ตอนที่ 88 — วันที่จิ้งโจวไม่มารับ

เยว่ชิงได้รับหนังสือนัดจากผู้รับเรื่องในวันที่ยี่สิบเจ็ดพฤษภาคม

ครั้งนี้ให้มารับคำแจ้งเกี่ยวกับการตรวจงานตลาด พร้อมตรวจรายการสำเนาที่จะคืนให้ นางอ่านวันและช่วงรับเรื่องสองครั้ง แล้วเทียบกับตารางหน้าที่ของตนก่อนตอบนัด

วันเสาร์ที่สามสิบเอ็ด ช่วงบ่ายที่ระบุไว้เป็นเวลาที่นางจัดไปได้ ไม่มีงานซึ่งรับไว้แล้วต้องทิ้งให้ผู้อื่นทำแทนเพราะอยากรู้ผลเร็วขึ้น

เยว่ชิงเตรียมแฟ้มของตนตั้งแต่คืนก่อนหน้า

คำบอกเล่าของลูกค้าแต่ละชุดยังอยู่กับรายการสิ่งแนบ ข้อมูลติดต่อส่วนที่เจ้าของจำกัดไว้เก็บแยก ไม่ย้ายมาวางหน้าห่อให้คนข้างทางอ่านได้ง่าย นางจะขนกลับเพียงสำเนาที่คืนตามรายการ ไม่ใช้คำว่ามีเอกสารของตนอยู่ในสำนักงานเป็นสิทธิหยิบทุกแฟ้มที่เกี่ยวข้องออกมา

ตอนคุยกับจิ้งโจวในเย็นวันที่ยี่สิบแปด เขาถามว่าจะกลับทางใด

“ถ้าไม่มีเรื่องให้ตรวจรายการเพิ่ม ข้าคงออกก่อนเย็น” นางตอบ “ห่อสำเนาหนักขึ้นนิดหนึ่ง แต่ไม่ใช่ของลูกค้าแล้ว”

“ข้ามีช่วงว่างหลังงานที่หน่วย ถ้าทัน จะไปพบหน้าอาคารตามเวลาที่ตกลง เดินกลับไปจุดรถด้วยกันได้”

เยว่ชิงคิดถึงทางจากสำนักงานถึงจุดขึ้นรถ ก่อนพยักหน้า

นางอยากให้เขามา

การที่นางไปเองได้ไม่ได้ทำให้การมีคนที่อยากพบเดินข้างกันไม่มีความหมาย

ทั้งสองตกลงเวลารอและจุดที่จะฝากข่าวหากแผนเปลี่ยน จิ้งโจวไม่ได้บอกว่าถ้ามีเรื่องที่หน่วยก็จะทิ้งทุกอย่างมา ส่วนนางไม่ได้บอกให้เขาเดาว่าถ้านางเสร็จช้าจะนั่งอยู่หน้าประตูจนเขาตามหา

เป็นนัดธรรมดาซึ่งมีทางแจ้งกันไว้ด้วย

วันเสาร์ ฝนปรอยลงตั้งแต่ช่วงที่เยว่ชิงออกจากห้องเช่า

นางสวมเสื้อคลุมของตน เอาแฟ้มใส่ห่อผ้าก่อนปิดกระเป๋า ไม่เอาหนังสือเรื่องพ่อทั้งหมดติดมาด้วย ความจริงที่ยังรอคำตอบในชิงเหอไม่ได้เปลี่ยนคำแจ้งโต๊ะตลาดของหลานโจวให้เป็นวันตัดสินทุกเรื่องในชีวิต

ก่อนเข้าสำนักงาน นางแวะจุดรับฝากข่าวตามที่ตกลงกัน

ผู้ดูแลมีข้อความจากจิ้งโจว

หน่วยของเขาต้องตรวจส่วนยึดที่พบปัญหาและส่งมอบสภาพก่อนเลิกงาน เขายังออกมาตามนัดไม่ได้ จึงแจ้งให้ทราบ ไม่ให้นางรอหน้าอาคารโดยคิดว่าเขากำลังเดินมา หากนางยังต้องกลับตามเวลาเดิมให้ใช้ทางที่เตรียมไว้ แล้วนัดคุยกันใหม่เมื่อจัดเวลาได้

