่จำเป็นต้องเป็นการทดลองใช้แรงของแม่ในบ้านใหม่

แม่ถามเรื่องเอกสารสมรส ทั้งสองบอกว่าส่วนที่ตรวจและรับอยู่ครบ แม่ฟังแล้วถามว่ากินอาหารก่อนย้ายของหรือไม่

จิ้งโจวหัวเราะแล้วเล่าเรื่องมื้อกลางวัน เยว่ชิงเล่าบ้าง ทั้งสามไม่ได้ต้องพูดแต่ถ้อยคำอวยพรจนไม่มีใครถามเรื่องความหิวได้

บ่ายนั้นแม่พักตามเวลา เยว่ชิงทำส่วนของตนต่อ จิ้งโจวกลับไปตามงานที่ยังรับผิดชอบ

แม่ไม่ได้ขอกล่องของพ่อมาวางที่นี่ ของที่นางเลือกเก็บในชิงเหอยังอยู่ที่บ้านของนาง ไม่กลายเป็นทรัพย์ตั้งครอบครัวของลูก

วันที่สี่ ทั้งสองส่งแม่กลับตามกำหนดที่ตกลงไว้

นางบอกว่าจะติดต่อเมื่อถึง และถ้าจะมาอีกจะเลือกวันร่วมกัน ไม่ต้องเว้นเตียงไว้ราวกับการกลับชิงเหอเป็นการทิ้งลูก

เยว่ชิงรับคำ ก่อนกลับมาจัดสมุดงานของตน

ความคิดเรื่องพื้นที่รับซ่อมเล็ก ๆ ยังอยู่ แต่โต๊ะใหม่กับคำอวยพรไม่ได้ทำให้รับงานได้โดยไม่ตรวจเวลา

นางนำรายการสิ่งที่อยากทำไปถามขอบเขตงานนอกเวลาตามวิธี ไม่ใช้ชื่อจิ้งโจวหรือเรื่องของพ่อเป็นเหตุให้ต้องได้คำอนุญาตเร็ว

กลางเดือนมิถุนายน ผลที่ได้รับกำหนดขอบเขตชัดพอจะเริ่มงานส่วนตัวได้ตามเวลาซึ่งตกลง โดยไม่ใช้ทรัพย์ เครื่องมือ หรือเวลาของหน่วยงาน

เยว่ชิงเลือกเปิดรับสองเย็นต่อสัปดาห์ครั้งละสองชั่วโมง กับช่วงวันพักที่จัดไว้หนึ่งช่วง งานประจำยังอยู่ตามเดิม งานเครื่องจักรที่เกินขอบเขตนาฬิกาไม่อยู่ในรายการรับ

ก่อนตกลงเช่าพื้นที่ นางนับเวลาเดินทาง การเก็บของและทำใบรับ ไม่เขียนว่าช่วงซ่อมสองชั่วโมงคือเวลาทั้งหมดที่กิจการจะใช้

จิ้งโจวดูตัวเลขส่วนที่นางขอให้ช่วย แล้วถามว่าหากไม่มีลูกค้าในเย็นหนึ่ง ยังจ่ายค่าเช่าได้หรือไม่

เยว่ชิงกลับไปนับใหม่

นางไม่ได้รับคำถามนั้นเป็นการไม่เชื่อฝีมือ ค่าเช่าไม่ได้รับเพียงคำว่าเคยผ่านเรื่องหนักกว่านี้มาแล้ว

วันที่ยี่สิบห้า นางจึงตกลงเช่าห้องเล็กริมถนนแยกจากบ้าน หลังตรวจเงื่อนไขการใช้พื้นที่และดำเนินเรื่องประกอบกิจการส่วนที่ต้องทำไว้ครบก่อนรับเงิน

เริ่มใช้พื้นที่วันที่หนึ่งกรกฎาคม ค่าเช่าและของตั้งงานมาจากเงินซึ่งนางมีจริงตามรายการของตน ไม่มีเงินสามพันหยวนจากเรื่องของโรงงานโผล่มาเป็นทุนเปิดร้าน

