ตอนที่ 84 — เอกสารที่กลับมาทำร้าย

เถียนอวี้หลานนำซองจากส่วนรับเรื่องการค้าของตลาดมาให้เยว่ชิงในเช้าวันที่ยี่สิบสองมีนาคม

ซองจ่าถึงนาง มีหนังสือขอคำชี้แจงเกี่ยวกับงานซ่อมและสำเนาเอกสารที่ผู้ร้องแนบมา เถียนอวี้หลานลงรับไว้เมื่อคนส่งมาถึงก่อนช่างมา ไม่ได้เปิดอ่านแทน

“ข้ารับซองไว้ให้เท่านั้น” นางบอก “ถ้าต้องตอบเรื่องใช้โต๊ะ ข้ามีสมุดเวลาของข้า ส่วนเรื่องงานของเจ้า เจ้าต้องอ่านเอง”

เยว่ชิงขอบคุณแล้วตรวจชื่อผู้รับกับวันที่ส่ง

ข้อความในหนังสือกล่าวว่ามีการร้องเรื่องการนำของแทนไปจำหน่ายโดยอ้างช่างรับรองมาตรฐาน ขอให้นางอธิบายงานที่เกี่ยวข้องและที่มาของใบรับรองซึ่งมีชื่อของนาง

ด้านล่างระบุว่าผู้รับเรื่องยังต้องตรวจข้อเท็จจริง ไม่ใช่ผลวินิจฉัยว่านางทำผิดแล้ว

นางอ่านบรรทัดนั้นซ้ำ ก่อนดูสิ่งที่แนบ

ในสำเนามีชื่อช่างเป็นหลินเยว่ชิง มีวันที่คืนงานสิบห้ามีนาคม และมีส่วนของข้อความผลการตรวจที่นางจำได้

นิ้วของนางหยุดอยู่ตรงลายมือ

มันไม่ใช่กระดาษของคนที่ไม่เกี่ยวกับนางเลย

แต่ส่วนหัวซึ่งแยกนาฬิกาปลุกสองเรือนกับรอยจำไม่อยู่ในภาพสำเนา ด้านที่อธิบายขอบเขตงานก็ไม่ถูกแนบมา

เหลือช่องผลซึ่งกล่าวถึงการจัดระยะ ตรวจการทำงานของชิ้นส่วน และทดลองหลังซ่อม ข้างข้อความนั้นเป็นชื่อของนาง

เมื่อวางอยู่ใต้คำร้องว่าช่างรับรองของแทนได้มาตรฐาน กระดาษที่นางเขียนเองดูราวกับกำลังตอบคำถามซึ่งนางไม่เคยรับตรวจ

เยว่ชิงเกือบพูดทันทีว่าสำเนานี้ปลอม

แต่คำที่ถูกต้องกว่านั้นยังต้องเทียบกับคู่ฉบับของตน

นางเก็บซองไว้กับสิ่งแนบโดยไม่เขียนทับ ไม่ฉีกส่วนที่ทำให้โกรธ และไม่ให้คนที่ยืนรอฝากงานอ่านข้อร้องทั้งหมดจากเหนือไหล่

นางบอกเถียนอวี้หลานว่าต้องขอชี้แจงตามหนังสือ และขอให้ช่วยแจ้งหยวนเต๋อไหลว่าต้องการพบเขาในช่วงใช้โต๊ะวันที่ยี่สิบเก้า พร้อมใบงานคู่ฉบับซึ่งเขาได้รับ

“จะให้ข้าบอกว่าเขาถูกร้องด้วยหรือไม่” เถียนอวี้หลานถาม

“ข้ายังไม่ทราบว่าเขาถูกแจ้งอะไร ขอเพียงให้เขานำใบของตนมาเทียบ ข้าไม่อยากให้ข้อความที่เรายังไม่ได้รับกลายเป็นข่าวเพิ่ม”