ผู้ดูแลบอกเวลาที่ข่าวมาถึงไว้ เยว่ชิงถามเฉพาะส่วนที่ต้องรู้เพื่อเปลี่ยนแผน ไม่ให้คนรับฝากเล่ารายละเอียดงานภายในของเขาซึ่งไม่ได้อยู่ในข้อความ

นางเก็บข่าวลงช่องส่วนตัวในกระเป๋า

จังหวะแรก ใจนางตกลงเหมือนก้าวพลาดตรงขั้นที่คิดว่ามีพื้นอยู่

ในชีวิตก่อน นางเคยนั่งรอคำว่ามีธุระจากเหวินเต๋อโดยไม่รู้ว่าเมื่อใดจะกลับมา เคยเปลี่ยนวันทั้งวันให้เป็นเวลาที่ผู้อื่นจะเลือกใช้ และเรียกการรอนั้นว่าตนไม่มีทางอื่น

ความทรงจำทำให้คำว่ามาไม่ได้เจ็บเร็วกว่าที่เยว่ชิงตั้งใจ

แต่นางยังยืนอยู่ที่จุดรับฝากข่าวในหลานโจว จิ้งโจวแจ้งแผนที่เปลี่ยนมาแล้ว เหตุที่เขายังอยู่หน่วยเป็นเรื่องของหน้าที่เขา ไม่ใช่หลักฐานว่าทุกสิ่งในอดีตกลับมารออยู่ตรงประตูเดียวกัน

นางพับข้อความอีกครั้ง แล้วบอกผู้ดูแลว่ารับข่าวแล้ว จะกลับตามแผนของตน

ก่อนเข้าอาคาร นางตรวจว่าค่าเดินทางพอ กระเป๋าปิดสนิท และจุดขึ้นรถที่เลือกอยู่ทางใด

ความกลัวไม่ได้หายทันที

แต่มันไม่ต้องเป็นคนกำหนดว่านางจะทำอะไรต่อทุกขั้น

เจ้าหน้าที่ให้เยว่ชิงดูคำแจ้งพร้อมรายการเอกสาร

ผลการตรวจส่วนที่เกี่ยวกับงานของนางแยกใบงานนาฬิกาปลุกสองเรือนออกจากข้อความรับรองโลหะหรือชิ้นส่วนทั้งหมดที่ถูกกล่าวอ้าง สำเนาซึ่งแนบคำร้องขาดส่วนกำหนดงาน การใช้ข้อความนั้นเป็นคำรับรองสิ่งอื่นจึงไม่มีขอบเขตรองรับจากใบเต็มที่ตรวจ

เจ้าหน้าที่ไม่ได้เขียนว่าการที่คำร้องมีสำเนาบางส่วนพิสูจน์ได้ว่าใครเป็นคนตัด หรือว่าผู้ขายไม่เคยใช้คำกว้างเกินไปในทุกการขาย

เยว่ชิงอ่านขอบเขตผลให้ครบก่อนอ่านบรรทัดที่ตนรอ

การงดรับงานใหม่จากการตรวจชุดนี้ไม่ต้องคงไว้ต่อ นางกลับไปรับงานตามความสามารถและขอบเขตที่แจ้งได้ แต่ต้องใช้รายการรับส่งและขั้นงานให้ชัด ส่วนการตรวจข้อกล่าวอ้างทางผู้ร้องกับการนำเอกสารไปใช้จะดำเนินตามข้อมูลที่ยังต้องตรวจ ไม่เอางานตลาดของนางเป็นคำรับรองการจำหน่ายของทุกคน

นางวางนิ้วไว้ใต้บรรทัดหนึ่ง ไม่ได้รีบลงชื่อแล้วกลับ

“ขอสำเนาที่บอกขอบเขตผลและเงื่อนไขนี้ครบค่ะ ไม่ใช่เฉพาะส่วนที่ให้เปิดรับได้”