โต๊ะสองตัวในบ้านยังเป็นโต๊ะของคนสองคน ไม่ถูกย้ายออกเพื่อให้ทุกค่ำกลายเป็นเวลารับลูกค้า

ร้านเดิมในชิงเหอเป็นอีกทรัพย์สินหนึ่งของนาง ไม่ได้ถูกขาย ยกให้ใคร หรือเปลี่ยนชื่อผู้ถือกุญแจเพียงเพราะลูกสาวเริ่มมีที่ทำงานในหลันโจว

ในระหว่างจัดห้องใหม่ ข่าวจากการติดตามเก่าก็กลับมาตามช่องทางของมัน

วันที่สิบแปดกรกฎาคม เยว่ชิงรับซองส่งแบบมีใบรับถึงตน ตรวจชื่อผู้รับและลงรับด้วยมือของตน

ซองไม่ได้มีคำว่าเรื่องทั้งหมดจบแล้วเพียงประโยคเดียว

ภายในเป็นสำเนาทั้งส่วนที่ครอบครัวได้รับอนุญาตให้ทราบ พร้อมหน้าส่ง รายการเอกสาร และผู้เก็บให้ตรวจกลับได้ นางวางเรียงโดยไม่ดึงเฉพาะหน้าที่เขียนโทษของคนที่เคยทำให้นางเจ็บออกมาดู

รายการแรกเป็นการติดตามหนังสือแก้ถึงหน่วยงานที่เคยรับรายงานเดิม ใบตอบรับชุดสุดท้ายลงครบในสิ้นเดือนพฤษภาคม ผู้เก็บตรวจเทียบชื่อผู้รับเดิมทีละแห่งแล้ว

เยว่ชิงอ่านรายชื่อและเลขหนังสือที่อ้างกลับ ไม่ขีดคำว่ารับแล้วบนช่องที่เคยรอเพราะเห็นเพียงคำว่าส่งไป

เมื่อเทียบครบ นางจึงลงวันที่ปิดการติดตามส่วนนี้

หน่วยงานผู้รับได้รับคำแก้ที่ตรงเรื่องเดิม ไม่ได้หมายความว่าคนทุกคนที่เคยได้ยินข่าวลือจะรู้และพูดถูกหมดในวันเดียว แต่เส้นทางที่ทำให้ข้อความเท็จมีน้ำหนักทางงานได้ถูกแก้กลับไปตามผู้รับจริง

ส่วนต่อมาเป็นรายการของสมุดส่วนตัวชิวอิง

ผู้เก็บคืนต้นฉบับให้เจ้าของในวันที่สี่มิถุนายนหลังเก็บส่วนสำเนาที่จำเป็นตามกระบวนการ ชิวอิงตรวจรับและลงรับด้วยตนเอง ขอบเขตส่วนที่เก็บไว้ระบุชัด ไม่เอาชีวิตทั้งเล่มไปเปิดให้ผู้ไม่เกี่ยวข้อง

เยว่ชิงไม่ได้ต้องเป็นผู้ส่งคืนผ่านบ้านใหม่ของตน

การที่สมุดเคยช่วยตอบคำถาม ไม่ได้ทำให้นางมีสิทธิ์ถือมันไว้ตลอดไป และใบรับเงินสี่เหมาซึ่งคืนตามบัญชีเดิมก็ไม่ได้ซื้อสิทธิ์ให้ชิวอิงเปิดประตูบ้านแม่

นางแยกเอกสารสองเรื่องออกจากกัน

ถัดจากนั้นเป็นใบรับเงินคืนเข้าบัญชีผู้จ่ายเดิม ลงวันที่แปดกรกฎาคม ยอดสามพันหยวนตรวจครบตามกระบวนการติดตามและเรียกคืนจากผู้รับผิด

ผู้เก็บเงินระบุที่มาของยอดและรายการรับ ไม่ใช่เขียนว่าเยว่ชิงได้รับการชดใช้ส่วนตัวแล้วให้ลูกไปใช้ตั้งบ้าน

