ตอนที่ 11 — ค่าแรงของมือสองข้าง

เช้าวันที่ยี่สิบเมษายน โต๊ะริมหน้าต่างมีที่ว่างมากกว่าวันก่อน

นาฬิกาของถังเซิงกลับบ้านแล้ว เหลือเพียงรอยฝุ่นจาง ๆ บนผ้าที่เคยรองตัวเรือน เยว่ชิงพับผ้านั้นเก็บก่อนวางสมุดค่าแรงลงตรงที่เดิม เสียงเครื่องบนผนังยังเดินตามจังหวะของมัน แต่เงินในกล่องไม่ใช่เงินที่เธอต้องขออนุญาตใครใช้

เธอแยกค่าแรงของตนจากเงินสำหรับงานที่จะรับต่อ ทิ้งส่วนหนึ่งไว้ซื้อวัสดุห่อและจ่ายค่าน้ำมันตะเกียง ไม่เอาทั้งหมดไปนับเป็นกำไรเพราะเพิ่งได้เงินมา

ตอนกำลังเขียนรายการ ประตูเปิดพร้อมเสียงป้าหวงเรียก

“คนนี้มาถามเรื่องบานตู้เมื่อวาน ฉันบอกให้มาวันนี้ เธอจะได้ไม่ต้องรับแขกทั้งที่ส่งนาฬิกาอยู่”

ชายสูงวัยที่ตามมาถอดหมวกผ้าแล้วถือไว้ข้างตัว ศีรษะด้านบนเกือบไม่มีผม เหลือผมขาวบางที่ข้างหู ใบหน้ายาว มีหนวดสีขาวสั้นเหนือริมฝีปาก เสื้อฝ้ายสีน้ำตาลเหลืองซีดตรงข้อศอก ในมืออีกข้างเป็นถุงเครื่องมือผ้าที่ปะหลายครั้ง

เยว่ชิงจำเขาได้หลังมองมือ

“ลุงลู่ใช่ไหมคะ คนที่ทำขอบหน้าต่างให้พ่อ”

“ลู่อันฝู” เขาตอบ “หนูจำชื่อไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ขอบหน้าต่างจำฉันอยู่”

เขาวางหมวกบนเก้าอี้ที่เธอชี้ให้ ไม่วางถุงเครื่องมือบนโต๊ะซ่อมทันที

ป้าหวงบอกว่าลุงลู่รับซ่อมของไม้ตามบ้าน เคยผ่านมาพบประตูตู้หน้าร้านตกลงเล็กน้อย จึงถามว่าต้องการปรับหรือไม่ ไม่ได้มีใครจ้างเขามาแล้ว และป้าไม่ได้ตกลงราคาแทนเธอ

เยว่ชิงขอบคุณที่แยกเรื่องนี้ให้ชัด ก่อนเชิญเขาดูตู้

บานด้านซ้ายเสียดพื้นจริง เธอเคยยกมันขึ้นด้วยปลายเท้าเวลาปิด พ่อเคยบอกให้ซ่อม แต่ช่วงหลังจากงานศพเธอเลื่อนเรื่องเล็กทุกอย่างออกไปจนมันกลายเป็นนิสัย

ลุงลู่ย่อตัวดูบานพับ ใช้นิ้วแตะไม้ข้างรอยสกรูแล้วขยับเพียงนิดเดียว

“ไม้ยังอยู่ ไม่ต้องเปลี่ยนทั้งบาน แต่รูข้างบนหลวม ต้องอุดก่อนใส่ใหม่ ถ้าขันแรงอย่างเดียวก็อยู่ได้ไม่นาน”

“ใช้เวลานานไหมคะ”

“ครึ่งวันรวมรอให้แน่น งานอุดไม่ควรรีบ หนูคิดว่าจะทำทั้งตู้หรือแค่บานนี้”

“ขอดูราคาแยกก่อนค่ะ”

เขาหยิบกระดาษจากถุง วาดเส้นสองเส้นแล้วเขียนค่าแรงกับวัสดุใต้แต่ละเส้น เยว่ชิงถามว่ามีค่าเดินทางเพิ่มหรือไม่ และหากพบไม้ผุหลังถอดจะทำอย่างไร

“หยุดเรียกหนู ไม่เจาะต่อจนหนูเห็น” เขาว่า “ฉันก็ไม่อยากทะเลาะเรื่องของที่คนอื่นยังไม่รู้ว่าเสีย”

เธออ่านตัวเลขแล้วตกลงเฉพาะบานที่ตก ยังไม่จ้างซ่อมทั้งตู้

ลุงลู่เหลือบมองสมุดเปิดอยู่ “หนูเขียนค่าแรงไว้ก่อนเลยหรือ”