เจ้าหน้าที่เตรียมให้

คำว่าเปิดรับได้ทำให้เยว่ชิงโล่งจนอยากอ่านซ้ำ แต่หน้าเดียวกันยังบอกสิ่งที่ต้องทำต่อ การที่นางพบช่องเขียนกว้างในสมุดของตนเมื่อวันที่ห้าไม่ถูกลบออกด้วยผลวันนี้

นางต้องแยกขั้นตรวจอาการ ตกลงซ่อม ซ่อมเสร็จ และคืนตามสภาพให้ผู้อื่นอ่านรู้ ไม่ใช้คำสั้นคำเดียวในหน้าสรุปแทนทุกขั้น

อีกส่วนเป็นสำเนาที่คืน

เยว่ชิงเทียบทีละชุดกับรายการลงรับ เลือกตรวจความครบของหน้าที่ตนมีสิทธิรับคืน ไม่ขออ่านเอกสารส่วนตัวของผู้ร้องเพียงเพราะผลในส่วนงานของตนออกแล้ว

ข้อมูลซึ่งยังต้องใช้ตามเรื่องอยู่ในความดูแลผู้รับผิดชอบตามที่ลงรายการ คำคืนสำเนาไม่ได้หมายความว่าเรื่องทั้งชุดถูกส่งมาให้ช่างจัดการแทนเจ้าหน้าที่

นางลงชื่อเฉพาะรับคำแจ้งและสำเนาตามรายการวันนี้

เมื่อเก็บแฟ้มลงกระเป๋า ฝนด้านนอกเบาลง

บันไดหน้าอาคารชื้น มีคนเดินผ่านไปยังอีกช่องรับเรื่อง ม้านั่งตรงจุดที่ตกลงพบกันว่างอยู่

เยว่ชิงมองมันอยู่ครู่หนึ่ง

ถ้าจิ้งโจวมาตามนัด เขาคงถามก่อนว่าจะถือห่อไหนให้ นางคงเล่าให้เขาฟังระหว่างเดินว่าต้องทำสมุดใหม่ส่วนใด และอาจซื้ออาหารกลับคนละห่อ

นางเสียดายภาพธรรมดานั้นจริง ๆ

แต่การเสียดายไม่จำเป็นต้องเป็นคำกล่าวหาว่าเขาทิ้งนางไว้

นางลงขั้นบันไดช้า ๆ เพราะพื้นลื่น แล้วเดินไปจุดรถ

สายกระเป๋าที่ใช้มานานเสียดสีตรงรอยเย็บ เยว่ชิงจับได้จากเสียงตึงเบา ๆ เมื่อยกขึ้นไหล่ นางหยุดใต้ชายคาซึ่งไม่ขวางทางคนอื่น เปิดเพียงส่วนห่อด้านนอกเพื่อตรวจสาย ไม่เปิดแฟ้มคำบอกเล่ากลางทาง

รอยด้ายหลุดอยู่ที่จุดรับน้ำหนัก

นางไม่ได้ลองกระชากให้รู้ว่าใช้ต่อได้หรือไม่

เยว่ชิงใช้สายผ้าผูกห่อเอกสารด้านนอกเพิ่ม แล้วถือประคองแทนปล่อยน้ำหนักทั้งหมดลงตะเข็บเดิม ซ่อมสายให้ดีต้องทำในที่ที่วางของได้และตรวจฝีเย็บครบ ไม่ใช่ทำอย่างลวกแล้วหวังว่าคงทนตลอดทาง

นางมีเงินพอสำหรับรถเที่ยวกลับที่เตรียมไว้ แต่ไม่มีเหตุให้จ่ายแพงกว่าเพียงเพื่อเลี่ยงการรอสั้น ๆ เพราะรู้สึกว่าตนไม่ควรต้องยืนคนเดียว

รถคันแรกแน่น

ผู้คนเบียดอยู่ตรงทางขึ้น เยว่ชิงมองห่อที่ต้องถือสองมือบางช่วงแล้วถอยไปริมจุดรอ ไม่ยื่นแฟ้มให้คนแปลกหน้าช่วยถือขึ้นก่อนโดยไม่รู้ว่าตนจะตามไปถึงหรือไม่