เถียนอวี้หลานพยักหน้า

นาฬิกาของลูกค้าที่นัดไว้ในวันนี้ยังอยู่บนโต๊ะ เยว่ชิงเก็บเอกสารใหม่ลงห่อแยก แล้วดูงานตามขอบเขตที่นัดไว้ เฉพาะงานซึ่งมีเจ้าของมาด้วยและยังทำได้ในเวลาที่เหลือ

นางไม่รับงานเพิ่มเพื่อพิสูจน์ว่าตนไม่กลัว และไม่ส่งของเดิมออกไปโดยข้ามการตรวจเพราะอยากรีบกลับไปอ่านหนังสือร้องเรียน

เมื่อลูกค้าถามว่าสัปดาห์หน้าจะมาเมื่อใด นางตอบตามช่วงที่ตกลงไว้ โดยบอกว่าถ้ามีการเปลี่ยนเวลา จะแจ้งก่อนรับของใหม่

ในใจนางเริ่มคำนวณว่าหากโต๊ะใช้ไม่ได้ จะนำของที่ยังต้องคืนไปให้เจ้าของอย่างไร

คำคำนวณนั้นยังไม่ใช่คำสั่งให้เลิกทำงาน

คืนนั้น เยว่ชิงเปิดสมุดซึ่งเก็บใบงานของช่าง

ใบรับวันที่แปดมีนาคมระบุหยวนเต๋อไหล นาฬิกาปลุกกลไกสองเรือน เรือนขอบถลอกด้านขวากับเรือนฝาครอบบุบ วันที่นัดคืนคือสิบห้า ส่วนผลซึ่งเขียนหลังทำเสร็จลงวันที่คืนจริง

นางวางสำเนาที่แนบคำร้องด้านหนึ่ง แล้วคลี่คู่ฉบับของตนอีกด้าน

รอยวางช่องผลกับลำดับบรรทัดตรงกัน คำบางคำเป็นสิ่งที่นางเขียนจริง ส่วนที่ถูกนำมาแสดงเริ่มต่ำกว่าหัวรายการและจบก่อนข้อความต่ออีกด้าน

เยว่ชิงจดความต่างบนกระดาษใหม่ ไม่ลากเส้นใส่สำเนาของผู้ร้องจนผู้อื่นอ่านสภาพที่ได้รับครั้งแรกไม่ได้

นางยืนยันส่วนของลายมือกับงานของตนได้ แต่ยังยืนยันไม่ได้ว่าใครเป็นผู้เลือกคัดช่วงนี้ ผู้ร้องได้รับจากไหน และก่อนถึงมือผู้รับเรื่องมีคำอธิบายอื่นประกบอยู่หรือไม่

การเห็นสำเนาถูกตัดขอบเขตไม่ได้ทำให้คำถามเหล่านั้นมีคำตอบทันที

นางพลิกด้านหลังของใบงานตน

ข้อความว่าข้อตกลงครอบคลุมนาฬิกาปลุกสองเรือน สิ่งที่ไม่รับตรวจ และของที่ยังไม่ได้ส่งมา ยังอยู่ครบ ไม่มีข้อความว่าตรวจความแข็งของโลหะหรือรับรองอะไหล่เครื่องจักรโรงงาน

เมื่ออ่านเทียบ เยว่ชิงเห็นชัดว่าต้องอธิบายอะไร

นางไม่ควรปฏิเสธว่ากระดาษส่วนนี้เกี่ยวกับตน เพราะเกี่ยวจริง

นางต้องปฏิเสธการใช้ส่วนนี้รับรองขอบเขตที่ไม่ได้อยู่ในงานจริง

ความต่างนั้นทำให้ร่างคำตอบสั้นลงกว่าความโกรธของนางมาก

วันอาทิตย์ นางคัดใบงานครบสองด้าน เตรียมสำเนาใบรับของ วันที่คืน และบันทึกผลแยกแต่ละเรือน พร้อมรายการสิ่งแนบ ไม่ดึงห่อเรื่องพ่อมาปนเพื่อแสดงว่าตนเคยถูกคนอื่นใส่ร้ายมาแล้ว

