ตอนที่ 114 — บัญชีความผิดของคนเป็น

สวีเหวินเต๋อไม่ยืนขวางประตูเมื่อเยว่ชิงเข้ามา

เขานั่งบนเก้าอี้สำหรับผู้มารับแจ้งผล มือประสานอยู่เหนือหัวเข่า แฟ้มของตนปิดอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆ ครั้งนี้เขาไม่ได้ถือกระดาษเดินเข้าหานางก่อน แล้วบอกว่าหากยอมลงชื่อทุกอย่างจะง่ายขึ้น

เยว่ชิงหยุดที่จุดซึ่งเจ้าหน้าที่บอกให้รอ

เช้าวันที่ยี่สิบเอ็ดเมษายน พ.ศ. 1981 แม่อยู่บ้านตามที่เลือก นางไม่ได้ถูกพามาที่สำนักงานเพียงเพื่อให้ผู้มีส่วนเห็นน้ำตาของครอบครัวอีกครั้ง

เมื่อถึงเวลาช่วงรับทราบการดำเนินการที่ครอบครัวมีสิทธิ์รับรู้ หลัวถิงจึงเรียกเยว่ชิงเข้าไป

“วันนี้แยกเรื่องงานกับเรื่องเงินตามรายการที่ส่งดำเนินการ” นางอธิบาย “เจ้าไม่ได้เป็นผู้ตัดสินโทษ แต่มีสิทธิ์รู้ว่าส่วนที่กระทบครอบครัวถูกส่งไปทำอะไร และถามว่ามีหลักฐานใดรองรับ”

เยว่ชิงพยักหน้า

นางมองสวีเหวินเต๋อเพียงครู่เดียวแล้วเลือกเก้าอี้ของตน ไม่เดินไปเปิดแฟ้มที่วางข้างเขา

“ข้าต้องการให้ส่วนที่เขาทำตอบตามชื่อเขา” นางบอก “ไม่ให้รวมไปลงว่าพ่อรับรองแล้วจึงเกิดทุกอย่าง”

เหอจวิ้นเฉิงเปิดรายการซึ่งผ่านการตรวจเรื่อง

บรรทัดแรกไม่ได้เป็นชื่อผู้ตาย

เป็นชื่อของผู้จัดทำและใช้ข้อมูลที่เกินขอบเขตงานจริง

รายงานวันที่หกกุมภาพันธ์ พ.ศ. 1978 ถูกวางคู่กับรายการเตรียมและส่งรายงานที่ผู้รักษางานนำออกให้เทียบ

ความรับผิดของสวีเหวินเต๋อไม่ได้เกิดจากเยว่ชิงเดาว่ากระดาษทุกใบต้องเป็นมือเขา บางส่วนมีผู้ทำคนละคน และผู้ตรวจเรื่องแยกส่วนเหล่านั้นไว้

แต่ส่วนที่เขารวบรวมให้ขยายงานผ่านร้านหลินเป็นการรับรองทุกอย่าง มีรายการร่างที่เทียบลายมือและการส่งใช้ได้ เขารับทราบเอกสารต้นทางซึ่งบอกการส่งเทียบกับเงื่อนไขตรวจสภาพ แล้วนำความหมายที่กว้างกว่านั้นไปใช้หลังเกิดเหตุ

“ข้าไม่ได้อยู่หน้าเครื่องวันที่สิบหก” เขาพูด

หลัวถิงรับข้อความให้ลงตรงส่วน

“รายการนี้ไม่ได้กล่าวว่าท่านอยู่หน้าเครื่องทุกขั้น เรากำลังถามส่วนที่ท่านเขียนและส่งใช้”

สวีเหวินเต๋อมองเยว่ชิง

“เจ้าก็เคยถามหาคนที่ทำให้พ่อตาย”