นางเทียบยอดกับส่วนที่รับได้ แล้วปิดช่องเงินซึ่งเคยถูกลงให้ร้านทั้งที่ผู้รับจริงเป็นสวีเหวินเต๋อ

ตัวเลขยังเป็นสามพันหยวน

แต่ครั้งนี้ไม่ได้มีใครขอให้ลูกสาวลงชื่อรับแทนสิ่งที่คนอื่นได้รับจริง

สำเนาผลคำพิพากษาซึ่งส่งมาให้ทราบลงวันที่สิบสองกรกฎาคม ศาลวินิจฉัยการยักยอกเงินกับการทำบัญชีเท็จตามหลักฐานผู้รับเงินจริงและเอกสารที่ตรวจแล้ว สวีเหวินเต๋อถูกลงโทษจำคุกตามคำพิพากษา ไม่ได้กลับมาถือหน้าที่เงินและเอกสารเพียงเพราะนางไม่อยู่เฝ้าที่ชิงเหอ

เรื่องคำให้ข้อมูลที่ทำให้พ่อรับรองทุกอย่างถูกบันทึกและดำเนินตามส่วนของมันด้วย ผลนี้ไม่ได้กล่าวว่าเขาเป็นคนขับรถคืนเกิดเหตุ หรือเป็นคนลงมือเปลี่ยนชิ้นส่วนทุกชิ้น

เยว่ชิงอ่านช้า ๆ

การที่คนหนึ่งถูกลงโทษไม่ควรกลายเป็นโอกาสให้ลูกย้ายความผิดทุกอย่างที่ยังอยากได้คำตอบมาใส่ชื่อเขา

ผลทางหน้าที่ซึ่งออกสิ้นเดือนมิถุนายนระบุส่วนของเฉียวกับส่วนของหม่าต่างกัน

เฉียวถูกให้ออกจากงานที่ตนใช้อำนาจปิดบังความต่างของวัสดุและบิดความหมายของเอกสารจัดซื้อ การส่งต่อให้ตรวจความรับผิดที่เกี่ยวข้องมีผลตามส่วนที่พิสูจน์ไว้ ไม่ได้แต่งยอดสินบนหรือราคาผู้ขายขึ้นมาทั้งที่ไม่มีหลักฐานยืนยันยอดนั้น

หม่าถูกถอดจากตำแหน่งหัวหน้าตรวจรับและลงโทษทางหน้าที่จากคำสั่งเร่งซึ่งข้ามการตรวจหลังเปลี่ยน รายงานแยกผู้สั่ง ผู้ดำเนินงาน ผู้รับต่อ และผู้มีหน้าที่ตรวจตามหลักฐานของแต่ละส่วน ไม่ลงว่าม่าเป็นคนทำด้วยมือทั้งหมดเพื่อให้ชื่อเดียวปิดเรื่องได้ง่าย

การวิเคราะห์เหตุบาดเจ็บกับสภาพหลังเกิดเหตุยังอยู่ตามผลที่รับรองแล้ว พ่อไม่ได้เป็นผู้อนุมัติเปลี่ยนและไม่ได้ให้คำรับรองทั้งหมดแทนการตรวจที่ขาดไป

ชื่อเขาได้รับคืนตามสิ่งที่พิสูจน์ได้ ไม่ใช่ตามคำว่าผู้ตายทุกคนต้องไม่เคยทำผิดเลย

เยว่ชิงลงรายการเอกสารที่รับวันนี้แล้วหยุดพัก

มือของนางไม่สั่นอย่างวันที่ถูกเร่งให้เซ็น แต่ความนิ่งนั้นไม่ได้ทำให้การตายของพ่อกลายเป็นเรื่องที่ชดเชยครบด้วยกระดาษ

นางยังไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ขับรถในคืนวันที่สิบหก หรือใครนำของถึงคลินิกตามเวลาที่บันทึกยี่สิบสองนาฬิกาสามสิบห้านาที