“จะได้รู้ว่าฉันรับงานไหวเท่าไรค่ะ และคนที่มาช่วยจะได้ไม่ต้องเดาว่าฉันจะจ่ายหรือไม่”

เขาดึงเก้าอี้เข้ามาใกล้ แต่ไม่ได้นั่งจนเธอเลื่อนเครื่องของลูกค้าออกจากบริเวณที่จะเกิดฝุ่นไม้

“ฉันอายุหกสิบสี่แล้ว งานยกหนักไม่รับ มือยังทำได้ แต่เข่าจะเอาเรื่องถ้าฝืน”

เยว่ชิงพยักหน้า เธอเคยได้ยินคนพูดถึงช่างแก่ด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังเลือกของราคาถูกที่ควรดีใจหากยังมีคนเอาไปใช้ ในชีวิตก่อนเธอก็เคยปล่อยให้คำแบบนั้นผ่านหูโดยไม่ทัก เพราะคิดว่าคนจ้างมีสิทธิ์พูด

วันนี้ลุงลู่ไม่ได้ขอให้เธอเลี้ยงเขา

เขากำลังบอกสิ่งที่มือทำได้และสิ่งที่ร่างกายไม่ควรรับ

“ไม่ต้องยกตู้ค่ะ เราถอดของออกแล้วทำตรงนี้ ถ้าต้องขยับ ฉันจะหาคนช่วยก่อน”

ป้าหวงกลับไปขายเต้าหู้ ส่วนเยว่ชิงนำกล่องเครื่องลูกค้าไปฝั่งหน้าต่าง เอกสารพ่ออยู่บนชั้นด้านในตามเดิม เธอไม่ใช้มันรองถ้วยน้ำหรือเก็บให้ปนกับกระดาษสำหรับงานไม้

ลุงลู่มองหาพื้นที่จะวางถุงเครื่องมือ

“ตรงใต้เก้าอี้ได้ค่ะ ถ้าจะเปิดลิ้นชักไหนเรียกฉันก่อน บางช่องมีงานที่ยังตรวจไม่เสร็จ”

เขาตอบรับโดยไม่ถามว่าเธอซ่อนอะไร

ความเงียบสั้น ๆ นั้นทำให้เยว่ชิงรู้ว่าขอบเขตไม่จำเป็นต้องเปิดด้วยการกล่าวหาใครเสมอไป

---

ลูกค้ารายใหม่มาถึงตอนสาย เป็นคนส่งผ้าที่เคยผ่านหน้าร้าน เขานำนาฬิกาข้อมือสายหนังขาดมาขอให้เปลี่ยนสายและตรวจว่าเหตุใดบางครั้งหยุดเดิน

เยว่ชิงไม่ได้สรุปว่ามันเสียเพียงเพราะเขย่าแล้วกลับมาเดิน เธอรับจดอาการ ถามว่าครั้งสุดท้ายที่หยุดกำลังทำอะไร และแจ้งว่าจะตรวจกลไกก่อนเสนอราคา ไม่เอาค่าเปลี่ยนสายมารวมกับค่าซ่อมเครื่องที่ยังไม่รู้

ลูกค้าบอกว่ารอได้แต่ต้องการใบรับ เพราะภรรยาเป็นคนให้เขานำมา

“ควรมีค่ะ ไม่ว่าของใคร”

เขารับใบแล้วออกไป ลุงลู่ซึ่งกำลังแต่งไม้ชิ้นเล็กนั่งทำต่อ ไม่มีคำถามเรื่องคู่หมั้นหรือเมื่อคืน

เยว่ชิงค่อย ๆ เปิดฝาหลังบนถาด เครื่องมีฝุ่นและคราบน้ำมันเก่า เธอตรวจจุดที่เคลื่อนไหวได้โดยไม่ฝืนส่วนที่ติด แล้วบันทึกว่างานนี้ต้องใช้เวลามากกว่าการเปลี่ยนสาย ก่อนปิดฝาครอบกันฝุ่นไม้ไว้ระหว่างเตรียมพื้นที่สะอาด

“พ่อหนูเคยบอกให้ฉันทำขอบโต๊ะที่ไม่กินแขน” ลุงลู่พูดเมื่อเธอยกแขนขึ้นหลบรอยคมริมโต๊ะ “ตรงมุมนี้สึกกลับมาแล้ว”

เยว่ชิงมองรอยที่แขนเสื้อครูดผ่าน

“ทำทีหลังได้ไหมคะ วันนี้ยังไม่ได้ตกลงไว้”

“ได้ ฉันแค่บอกว่าตรงไหนเป็นอะไร”