“ขึ้นหรือไม่” คนเก็บค่าโดยสารถาม

“ข้ารอคันถัดไปค่ะ”

นางรู้สึกอึดอัดที่ต้องเสียเวลาเพิ่ม แต่รถคันต่อมามีช่องให้ขึ้นและวางห่อในความดูแลตนได้ นางเตรียมค่าโดยสารก่อนก้าว ไม่ค้นเงินไปด้วยในขณะที่แฟ้มกำลังหลุดจากแขน

ระหว่างรถเคลื่อน เยว่ชิงเห็นกระจกสะท้อนรูปตนกับห่อผ้า

นางไม่ได้ดูเหมือนคนที่ชนะทุกเรื่องในวันนี้

เสื้อเปียกตรงชาย แขนเมื่อย กระเป๋ามีรอยเย็บต้องซ่อม และในใจยังมีความน้อยใจบางส่วนที่ต้องใช้เวลาจัดมัน

แต่คำแจ้งอยู่ครบ สำเนาอยู่กับรายการ และนางกำลังกลับไปยังห้องที่มีสิทธิเปิดด้วยกุญแจของตนเอง

สิ่งเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องรอให้คนรักมาทำแทนจึงจะเกิดขึ้น

เมื่อถึงห้องเช่า นางยกประตูที่ยังต้องจับมุมให้เข้าที่ตามสภาพที่เคยอยู่มา เปิดแล้วปิดให้แน่น ก่อนวางห่อบนพื้นที่แห้ง

กุญแจเหล็กของห้องยังเป็นดอกเดิม

เยว่ชิงถอดเสื้อคลุมไว้ให้แห้ง ตรวจว่าความชื้นไม่เข้าแฟ้ม แล้วแยกค่าเดินทางวันนี้ออกจากค่าใช้จ่ายตลาด ไม่ลงรายได้อนาคตไว้ชดเชยวันรับงานที่หายไป

นางเขียนข้อความถึงเถียนอวี้หลานว่าจะขอคุยตารางใช้โต๊ะรอบใหม่พร้อมสำเนาเงื่อนไขที่ครบ ต้องตกลงเวลาและค่าที่อีกครั้ง ไม่ถือว่าพื้นที่ซึ่งไม่ได้ใช้มาหลายสัปดาห์ยังจองให้นางโดยไม่ถาม

การเปิดรับได้ไม่เท่ากับมีโต๊ะ มีลูกค้า และมีรายได้อยู่แล้ว

ในส่วนคำบอกเล่าลูกค้า นางเก็บผลวันนี้ไว้ตามขอบเขต ไม่ส่งข้อความว่าทุกคนช่วยให้นางชนะทั้งเรื่อง หรือขอให้หญิงสายดำกลับมาซ่อมอีกเป็นคำตอบแทนการรักษานัดครั้งก่อน

เยว่ชิงกินอาหารที่เตรียมไว้ แล้วจึงซ่อมสายกระเป๋า

นางเลาะด้ายส่วนที่หลวมออก ตรวจผ้าและจุดรับแรง เย็บกลับให้ขอบรับน้ำหนักได้ ก่อนทดลองด้วยห่อที่มีน้ำหนักใกล้ของจริงในห้องซึ่งหยิบคืนได้หากตะเข็บยังไม่ดี

งานเล็กนั้นทำให้มือของนางกลับมามีจังหวะที่รู้จัก

ไม่ใช่เพราะกระเป๋าซ่อมแล้วแก้ความรู้สึกทุกอย่าง

เพราะนางได้ทำสิ่งที่ตรงกับปัญหาหนึ่งชิ้นจนเสร็จ

ค่ำวันนั้น จิ้งโจวส่งข่าวผ่านช่องทางที่ตกลงว่าตนเสร็จงานแล้ว พร้อมถามว่านางกลับเรียบร้อยหรือไม่ และสะดวกคุยกันวันใด