ข้อจำกัดนั้นระบุไว้ตามเดิม ไม่ถูกยกความจำเรื่องรถปลายเลขสี่สิบหกให้กลายเป็นชื่อคนที่เคยขนลังในเดือนพฤศจิกายน

สิ่งที่ไม่รู้ยังไม่รู้ แต่ไม่มีใครใช้ช่องว่างนั้นบังคับให้นางรับเงินที่ไม่ได้รับ หรือใช้ชื่อพ่อรับรองงานที่เขาไม่ได้รับรองต่อไปได้ตามเอกสารเดิม

นางส่งคำถามยืนยันส่วนที่อ่านต้องตรวจกลับตามช่องทาง และได้รับคำตอบของผู้เก็บในสัปดาห์ต่อมา จึงปิดช่องติดตามที่จบแล้วจริง ๆ

แม่ได้รับสำเนาส่วนของแม่ทางที่จัดให้ต่างหาก ไม่ต้องรอให้ลูกคัดเฉพาะถ้อยคำที่ทำให้แม่สบายใจ

เยว่ชิงแจ้งแม่เพียงว่าได้รับของตนแล้ว และจะฟังส่วนที่แม่อยากคุยในเวลาของแม่

ห้องรับซ่อมเล็ก ๆ พร้อมใช้หลังจากนั้นด้วยงานที่ทำทีละส่วน

เยว่ชิงตรวจโต๊ะ เครื่องมือส่วนตัว ภาชนะเก็บชิ้นเล็ก และใบรับที่แยกงานกับเจ้าของ นางเลือกทดลองเวลาจริงด้วยงานที่รับขอบเขตและค่าจ้างไว้ชัดเพียงไม่กี่ชิ้น

ไม่ได้เขียนว่างานเสร็จเพราะเปิดไฟอยู่ทั้งคืน วันไหนตรวจแล้วพบว่าเกินขอบเขต นางหยุดและแจ้งเจ้าของก่อนคิดเพิ่ม

เมื่อส่งคืนและคิดค่าจ้างตามที่ตกลง ความจุงานจึงนับจากวันที่ทำได้จริง ไม่ใช่จากจำนวนคนที่ให้คำชมเรื่องลูกสาวช่างหลิน

เยว่ชิงกำหนดเย็นวันที่แปดสิงหาคมเป็นวันเปิดพื้นที่ให้คนร่วมทางมาเห็นตามนัด ช่วงรับงานยังเป็นเวลาที่เลือกไว้ ไม่ได้เปิดทุกคืนเพราะแขกอาจมา

แม่รับคำเชิญหลังถามเวลาเดินทางกับเวลาพัก ยืนยันเองว่าจะมาในเที่ยวคืนวันที่เจ็ด ถึงเช้าวันที่แปด และกลับตามกำหนดที่ตกลงหลังเยี่ยม

เยว่ชิงกับจิ้งโจวจัดรับและอาหาร ไม่ให้แม่ลงรถไฟแล้วต้องรีบกวาดร้านรอแขก

หานซิ่วส่งคำตอบว่าจะมาได้หลังจัดงานของตนที่ชิงเหอและเวลาเดินทางเรียบร้อย นางยังทำงานรับเรื่องของศูนย์ซ่อมเครื่องมือ ไม่ได้กลายเป็นช่างซ่อมนาฬิกาผู้รับประกันงานของเยว่ชิงเพราะมาร่วมวันเปิด

เกาเหวินซิงรับคำเชิญในส่วนเวลาซึ่งไม่ขวางงานประจำ เขาไม่ได้ส่งเครื่องมือหน่วยงานมาให้ใช้ฟรีเพื่อทำให้ร้านลูกน้องดูพร้อมขึ้น

รายชื่อคนที่มาไม่รวมผู้เสียหายทุกคน คนที่ไม่สะดวกปฏิเสธได้ และไม่ต้องส่งคำชื่นชมไปแลกสิทธิ์คุยกับเยว่ชิงครั้งหน้า