นางรับสายตาเขา

ครั้งหนึ่งคำนี้คงดึงนางกลับไปให้ต้องโต้ว่าเขาคือคนเดียว แล้วเขาจะใช้ข้อที่นางพิสูจน์ไม่ได้หลบจากข้อที่มีหลักฐาน

วันนี้นางวางมือบนตัก

“การที่เจ้าไม่ได้อยู่หน้าเครื่อง ไม่ทำให้ประโยคที่เจ้าส่งใช้ถูกต้อง” นางตอบ “ข้าไม่ขอให้ลงว่าเจ้าทำสิ่งที่คนอื่นทำ แต่ส่วนที่เจ้าทำก็ไม่ควรหายไปด้วย”

เหอจวิ้นเฉิงอ่านคำถามเรื่องที่มาของข้อความต่อ ไม่ให้การรับแจ้งกลายเป็นการทะเลาะของคนที่เคยหมั้นหมาย

ความสัมพันธ์นั้นยุติไปตั้งแต่ปี 1978 ไม่มีเหตุให้สวีเหวินเต๋อใช้คำว่าเพื่อชีวิตของทั้งสองมาครอบหน้าที่ของเยว่ชิงอีก

ส่วนเงินถูกเปิดหลังจากนั้น

เจ้าหน้าที่การเงินที่รับผิดชอบการตรวจรายการนำชุดสำเนาซึ่งออกจากผู้เก็บใบจ่ายมาให้ดูพร้อมใบกำกับ เยว่ชิงไม่เคยมีชุดนี้ตอนเริ่มถามเรื่องยอดสามพัน และไม่ได้รู้ผู้รับเงินจริงเพียงเพราะพบชื่อร้านบนกระดาษฉบับอื่น

วันนี้มีหลักฐานเพิ่ม

ใบจ่ายเงินที่ต้นทางรักษาไว้ระบุการรับเงินจริงในวันที่สิบหกเมษายน พ.ศ. 1978 เวลาเย็นตามรายการจ่าย ผู้ลงรับเงินสามพันหยวนเป็นสวีเหวินเต๋อ

เวลานั้นตรงกับการจ่ายช่วงสิบแปดนาฬิกายี่สิบนาทีซึ่งเคยขัดกับการลงรายการรับไว้ที่ร้านตั้งแต่สิบสี่นาฬิกายี่สิบนาที

ลายมือรับเงินผ่านการตรวจเทียบกับเอกสารงานที่เขารับรองว่าเป็นของตนแล้ว และผู้รักษาใบจ่ายให้คำอธิบายแยกจากการคัดลอกชื่อผู้รับในบัญชีร้าน

เยว่ชิงมองใบกำกับก่อนมองลายมือ

ในหัวนางมีภาพตัวเองเมื่อสามปีก่อน ก้มอ่านตัวเลขเวลาในวันที่ไม่มีใครยอมรับว่าควรตรวจการจ่ายปลายทาง

ความต่างสี่ชั่วโมงเคยดูเหมือนรอยเล็กที่คนอื่นบอกให้นางอย่าจับผิด

วันนี้มันไม่ได้พิสูจน์ทุกสิ่งลำพัง แต่ทำให้ประโยคที่ว่าร้านหลินรับเงินแล้วต้องถูกถามกับหลักฐานจ่ายจริง

“เงินไปถึงร้านหลังจากนั้นหรือไม่คะ” นางถาม

เจ้าหน้าที่อ่านผลเทียบรายการส่งต่อ

ไม่มีใบส่งต่อที่ใช้ยืนยันว่าร้านได้รับตามรายการซึ่งสวีเหวินเต๋อลงไว้ เขาถูกให้แสดงที่มาและปลายทางของเงินที่ตนรับ การบันทึกว่าร้านรับก่อนเวลาจ่ายจริงกับการนำยอดไปเรียกจากครอบครัวจึงเป็นส่วนที่ดำเนินการกับเขา ไม่ใช่ผลักให้เยว่ชิงพิสูจน์การไม่รับด้วยการเปิดชีวิตทุกวันให้คนอื่นตรวจ