สิ่งที่เกิดกับพ่อทำให้นางระวังเรื่องขอบเขต แต่ไม่ใช่หลักฐานแทนงานวันที่แปดกับสิบห้ามีนาคมของตน

นางยังคิดถึงเฉียวหง

ข้อเสนอให้หยุดคำขอเดิมเพิ่งถูกปฏิเสธไปไม่นาน คนที่มาพูดถึงความกลัวอย่างเหวินเต๋อก็รู้ว่ารายได้กับชื่อเสียงทำให้นางกังวลเพียงใด

ถึงอย่างนั้น นางไม่เห็นมือของคนใดคัดกระดาษนี้ ไม่เห็นคนใดส่งคำร้อง และยังไม่รู้ว่าผู้ขายให้ใครดูใบของตน

เยว่ชิงเขียนชื่อทั้งสองไว้ในบันทึกเรื่องที่ต้องไม่ด่วนสรุป ไม่เขียนลงคำชี้แจงว่าเป็นผู้จัดทำสำเนาปลอม

วันที่ยี่สิบสี่ นางไปยื่นหนังสือตามช่วงเวลารับเรื่องที่นัดให้เข้ากับงานประจำของตนไว้

นางตรวจว่าที่รับเรื่องตรงกับผู้ส่งหนังสือ แล้วขอให้ลงรับรายการสิ่งแนบว่ามีใบงานครบสองด้าน ไม่ใช่เพียงรับซองหนึ่งซอง

เจ้าหน้าที่อ่านรายการก่อนรับ

“ส่วนที่แนบคำร้องเป็นลายมือเจ้าหรือไม่”

“เป็นส่วนหนึ่งของใบงานข้าเกี่ยวกับนาฬิกาปลุกสองเรือน” นางตอบ “ข้าขอให้บันทึกทั้งคำตอบ ไม่ให้เหลือเพียงว่าข้ายอมรับใบรับรองในคำร้อง”

เจ้าหน้าที่เงยหน้า ก่อนเขียนข้อความให้ครบตามที่นางกล่าว

นางอ่านแล้วจึงลงรับสำเนาบันทึกการยื่น ไม่ลงยืนยันข้อกล่าวหาว่ารับรองของแทนทั้งหมด

“ผู้ร้องบอกว่าคนขายใช้ใบช่างรับรองของ” เจ้าหน้าที่กล่าว

“ข้าขอทราบว่าเป็นของชิ้นใด คำที่ผู้ขายใช้คืออะไร และผู้ร้องเห็นใบครบหรือไม่ ของสองเรือนซึ่งข้าทำมีรอยจำอยู่ในใบรับ ถ้าชิ้นที่กล่าวถึงต่างจากนั้น ต้องแยกให้ได้ก่อน”

“ต้องถามผู้เกี่ยวข้องต่อ”

“ข้าจะนำสิ่งที่ข้ามีมาให้ตรวจ ส่วนสิ่งที่ข้าไม่เห็น ขอให้ถามจากคนที่เห็นจริง”

เยว่ชิงขอสำเนาข้อร้องในส่วนที่เกี่ยวกับตนและขอให้ตามเอกสารต้นทางครบด้าน ผู้รับเรื่องแจ้งว่าต้องจัดส่วนที่เปิดให้ได้ก่อน นางจึงยังไม่ได้ชื่อผู้ร้องกับคำเล่าทั้งหมดในวันนั้น

นางเก็บใบรับเอกสารแล้วกลับไปทำงานตามเวลา ไม่ถือว่าเพียงเจ้าหน้าที่รับคู่ฉบับครบแล้วเรื่องได้จบลง