เยว่ชิงแจ้งว่ากลับถึงแล้ว ได้รับคำแจ้งในส่วนโต๊ะตลาด และขอพบวันรุ่งขึ้นในช่วงที่ทั้งสองว่างจริง

นางไม่ได้ตอบให้เขาต้องเดาว่าคำว่าเรียบร้อยหมายถึงไม่มีความรู้สึกอะไรเหลือ หรือหมายถึงนางโกรธจนไม่ยอมบอก

จิ้งโจวรับนัดหลังตรวจภาระของตนอีกครั้ง

บ่ายวันที่หนึ่งมิถุนายน ทั้งสองเดินตามทางเลียบแม่น้ำ

เขาถืออาหารห่อเล็กของตน เยว่ชิงเอาแฟ้มปิดซึ่งใช้เฉพาะคำแจ้งที่ตนจะเล่าใส่กระเป๋าที่ซ่อมแล้ว ไม่เอาคำบอกเล่าลูกค้าทั้งสิบพร้อมช่องทางส่วนตัวมาให้เขาอ่านโดยไม่มีเหตุใหม่

ต้นไม้ข้างทางแตกใบมากขึ้น มีจักรยานผ่านเป็นระยะ ทั้งสองเว้นทางให้คนอื่น ไม่หยุดกลางช่องเดินเพื่อให้เรื่องของตนใช้พื้นที่ทุกอย่าง

จิ้งโจวถามถึงเมื่อวาน

เยว่ชิงเล่าคำแจ้งก่อน แล้วเล่าเรื่องสายกระเป๋ากับการรอรถคันถัดไป

“ข้าอยากไปพบตามนัด” เขากล่าว “พอพบส่วนที่ต้องตรวจซ้ำ ข้าต้องส่งมอบสภาพกับคนรับหน้าที่ต่อก่อนออก ถ้าข้ามาแล้วปล่อยให้คนอื่นคิดว่าตรวจเสร็จ เรื่องจะค้างในคำที่ข้าไม่ได้ทำให้ชัด”

“เจ้าแจ้งแล้วค่ะ ข้าได้รับก่อนเข้าสำนักงาน”

“ขอโทษที่แผนต้องเปลี่ยน”

เยว่ชิงพยักหน้า ไม่รีบพูดว่าไม่เป็นไรทุกอย่างเพื่อให้เขาพ้นความอึดอัดเร็วขึ้น

“ข้าเสียดายที่เจ้าไม่ได้มา และตอนอ่านข่าว ใจข้าตกลงก่อนคิดเรื่องรถ” นางบอก “แต่ข้าไม่คิดว่าเจ้าควรทิ้งงานที่ต้องส่งมอบแล้วมารับข้า”

จิ้งโจวมองนางขณะทั้งสองชะลอให้จักรยานผ่าน

“ถ้ารู้ช้าจนฝากข่าวไม่ทัน เจ้าต้องการให้ทำอย่างไร”

เยว่ชิงคิดก่อนตอบ

“บอกเมื่อทำได้ และอย่าตกลงเหมือนแน่ทั้งที่ยังมีงานซึ่งเปลี่ยนเวลาได้ เราตั้งจุดรอกับเวลาหยุดรอไว้ได้ ข้าต้องมีทางกลับของข้า ส่วนวันที่อยากให้เจ้าไปด้วย ข้าจะบอกก่อน ไม่รอให้เจ้ารู้เอง”

“ได้” เขากล่าว “และถ้าเป็นวันซึ่งข้ารับปากไม่ได้ ข้าจะบอกว่าไม่ได้ตั้งแต่แรก ไม่ให้เจ้าจัดวันไว้บนคำว่าเดี๋ยวคงทัน”

นางมองน้ำซึ่งไหลผ่านแนวหิน

คำตอบไม่มีคำสัญญาว่าจะไม่มีนัดใดเปลี่ยนอีก นางกลับรู้สึกว่าตนวางใจได้มากกว่าคำว่าจะมาทุกครั้ง