“ข้ามีหน้าที่รับแทนในบางรายการ” สวีเหวินเต๋อพูด

“หน้าที่รับแทนต้องมีรายการส่งต่อ” เจ้าหน้าที่ตอบ “ไม่ใช่มีสิทธิ์เขียนผู้รับต่อขึ้นเอง”

เยว่ชิงไม่ได้ยื่นมือขอเงินจากเขาตรงนั้น

ยอดต้องคืนและบัญชีที่ต้องแก้มีผู้รับผิดชอบตามที่ออกหนังสือดำเนินการ หากเขาคืนบางส่วน การรับคืนก็ต้องลงตามเงินจริง ไม่ซื้อความเงียบจากครอบครัวด้วยคำว่าเอาไปแล้วจบกัน

นางถามถึงการเรียกยอดจากร้าน

หลัวถิงแสดงรายการแก้ส่วนที่เคยนำไปใช้กระทบครอบครัว พร้อมให้ถามการส่งถึงผู้รับเดิมต่อจากคำขอเมื่อวานได้ มันไม่ได้เพิ่งเริ่มถูกถามวันนี้ แต่หลักฐานรับเงินจริงที่พบภายหลังทำให้ความรับผิดของผู้ลงรายการชัดขึ้น

เรื่องที่พ่อรู้ยอดล่วงหน้าถูกอ่านในช่วงถัดมา

รายการเตรียมบัญชีปลายปี 1977 มีร่างเบิกและแผนลงยอดผูกกับการตรวจของในปีถัดไป ผู้รักษาชุดเก็บร่างประกอบไว้กับคำขอให้ร้านรับทราบบางส่วน ไม่ใช่ใบรับเงินที่เกิดขึ้นแล้ว

ส่วนจัดเตรียมของสวีเหวินเต๋อเทียบได้จากงานร่างของเขา ข้อความในร่างทำให้ยอดที่ต่อมาถูกใช้เรียกจากร้านมีตัวตนก่อนพ่อเสียชีวิต

เยว่ชิงฟังจนจบ

หนังสือวันที่ยี่สิบธันวาคมที่พ่อเก็บไว้ไม่ได้ต้องอาศัยคนรู้อนาคตมาเตือน เขาเห็นแผนเกี่ยวกับเงินและการลงยอดก่อนที่เงินจะถูกจ่ายจริง

“นี่อธิบายว่าเหตุใดยอดนั้นอยู่ในหนังสือก่อนเกิดเรื่อง” นางพูดช้า ๆ “แต่ไม่ทำให้ร่างกลายเป็นเงินที่พ่อรับแล้ว”

“ถูกต้อง” หลัวถิงตอบ

เยว่ชิงขอสำเนาส่วนที่ครอบครัวใช้แก้เรื่องยอดได้ตามขอบเขต ไม่ขอทุกหน้าของบัญชีการเงินทั้งโรงงาน และไม่เอาหนังสือเก่าของพ่อออกจากตู้แม่มาให้คนในห้องเซ็นย้อนหลัง

เงื่อนหนึ่งคลายลง

พ่อเป็นคนที่เห็นสิ่งผิดปกติจากงานที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่คนที่นางต้องยกขึ้นให้รู้ทุกอย่างล่วงหน้าจึงจะปกป้องชื่อเขาได้

เมื่อนำรายการเรื่องชิวอิงมาอ่าน เยว่ชิงฟังเฉพาะส่วนเกี่ยวกับการใช้ข้อมูลของสวีเหวินเต๋อ

ยอดค่าส่งของสี่หยวนแปดเหมาในสมุดของชิวอิงไม่ได้เป็นใบจ่ายที่ชิวอิงเห็นเอง ข้อความที่เขาบอกให้นางเขียนหลังพ่อเสียถูกเทียบกับคำรับรู้ของผู้เขียนและแหล่งรายการซึ่งเขาอ้าง