ระหว่างสัปดาห์ เยว่ชิงจัดรายการของที่ยังอยู่ในมือให้ตรงกับเจ้าของ

ของหยวนเต๋อไหลสองเรือนคืนไปแล้ว ไม่ถูกนำกลับมาใส่ในรายการเก็บของเพียงเพราะกำลังมีเรื่อง สิ่งที่อยู่ในห่อเอกสารเป็นใบงาน ไม่ใช่นาฬิกาซึ่งนางยังครอบครอง

เงินค่าซ่อมที่เขาจ่ายเป็นเงินตามงานเดิม ไม่มีเงินก้อนใหม่สำหรับให้เปลี่ยนข้อความผล

นางเขียนจดหมายถึงแม่ บอกว่ามีคำร้องเกี่ยวกับขอบเขตใบงานตลาดและตนยื่นคู่ฉบับครบแล้ว เรื่องยังอยู่ระหว่างตรวจ ไม่ได้บอกว่าเรื่องเล็กจนไม่มีอะไรต้องห่วง และไม่ได้บอกว่าร้านชิงเหอถูกปิดไปด้วย

ร้านที่เกี่ยวกับงานครั้งนี้คือโต๊ะรับงานส่วนตัวในหลานโจว

ของเก่าและต้นฉบับครอบครัวในตู้ของแม่ไม่จำเป็นต้องส่งมา เพราะไม่มีส่วนยืนยันว่าเดือนมีนาคมนี้ลูกซ่อมอะไรให้หยวนเต๋อไหล

วันที่ยี่สิบเก้า ผู้ขายมาพร้อมใบงานของตน

หยวนเต๋อไหลไม่ได้เอานาฬิกาสองเรือนมาด้วย ของอยู่ในทางจำหน่ายของเขาหลังรับคืนแล้ว เขานำเพียงกระดาษครบตามที่เถียนอวี้หลานแจ้ง

ใบคู่ฉบับยังมีหัวรายการกับข้อความด้านหลัง

เยว่ชิงให้เขาดูสำเนาบางส่วนที่ตนได้รับ แล้วถามว่าเคยให้ใครคัดใบงานนี้หรือไม่

เขาขมวดคิ้ว

“มีคนขอดูหลังข้ารับของกลับ เขาบอกว่าเป็นผู้ติดต่อของคนสนใจซื้อ อยากทราบว่าช่างทำอะไร ข้าให้ดูทั้งใบ”

“วันไหน”

“วันที่สิบเจ็ด ข้าจำได้เพราะเพิ่งจัดของสองเรือนขึ้นแผงได้สองวัน”

“เขาคัดต่อหน้าเจ้าหรือ”

หยวนเต๋อไหลตอบว่าอีกฝ่ายขอคัดข้อความผลไปให้ผู้ซื้อดู เขายอมให้ใช้กระดาษของเขาเป็นต้นทาง แต่ไม่ได้เก็บคู่ของสิ่งที่อีกฝ่ายคัด และไม่ได้เห็นสำเนาที่แนบคำร้องนี้ก่อนวันนี้

“ข้าไม่ทราบว่าเขาเอาไปตัดส่วนไหนทีหลัง” เขาพูด “ข้ารู้เพียงว่าตอนให้ดู ใบอยู่ครบ”

เยว่ชิงถามชื่อกับช่องทางติดต่อของผู้ขอคัด

ผู้ขายจำชื่อชัดไม่ได้และไม่มีที่อยู่ของอีกฝ่าย นางไม่ได้ยื่นชื่อเหวินเต๋อหรือเฉียวหงให้เลือก ไม่บอกว่าถ้าจำไม่ได้เท่ากับช่วยคนผิด

“เจ้าจดตามที่ข้าบอกได้” เขากล่าว “แต่ข้ารับรองไม่ได้ว่าเขาเป็นผู้ติดต่อของผู้ซื้อจริง ข้าเพียงฟังเขาบอกเช่นนั้น”

เยว่ชิงจดคำแยกไว้ อ่านกลับให้เขาฟัง แล้วถามว่ายอมให้ส่งข้อมูลเฉพาะส่วนนี้กับสำเนาใบงานครบไปยังผู้รับเรื่องหรือไม่