เขาตอบโดยไม่มีสีหน้าผิดหวังที่เธอไม่จ้างเพิ่ม เยว่ชิงเขียนรอยคมไว้ในรายการงานของร้าน แล้วกลับมานั่งตรวจนาฬิกา

ถึงเที่ยง บานตู้ถูกถอดลงวางบนผ้าด้านข้าง รอยเดิมมีช่องที่สกรูหมุนฟรีตามที่เขาคาด แต่ไม่พบไม้ผุลึก ลุงลู่ให้เธอดูก่อนอุด ปลายไม้เล็กที่เขาแต่งพอดีกับช่องโดยไม่ต้องขยายรูจนเสียเนื้อไม้เพิ่ม

งานที่คนอื่นอาจเรียกว่าเล็กกินทั้งความรู้และเวลา

เยว่ชิงหยุดมือของตนชั่วครู่เพื่อฟังเขาอธิบาย เขาไม่ได้พูดมาก แต่บอกว่าต้องรอ ไม่ใช่เพราะนั่งเฉย ๆ แล้วอยากคิดค่าแรงเพิ่ม

“ของบางอย่างเสียเพราะคนไม่ยอมให้มันรอ” เขาว่า

เธอมองฝาครอบนาฬิกาที่ตนปิดไว้ หากรีบเปิดเครื่องทั้งหมดทั้งที่ยังต้องจัดฝุ่น งานชิ้นเล็กอาจพาให้เสียมากกว่าเดิมเช่นกัน

เธอนำข้าวที่ซื้อไว้มาแบ่งใส่ถ้วยเพิ่ม แล้วถามว่าเขาจะรับประทานด้วยไหม

ลุงลู่รับ แต่ก่อนตักคำแรก เขาเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ

“ถ้าหนูคิดค่าอาหารก็เขียนไว้ ไม่ต้องหักจากเงินจนฉันมารู้ตอนกลับ”

“ฉันชวนรับประทานค่ะ ค่าแรงตามที่ตกลง ไม่หักอาหาร”

เขามองหน้าเธอ คราวนี้ความระวังในดวงตาลดลงเล็กน้อย

“ที่อื่นไม่ได้เป็นอย่างนี้ทุกแห่ง”

เยว่ชิงไม่ถามว่าเขาหมายถึงร้านไหน เธอไม่ต้องรู้ว่าใครเคยทำให้เขาผิดหวังเพื่อจะจ่ายสิ่งที่ตนสัญญา

---

หลังพัก ลุงลู่ประกอบบานกลับ เขาขอให้เยว่ชิงเป็นคนเปิดปิดเอง ลองทั้งตอนยืนใกล้และตอนดึงจากด้านข้าง เธอตรวจช่องไฟกับรอยใหม่ บานไม่เสียดพื้นและสกรูไม่หมุนเปล่า แต่เขายังให้เธอระวังไม่กระแทกในวันนี้

“ถ้ากลับมาตก ฉันมาดูจุดที่ทำให้ ไม่ต้องจ่ายซ้ำเพราะฉันทำไม่อยู่ แต่ถ้ามีของกดจนตู้บิด ต้องดูกันอีกที”

เธอจดเงื่อนไขตามที่เขาบอก ไม่เขียนว่าเขาต้องรับผิดทุกความเสียหายโดยไม่มีวันจบ

ลุงลู่ม้วนผ้ารองเก็บเศษไม้ใส่ถุง ไม่กวาดให้กระจายเข้ามุมงานเครื่องเล็ก เยว่ชิงเปิดกล่องเงิน นับค่าแรงกับวัสดุแยกให้เขาเห็นแล้ววางบนโต๊ะส่วนที่สะอาด

เขายังไม่หยิบทันที

“วันนี้ได้จากงานเรือนใหญ่เมื่อคืนหรือ”

“เป็นเงินของร้านที่แยกไว้จ่ายงานนี้ค่ะ”

เธอไม่ต้องรายงานค่าแรงลูกค้าคนอื่นทั้งหมด แต่เขาอาจกำลังกลัวว่าหากรับเงินไป เธอจะไม่มีพอกินข้าว เยว่ชิงจึงบอกเพิ่มว่าตนกันค่าของและค่าใช้จ่ายประจำไว้แล้ว

“ลุงไม่ต้องลดเพราะเห็นว่าฉันเพิ่งเปิดรับงานใหม่”

“ฉันไม่ได้ตั้งราคาให้ลดตั้งแต่แรก”