ร่างใหม่ที่เขาไปให้ชิวอิงลงชื่อในเดือนมกราคมปีนี้ ซึ่งทำให้ดูเหมือนนางรู้รายละเอียดการจ่ายเองทั้งหมด ถูกส่งพร้อมคำปฏิเสธและบันทึกขอบเขตความรู้ของนางเข้าสู่การตรวจเรื่องแล้ว

เขาไม่อาจใช้ลายมือของคนที่ถูกขอให้เขียนเป็นทางออกจากที่มาของคำบอก

ส่วนความผิดที่ชิวอิงทำเองไม่ได้ถูกยกมารวมให้เขาต้องรับทั้งหมด และไม่ได้ถูกลบเพราะนางยอมให้ข้อมูล

“ข้าจะรับทราบส่วนของนางตามเวลาที่นางได้รับแจ้ง” เยว่ชิงบอก “ไม่ใช้คำของนางเป็นใบยกเว้นให้ทุกเรื่อง”

เหอจวิ้นเฉิงอ่านการดำเนินการที่เกิดขึ้นแล้ว

สวีเหวินเต๋อถูกถอนจากหน้าที่จัดทำและใช้รายการการเงินที่เกี่ยวข้อง ไม่ให้เข้าถึงชุดงานเพื่อเปลี่ยนเอกสารระหว่างการดำเนินการ ต้องส่งมอบรายการและของทางงานตามบัญชี ผู้รับผิดชอบการเงินติดตามยอดคืนและแก้รายการที่เรียกจากผู้รับผิดคน

เรื่องการทำและใช้ข้อมูลเท็จกับเงินที่รับแล้วไม่มีการส่งต่อที่ตรวจได้ถูกส่งให้หน่วยมีอำนาจดำเนินการต่อ พร้อมชุดหลักฐานและรายการรับเรื่อง ไม่ใช่เพียงตั้งใจว่าจะส่งสักวัน

การอ่านนี้ไม่ได้เป็นคำพิพากษาจำคุกที่เหอจวิ้นเฉิงออกเองในห้อง

แต่ก็ไม่ใช่การบอกให้เยว่ชิงกลับไปคุยกับสวีเหวินเต๋อเป็นการส่วนตัวแล้วตกลงให้เงียบ

เขารับหนังสือของตน อ่านข้อที่มีสิทธิ์โต้ตามหลักฐาน และลงรายการรับแจ้ง เจ้าหน้าที่เก็บต้นฉบับทางงานไว้ในเส้นทางของมัน

ไม่มีใครบังคับให้เยว่ชิงลงชื่อว่าเห็นใจแล้วไม่ติดใจ

ช่วงของเฉียวหงจัดแยกตามหน้าที่

เมื่อเขามาถึง เขายังใส่เสื้อสีเข้มตัวเรียบเหมือนคนที่เคยอธิบายว่ารู้จักงานโรงงานมานานกว่านาง

วันนี้ความนานของงานไม่ใช่เหตุยกเลิกคำถามว่ารับของชนิดใด และทำรายการอย่างไร

คำอธิบายเริ่มจากรายการอนุมัติชนิดวัสดุ ชุดที่จัดจริง ใบแนบซึ่งเก็บคนละแห่ง และส่วนประสานส่งผ่านที่เขารับรองลายมือของตนไว้แล้ว

ผู้ตรวจเทียบไม่ลงว่าเขาเป็นผู้สั่งเปลี่ยนของทุกครั้งเพียงเพราะเขาดูแลงานจัดซื้อ แต่ส่วนที่เขารู้ความต่างของวัสดุแล้วใช้ถ้อยคำตามราคาเดิมให้รายการผ่าน ถูกระบุพร้อมหลักฐานต้นทางและคำตอบของเขา