ชิวอิงส่งข่าวสั้นเรื่องชีวิตของตนตามขอบเขตที่แม่ยอมรับ เยว่ชิงไม่ได้แปลงมันเป็นคำเชิญให้มาอาศัยบรรยากาศวันเปิดขอให้แม่ยกโทษต่อหน้าแขก

วันแปด แม่พักบ่ายก่อนออกจากบ้านตามเวลาที่จัดไว้

ที่ห้องริมถนน เยว่ชิงเปิดบานหน้าต่างซึ่งตรวจแล้วว่าใช้งานได้ แสงเย็นเข้าถึงโต๊ะโดยไม่ต้องเลื่อนกองเอกสารของพ่อออกจากทาง

นางวางของงานในที่ของมันแล้วถอยมาดูทางเดิน

หน้าต่างทุกบานเปิดได้จริงในเย็นนี้ ไม่ใช่คำสัญญาว่าทุกเรื่องในโลกต้องโปร่งใสให้คนแปลกหน้าดู

ตู้เอกสารส่วนตัวปิดอยู่ ที่เก็บของลูกค้าปิดและแยกตามรายการ เจ้าของสิ่งเหล่านั้นไม่เสียสิทธิ์เพราะร้านจัดวันฉลอง

เมื่อแม่มาถึง นางเลือกเก้าอี้ที่ไม่ขวางทางรับส่งงาน

“ตัวนี้ไม่โยกใช่ไหม” แม่ถาม

เยว่ชิงให้ลองแล้วตอบว่าได้ตรวจแล้ว แม่ลองนั่งด้วยตนเองจึงรับถ้วย

หานซิ่วมองช่องเก็บใบรับแล้วถามว่าใบของเจ้าของกับใบของร้านแยกกันอย่างไร เยว่ชิงอธิบายรูปแบบงานที่ตนเลือก ไม่ใช้คำถามนั้นตั้งหานซิ่วเป็นผู้ตรวจเอกสารให้ตนทุกวัน

จิ้งโจวกลับมาหลังงานตามที่บอก เขาล้างมือแล้วช่วยจัดถ้วยส่วนที่ตกลงรับ ไม่เดินเข้าไปหลังโต๊ะซ่อมเพื่อแสดงว่ามีสิทธิ์ควบคุมร้านภรรยา

เกาเหวินซิงถามจำนวนงานที่นางจะรับต่อช่วง

“ข้าลงไว้จากที่ทดลองแล้วค่ะ ถ้างานหนึ่งต้องใช้เวลามาก จะลดจำนวน ไม่เอาคำว่าเป็นช่างมาบังคับให้เจ้าของยอมรอโดยไม่รู้กำหนด”

เขารับฟังแล้วถามต่อเรื่องวิธีแจ้งเมื่อหยุดตรวจ ไม่บอกว่างานส่วนตัวดีแล้วนางจึงมีสิทธิ์ทำผิดในงานประจำมากกว่าคนอื่น

เยว่ชิงยิ้ม

การมีครูที่ยังถามงานจริงในวันดีของนาง ไม่ได้ทำให้ความสุขลดลง

มันทำให้พรุ่งนี้ไม่ต้องเริ่มด้วยคำกล่าวเกินจริงของวันนี้

อาหารที่จัดเป็นเพียงส่วนเล็กตามจำนวนแขก จิ้งโจวแบ่งส่วนของเขา เยว่ชิงถือจานไปให้แม่ตามที่แม่รับ

แม่มองร้านแล้วกล่าวว่าโต๊ะสูงพอเหมาะกับลูก

“พ่อคงอยากเถียงเรื่องตำแหน่งโคมสักนิด”

เยว่ชิงหัวเราะแล้วมองโคมที่ตนทดสอบไว้

“ข้าคงขอให้ลองดูเงาก่อนค่ะ”