เขายอม และตรวจคำบันทึกก่อนลงชื่อเฉพาะส่วนที่ยืนยันว่าเป็นสิ่งที่ตนเล่าในวันนี้

ลายเซ็นของเขาไม่ได้ทำให้ชื่อผู้ขอคัดซึ่งจำไม่ได้ปรากฏขึ้นมา ไม่ทำให้เขาเห็นมือที่คัดสำเนาในช่วงที่ไม่ได้อยู่ด้วย และไม่ได้พิสูจน์ว่าตัวนาฬิกาทุกเรือนของเขาไม่มีปัญหา

เยว่ชิงขอคัดสองด้านของใบเขาโดยได้รับอนุญาต แล้วคืนต้นฉบับของผู้ขายให้ทันที

กระดาษสองชุดที่แยกเก็บกันมาตรงขอบเขตงาน

ส่วนกระดาษที่แนบคำร้องกลับไม่มีส่วนซึ่งกำหนดขอบเขตนั้น

ความต่างนี้ควรอยู่ในสิ่งที่ผู้รับเรื่องได้ตรวจ ไม่ใช่อยู่เพียงในคำที่นางเถียงข้างโต๊ะ

วันจันทร์ที่สามสิบเอ็ด หนังสือตอบมาถึง

ผู้รับเรื่องแจ้งว่าคำชี้แจงกับสิ่งแนบลงรับแล้ว จะตรวจรายการงาน อุปกรณ์ที่ใช้ และของซึ่งรับไว้ในช่วงเกี่ยวข้อง โดยนัดตรวจโต๊ะรับงานกับรายการที่เก็บในเช้าวันที่ห้าเมษายน

ในช่วงตรวจจะให้งดบริการรับของใหม่ที่โต๊ะชั่วคราว และจะลงรายการของที่ตรวจตามขั้นตอนก่อนแจ้งผล

เยว่ชิงอ่านวันนัดอยู่สองครั้ง

นางไม่ได้หายกลัวเพราะมีคู่ฉบับครบ การที่โต๊ะหยุดใช้แม้เพียงช่วงหนึ่งก็มีลูกค้าที่ต้องแจ้ง มีค่าใช้จ่ายที่ยังเกิด และมีคนซึ่งอาจเห็นเพียงว่าช่างถูกตรวจแล้วเดินไปหาแผงอื่น

นางวางหนังสือไว้ข้างใบรับคำชี้แจง แล้วร่างข้อความแจ้งวันกับวิธีติดต่อเจ้าของของที่มีนัด ไม่ใช้คำว่าชนะเรื่องแล้วเพื่อให้ลูกค้าสบายใจ

นางเตรียมสมุดรายการตามลำดับ เลือกสำเนาซึ่งจำเป็น และเก็บต้นฉบับของตนให้พร้อมแสดงโดยไม่เปลี่ยนข้อความย้อนหลัง

สิ่งที่ต้องแสดงในวันที่ห้าไม่ใช่ความมั่นใจว่านางเป็นคนดี

เป็นสิ่งที่รับมา สิ่งที่ทำ สิ่งที่คืนไป กับขอบเขตที่คนอื่นกำลังอ่านข้าม

เยว่ชิงปิดห่อคู่ฉบับแล้ววางไว้บนโต๊ะ

ชื่อของนางถูกส่งกลับมาในกระดาษที่ดูเหมือนคุ้นเคย แต่เล่าเรื่องอีกอย่างหนึ่ง

คราวนี้นางจะพาเรื่องกลับไปหางานจริงทีละส่วน และให้คนที่มีหน้าที่ตรวจได้เห็นส่วนที่ถูกทิ้งไว้ด้วย

กลับสารบัญนิยาย

นิยายและภาพประกอบสร้างขึ้นใหม่ ภาพประกอบสร้างด้วย AI