“ถ้ารอทุกอย่าง งานก็ไม่ออก” เฉียวหงพูด

เยว่ชิงนึกถึงน้ำในหม้อที่แม่รอให้เดือด และฝ่ามือของเซี่ยหมิงอันที่หยุดน้ำหนักก่อนลงถึงแท่น

“แล้วคนที่รับงานไปมีสิทธิ์รู้ว่าอะไรยังไม่พร้อมหรือไม่คะ” นางถาม

เฉียวหงมองหน้าผู้ตรวจเรื่องแทนตอบนางทันที

เหอจวิ้นเฉิงอ่านหน้าที่การส่งเงื่อนไขและการบอกความต่างตามรายการ ไม่ปล่อยให้คำถามถูกเปลี่ยนไปเป็นว่าเยว่ชิงไม่เข้าใจความลำบากของคนทำงาน

ความรับผิดของเฉียวหงจึงอยู่ที่ส่วนจัดของ ปิดความต่าง และประสานให้ชุดงานผ่านโดยไม่รักษาข้อจำกัดให้ผู้รับใช้ตรวจได้ ไม่ได้อยู่ที่การสมมุติว่าเขายืนข้างเครื่องในทุกนาทีของวันที่สิบหก

ส่วนคำขอของหม่า จื้อเฉิงกับผู้รับงานและผู้ให้เดินต่อถูกดำเนินการแยกตามคำสั่งและงานของตน ไม่มีใครใช้การที่รายชื่อเพิ่มขึ้นเป็นเหตุให้ความผิดของแต่ละคนลดลงจนไม่เหลือผู้ต้องตอบ

เฉียวหงรับหนังสือถอนจากหน้าที่จัดซื้อและควบคุมเอกสารในส่วนที่เกี่ยวข้อง ส่งมอบของทางงานตามรายการ รวมถึงตรางานที่เขาใช้ในหน้าที่ให้ผู้รับรักษา

เขาวางตราลงในถาด ไม่ใช่ประทับลงบนกระดาษอีกฉบับเพื่อแก้ชื่อผู้รับผิดตามใจ

ผู้รับตรวจของและลงรับทีละรายการ ตราที่คืนไม่ได้เป็นกล่องของพ่อ ไม่ใช่กุญแจห้องของเยว่ชิง และไม่ถูกยกให้ครอบครัวนำกลับไปเป็นรางวัล

เยว่ชิงถามเรื่องเงินต่างจากวัสดุอีกครั้ง

คำตอบแยกส่วนที่ตรวจได้ว่าเขาปิดความต่างของของจริง ออกจากส่วนที่ยังต้องตามผู้รับเงินและราคาจ่ายจริงของแต่ละรายการ

วันนี้นางไม่ยอมให้คำว่ารับผิดแล้วทำให้ยอดซึ่งต้องติดตามหายไป แต่ก็ไม่เติมยอดติดสินบนที่ยังไม่มีใบจ่ายรองรับลงในบันทึกตนเพื่อให้เรื่องฟังร้ายแรงขึ้น

เฉียวหงฟังข้อที่ส่งดำเนินการต่อหน่วยมีอำนาจและลงรับหนังสือของตน

ก่อนออกจากห้อง เขาพูดกับเยว่ชิงว่า

“เจ้ารู้ไหมว่าคนทำงานด้วยกันจะมองกันอย่างไรหลังจากนี้”

นางมองเขา

คำคล้ายกันเคยทำให้ถานเส้าหรงยืนลังเลนอกประตู เพราะกลัวครอบครัวต้องรับผลจากสิ่งที่ตนบอก

เยว่ชิงไม่ตอบด้วยการขอให้ทุกคนเลิกกลัวทันที

“คนที่บอกความจริงในส่วนที่รู้ไม่ควรถูกใช้เป็นที่ลงความผิดของคนที่ทำ” นางพูด “ถ้ามีใครเอาการดำเนินการวันนี้ไปกล่าวโทษเขา ก็ต้องแก้ตามส่วนเช่นกัน”