แม่ยิ้ม ไม่ต้องถอนชื่อสามีออกจากเย็นที่ดีเพราะกลัวลูกกลับไปเศร้า

และไม่ต้องเปลี่ยนเขาเป็นคนที่เห็นทุกงานของลูกแล้วคงชอบทุกอย่าง

ไม่มีใครกล่าวอ่านคำพิพากษากลางอาหาร

ข่าวเรื่องรับเงินคืนและแก้ข้อมูลมีที่มาของมันแล้ว เยว่ชิงไม่เอาสำเนาไปแขวนให้ลูกค้าเห็นทุกครั้งที่มาถามค่าซ่อม

คนที่นั่งตรงนี้มาดูชีวิตซึ่งนางเริ่มใช้ได้จริง ไม่ต้องร่วมเกลียดคนชื่อเดียวกันก่อนจึงจะรับถ้วยชาได้

ครั้นถึงเวลาเลิกตามที่นัด นางไม่ขอให้แม่อยู่ต่อเพียงเพราะยังมีคนคุยสนุก แม่กล่าวลาแล้วกลับไปพักตามที่เลือก

หานซิ่วก็มีเที่ยวกลับกับงานของตน เกาเหวินซิงมีส่วนที่ต้องทำ จิ้งโจวกับเยว่ชิงจัดเก็บงานฉลองตามที่แบ่ง ไม่เปิดรับของเพิ่มจากคนเดินผ่านมาเพื่อให้ยอดวันแรกดูใหญ่

หลังปิดรับแขก ทั้งสองตรวจว่าหน้าต่างบานใดต้องปิดก่อนกลับ ของลูกค้าอยู่ตรงรายการ และไฟส่วนที่ไม่ใช้ดับแล้ว

ห้องนี้มีหน้าที่ของมัน บ้านที่มีโต๊ะสองตัวยังรอให้ทั้งสองกลับไปกินและพัก มิใช่รอรับงานซึ่งไม่ยอมจบทุกคืน

ก่อนปิดประตู เยว่ชิงวางมือบนขอบโต๊ะครู่หนึ่ง

นางไม่ได้ทวงพ่อคืนมาได้ นางไม่ได้ทำให้ยี่สิบปีในความทรงจำอีกชีวิตหนึ่งหายไป และไม่จำเป็นต้องประกาศว่าไม่มีวันกลัวอีกเพื่อรักษาความหมายของวันนี้

นางได้ชื่อที่ไม่ต้องรับแทนเงินของผู้อื่น ได้สิทธิ์ถามงานของตน ได้แม่ที่เลือกมาและกลับ และได้คนรักซึ่งกลับบ้านด้วยกันโดยไม่ถือชีวิตนางเป็นค่าตอบแทน

จิ้งโจวถามว่าเหนื่อยไหม

“เหนื่อยค่ะ” นางตอบ “พรุ่งนี้ข้าจะใช้เวลาตามที่จัดไว้ ไม่เพิ่มเพราะวันนี้คนชม”

เขารับคำแล้วรอให้นางตรวจประตูเสร็จ

เยว่ชิงเก็บกุญแจของพื้นที่นี้แยกตามที่กำหนด ก่อนเดินกลับบ้านกับเขา

ชื่อที่จะเขียนไว้หน้าพื้นที่รับงานยังต้องเลือกให้ตรงกับงานของตน ไม่ใช่ชื่อที่ใช้ขอความเห็นใจจากเรื่องซึ่งเพิ่งพ้นมา

และถ้าวันหนึ่งรับคนมาฝึก นางต้องนับเวลาที่สอน ค่าตอบแทน และสิทธิ์ของคนเรียนให้ชัดก่อน

วันนี้หน้าต่างเปิดเพื่อให้แสงเข้ามาถึงงาน

วันต่อไป นางอยากให้คนที่เข้าประตูมีสิทธิ์ถามเช่นกันว่าใครเป็นเจ้าของสิ่งที่ตนกำลังจะลงชื่อ

กลับสารบัญนิยาย

นิยายและภาพประกอบสร้างขึ้นใหม่ ภาพประกอบสร้างด้วย AI