คำตอบทำให้ทั้งคู่หัวเราะได้เป็นครั้งแรกของวัน

เขานับเงินแล้วลงชื่อรับในสมุด เธอเขียนวันที่กับรายการงาน ไม่ให้เขาลงชื่อในหน้าว่าง และให้กระดาษอีกใบที่มีรายละเอียดเดียวกันกลับไปด้วย

ลุงลู่ค่อย ๆ พับใบของตนใส่กระเป๋าในเสื้อ

“หนูจะเรียกฉันอีกหรือ ถ้ามีงาน”

“ถ้าเป็นงานไม้ที่ลุงรับไหวค่ะ แต่ขอตกลงเป็นงาน ๆ ไปก่อน ฉันยังมีลูกค้าไม่พอจ้างประจำ”

เธอพูดสิ่งที่ไม่อาจให้ได้เสียตรงนั้น ไม่ใช้คำว่าเป็นคนในครอบครัวแทนค่าแรงที่ร้านยังไม่มี

เขาพยักหน้า “งานเป็นงานก็ดี ใครจะฝากฉันทำอะไรโดยอ้างชื่อหนู ฉันจะมาถามเอง”

เยว่ชิงขอให้เขาเพิ่มอีกข้อ หากพบกระดาษหรือของในช่องตู้ อย่าเคลื่อนย้ายหรือรับเอาไปให้ใคร ให้เรียกเธอมาดู ไม่ใช่เพราะเขาไม่น่าไว้ใจ แต่เพราะเธอต้องรู้ว่าของแต่ละชิ้นเคยอยู่ตรงไหน

ลุงลู่มองตู้ที่เพิ่งซ่อมแล้วตอบว่าเข้าใจ เขาไม่เคยเป็นช่างประจำโรงงานและไม่ได้รู้เรื่องงานเครื่องจักรของพ่อ การรู้จักร้านมาหลายปีไม่ทำให้เขากลายเป็นคนที่ตอบคำถามทั้งหมดได้

ก่อนกลับ เขาชี้โต๊ะใต้หน้าต่าง

“ลิ้นชักนั้นอย่าดึงแรง รางขวาเคยบวมตอนฝนเข้าหน้าต่าง ฉันไสให้เมื่อปีก่อน ของในนั้นฉันไม่เคยจัดเอง”

เยว่ชิงขอบคุณและจดไว้เป็นประวัติการซ่อมของร้าน คำบอกเล่านี้ไม่อธิบายว่าพ่อหนีบใบงานไว้เมื่อใด แต่ช่วยไม่ให้เธอถือว่ารอยบนไม้ทุกรอยคือร่องรอยที่คนร้ายฝากไว้

หลังเขาเดินออก เยว่ชิงมองบรรทัดรับเงินในสมุด

มือของเธอทำให้เงินเข้าร้าน มือของเขาทำให้ตู้ที่ถูกปล่อยค้างกลับมาใช้งานได้ เงินก้อนเดียวจึงไม่ได้หายไปเพราะมีคนอื่นรับมัน มันกลายเป็นงานที่เธอไม่ต้องฝืนทำเองทั้งที่ไม่ชำนาญ

เธอกลับไปที่นาฬิกาข้อมือของลูกค้า โทรศัพท์ไม่มีให้ยกแจ้งทันใจ เธอจึงเขียนกระดาษเสนอรายละเอียดไว้สำหรับเมื่อเขามาตามนัดเย็นนี้ ไม่เริ่มเปลี่ยนของก่อนตกลง

อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอเปิดตู้เพื่อหาสปริงสำหรับเทียบขนาด ช่องที่บานเคยปิดฝืดเลื่อนออกง่ายขึ้น ถุงอะไหล่ผ้าบางหลายใบตั้งอยู่บนชั้นเดิม เธอหยิบทีละใบโดยจดก่อนขยับ

ใบหนึ่งมีเส้นด้ายซีดรัดปากถุง และกระดาษชื่อซ่อนอยู่ใต้รอยพับ

เยว่ชิงเห็นเพียงมุมแรกของตัวอักษรแล้วหยุด ไม่ดึงกระดาษเก่าขึ้นจนขาดเพื่อให้รู้คำตอบเร็วกว่าเดิม

เธอวางถุงลงบนถาดสะอาด

งานที่ได้รับค่าจ้างวันนี้ช่วยให้ร้านเดินต่อ ส่วนสิ่งที่อยู่ในถุงจะต้องรอให้เธออ่านอย่างคนที่ตั้งใจรักษามันไว้ ไม่ใช่คนที่กลัวว่าหากช้าลงหนึ่งลมหายใจ อดีตจะหนีไปอีกครั้ง

กลับสารบัญนิยาย

นิยายและภาพประกอบสร้างขึ้นใหม่ ภาพประกอบสร้างด้วย AI