เยว่ชิงบอกอีกอย่างหนึ่ง

“บางวันข้าไม่ได้ต้องการคนช่วยถือของอย่างเดียว ข้าอยากพบเจ้า ถ้าเจ้าไม่ว่าง ข้าอาจเสียใจได้ โดยไม่ให้ความเสียใจนั้นเป็นคำสั่ง”

จิ้งโจวยิ้มบาง ๆ

“ข้าก็อยากพบเจ้า ไม่ใช่เพียงไปตรวจว่าเจ้ามีของครบหรือยัง”

เขาไม่ได้เอื้อมหยิบแฟ้มไปจากแขนนางโดยไม่ถาม และไม่ได้บอกว่าต่อไปงานทุกอย่างจะอยู่บนบ่าตน

เยว่ชิงเดินข้างเขาในความเงียบช่วงหนึ่ง แล้วจึงถามว่ากินอะไรไปแล้วหรือยัง

ทั้งสองเลือกที่พักกินอาหารโดยดูเวลาที่แต่ละคนต้องกลับ ไม่ยืดวันออกไปจนอีกฝ่ายต้องวิ่งกลับเพราะไม่อยากทำลายบรรยากาศ

ก่อนแยก จิ้งโจวถามถึงตารางตลาดรอบใหม่ เยว่ชิงตอบว่าต้องคุยกับเถียนก่อน และต้องทำสมุดขั้นงานให้ชัด ถ้าตกลงรอบแรกได้ นางจะรับน้อยกว่าที่เคยคิดไว้เพื่อดูเวลาจริง ไม่ใช้ความดีใจวันนี้รับของจนกลับห้องมานั่งทั้งคืนอีก

“รายได้ต้องเริ่มใหม่บางส่วน” นางกล่าว “ไม่ได้กลับมาเต็มเพราะได้กระดาษให้เปิด”

“ค่าที่กับค่าเดินทางต้องคิดใหม่ด้วย” เขาตอบ

เยว่ชิงมองเขา

ในคำสนทนานั้นมีทั้งอาหารที่ซื้อแล้ว งานที่ต้องกลับไปทำ ที่พักของแต่ละคน และเงินที่ยังไม่ได้รับ นางนึกถึงห้องที่อยากมีโต๊ะวางงานแยกจากที่นอน แต่ยังไม่ใช่เรื่องที่เลือกได้ด้วยคำว่ารักเพียงคำเดียว

“วันหนึ่งเราคงต้องคุยเรื่องบ้านกับงานจริง ๆ” นางพูด

“เมื่อเจ้าพร้อมคุย ข้าจะเอารายการของข้ามาด้วย ไม่ให้เจ้าคิดแทนทั้งหมด”

เยว่ชิงพยักหน้า

วันนี้ทั้งสองยังกลับคนละที่ กุญแจห้องนางไม่ได้เปลี่ยนมือ และความสัมพันธ์ที่เลือกไว้ไม่ได้ต้องพิสูจน์ด้วยการอยู่ด้วยกันทันที

จิ้งโจวแยกไปตามทางของเขา เยว่ชิงเดินไปตามทางของนาง

เมื่อกลับถึงห้อง นางวางคำแจ้งเปิดรับงานไว้ข้างรายการที่ต้องแก้ แล้วจดสิ่งที่ตกลงเรื่องนัดกับทางติดต่อไว้ในสมุดส่วนตัว

หน้าคดีบิดายังคงมีช่องซึ่งขาดคำตอบ

แต่ช่องว่างของการมารับเมื่อวานไม่ถูกเอาไปเขียนรวมว่าไม่มีใครอยู่ข้างนางอีกแล้ว

นางเปิดห่อผ้าทำงาน ตรวจชายที่พับเก็บไว้ตั้งแต่วันที่ห้าเมษายน แล้ววางรอการตกลงตารางใหม่

คราวนี้นางจะกลับไปเปิดโต๊ะด้วยแผนที่อ่านได้จริง

และจะพบคนที่รักด้วยนัดที่ทั้งสองมีสิทธิพูดว่าไหวหรือไม่ไหวได้

กลับสารบัญนิยาย

นิยายและภาพประกอบสร้างขึ้นใหม่ ภาพประกอบสร้างด้วย AI