เฉียวหงไม่ตอบ

นางไม่ได้เดินตามไปถามถึงบ้าน เขาต้องตอบช่องทางที่รับหนังสือไป ไม่ใช่ให้ผู้หญิงคนหนึ่งเฝ้าประตูทุกวันเพื่อรักษาคำถามไว้

ตอนรับสำเนารายการที่ครอบครัวใช้ติดตามได้ เยว่ชิงตรวจจำนวนกับใบกำกับอีกครั้ง

นางขอให้บันทึกสิ่งซึ่งส่งดำเนินการจริง วันรับของปลายทาง และส่วนที่ยังติดตามคืนเงิน ไม่เอาคำรับว่าจะคืนแทนยอดที่ได้รับแล้ว

หลัวถิงอ่านรายการกลับให้ฟัง

สิ่งที่เกิดขึ้นในห้องวันนี้มีชื่อผู้รับแจ้งและที่มาหลักฐานของแต่ละข้อ แต่ไม่มีประโยคว่าครอบครัวหลินได้รับการชดเชยครบแล้ว

เยว่ชิงลงรับชุดของตนตามนั้น

บ่ายเมื่อออกจากสำนักงาน ฝนเพิ่งหยุด พื้นขั้นบันไดยังมีรอยน้ำ นางจับราวเบา ๆ แล้วก้าวลงทีละขั้น กระเป๋ามีเพียงสำเนาที่ได้รับตามขอบเขต ไม่มีต้นฉบับของโรงงานซ่อนอยู่กับของส่วนตัว

นางกลับบ้านก่อนแม่ตื่นจากการพัก

เมื่อแม่ออกมา เยว่ชิงเล่าว่าส่วนเกี่ยวกับชื่อพ่อกับยอดที่เคยลงร้านถูกแก้และมีการดำเนินการต่อผู้รับผิดอย่างไร โดยไม่อ่านข้อมูลส่วนตัวที่ไม่อยู่ในชุดอนุญาตให้ฟังทั้งหมด

“เขาไม่ได้มาขอให้แม่รับคำขอโทษส่วนตัวแทนเรื่องอื่นค่ะ” นางบอก

แม่พยักหน้า

“แล้วลูกต้องไปอีกไหม”

“ยังมีเรื่องชิวอิงตามนัดที่นางได้รับแจ้ง ข้าจะถามเวลาที่ทำได้ในวันลา หากส่วนไหนต่อหลังข้ากลับหน่วย ต้องใช้ช่องทางรับหนังสือ ไม่อยู่ต่อเองค่ะ”

แม่เลื่อนถ้วยน้ำมาใกล้

เยว่ชิงรับเมื่อแม่ปล่อยมือแล้ว

ความโกรธไม่ได้หมดไปหลังได้เห็นสวีเหวินเต๋อนั่งในเก้าอี้ที่ลุกหนีคำถามไม่ได้ด้วยประโยคเดิม หรือเห็นเฉียวหงวางตรางานคืน

แต่มันไม่จำเป็นต้องทำงานแทนทุกบัญชีอีกแล้ว

มีรายการเงินที่ตามผู้รับได้ มีงานที่บอกผู้มีหน้าที่ได้ มีคำซึ่งต้องถูกแก้ และมีต้นฉบับที่ไม่ถูกทำลายเพียงเพื่อให้คนดูรู้สึกว่าสิ่งเก่าจบลง

เยว่ชิงเปิดสมุดจดสิ่งที่รับทราบจริงในวันนี้

ใต้ชื่อของคนเป็นแต่ละคน นางเขียนเฉพาะข้อที่มีหลักฐานกับการดำเนินการที่เกิดขึ้น

ไม่มีชื่อพ่ออยู่ท้ายบรรทัดเพื่อรับผิดแทนพวกเขาอีก

กลับสารบัญนิยาย

นิยายและภาพประกอบสร้างขึ้นใหม่ ภาพประกอบสร้างด้วย AI